Galego/Castellano
ORDAS PAYAS ORGANIZAN UN POGROM
CONTRA OS CIGANOS EN GADYSTÁN
Pogrom: linchamento multitudinario, espontáneo ou premeditado, dun grupo particular, étnico, relixoso ou outro, acompañado de destrucción ou expolio de bens (casas, tendas, centros relixiosos, etc)
Agora, ás infinitas cualidades deste pobo solidario, loitador, radical, audaz, sociábel, desprendido, desinteresado, alegre optimista, racional e avanzado haille que engadir un defecto: o racismo. Xa se sabe: “ninguén é perfecto”, nen sequera os gadystanos.
Este povo que impresiona ao mundo pola sua loita decidada pola súa liberdade, e pola súa dignidade, que non escatima sacrifizos polo ben común, este pobo altruista e xeneroso, tamén sabe ser racista, tan racista como o que máis. Heroicamente, esfórzase para non quedar atrás respeto aos paises mais avanzados neste tema. Pero que carallo se cría o mundo? É que os galegos non podíamos chegar ás máis altas cotas de racismo?
Até ahí poderíamos chegar!
Acaso pensan os alemáns que nós non somos quen de pechar aos “gitanos” en guetos? Quizais non teñamos nomes tan pomposos como “gueto de Varsovia ou Praga”… Pero pode que a historia chegue a darlle ese alo mítico, a nomes como “O Vao” ou “Penamoa”. Non son Dachau ou Mauthausen, pero son do noso, ¡VIVAMOS COMO GALEGOS! Sí, sí, nós somos tan capaces, tan eficaces como os alemáns, os austríacos ou os estadounidenses. Mais incluso, porque como limpamos os retretes de toda Europa sabemos moi ben o que é a merda, e ser tratado como unha merda, e ser unha merda, e como barremos o lixo de toda Europa sabemos moi ben o que é ser lixo, como fomos tratados como animais amontoados como bestas en imundas pensións de toda Europa, sabemos moi ben facer o animal.
“Y es que yo no te soy racista, pero a estos gitanos hijos de puta no los quiero cerca de casa, que roban, que son sucios, que venden droga”.
“Y que quede claro que yo no soy racista, que soy católico de misa, y sé que Cristo dijo que todos somos iguales, ¿o fue Marx?, bueno da lo mismo, pero es que no hay cristo que viva a su lado, todo el día de juerga, drogados, cantando…”
Idílica e verde Gadystán, paraíso do marisco e a gaita, berce de devoradores gastronómicos estivais, defensores da terra até a morte, e da morte até a terra, onde os rumorosos incitan ao pogrom contra os ciganos.
“Castellanos de castilla
Tratade ben ós galegos
cando van…”
¿Había en pogromos en “Castilla” contra os esquecedizos gadystanos? ¿Por qué os “castellanos” trataban mal aos galegos? ¿Porque eran distintos, e falaban outra lingoa, e cheiraban mal despois de horas de sega baixo o implacábel sol de Castela? ¿Por qué cantaban unhas tristes cancións incomprensibles e comían peixe seco e toneladas de porco?
“Gadystanos de Gadystán
Tratade ben ós ciganos
Cando chegaron…”
…eran un pobo fermoso, coa súa historia limpa de todas esas grandes aportacións “payas” ao desenrolo da humanidade: das guerras, das cadeas, dos manicomios, dos exércitos, das policías, das igrexas, dos estados, dos xenocidios, dos políticos, dos bancos, das fábricas…
¿Por qué trataban os obreiros alemáns, suizos, franceses, holandeses… mal aos galegos? ¿Porque eran distintos, porque cheiraban a allo e manteiga de porco, porque non se integraban e non aprendían o idioma, porque non sabían relacionarse coa xente, porque vivían todos xuntos e amontoados, porque traballaban nas folgas e abarataban os salarios?
¿Houbo neses países pogromos contra os galegos?
O mito de que este país non é racista era pouco creíbel. Nunca foi certo. Na súa aillada, pechada e marxinal historia só tivo contacto con tres minorías: a xudea, a luterana, e a cigana. Sobre a xudea xa nada se pode engadir, a pesar das festiñas de Rivadavia. A minoría relixosa luterana foi marxinada, ignorada, calumniada até límites insoportábeis Pero despois de todo eran gadystanos, ainda que con cornos e rabo.
Onde amosou toda a despiadada, cruel e salvaxe vea racista foi co pobo cigano. Ese Gadystán tan lírico, tan de postal atlántica, tan tópicamente melancólico e morriñento, ese Gadystán gaiteiro e pintureiro, ensinou o seu rosto brutalmente racista. A crueldade despiadada é a reacción a un medo insuperábel, a brutalidade da resposta está en función do medo a ser agredido. E poucos pobos máis atemorizados, máis acobardados que este. Ao longo de séculos, negoulle ao pobo cigano todo, absolutamente todo. Negoulle o dereito a traballar, negoulle a educación, a sanidade, negoulle un anaco de terra no que descansar, e mesmo un anaco de camposante no que ser enterrados, foron acusados de todos os roubos, dos seus e do dos payos, perseguidos, calumniados, non puideron entrar nas vilas, nen nas igrexas, repudiados polos curas que logo iban a África a evanxelizar e axudar a “los negritos”, ignorados polos partidos tanto de esqueda como de dereitas, esquecidos totalmente polos intelectuais e artistas tanto de dereitas como de esquerdas, que como moito, mitificaron os seus rasgos máis folclóricos para cantar unha especie de arcadia cigana.
Cinco séculos de racismo, de odio, de desprezo, de ofensas fan deste, un pobo tan noxento e inhumano como o que máis. E cando dicimos pobo, é TODO o pobo, por acción ou omisión todos son culpábeis. Sí, tan culpábeisis como o foi do holocausto TODO o pobo alemán. As excepcións alí e aquí, son iso, excepcións, a poesía que nos fai vivir.
Este novos pogromos de agora mesmo, neste país, feitos por esa caterva de fillos-as de puta-o, dos que nunca nos sentiremos nen concidadáns, nen compatriotas, nen correlixionarios, nen nada; dos que nos avergoñamos profundamente, e renegamos de pertencer a un mesmo pobo que eles, estas razzias teñen excusas tan estúpidas e absurdas como sempre tiveron esas cazas de bruxas. “Traen la droga al barrio”, “son violentos”, “no se integran”…
Pero ¿quén intruduciu a droga neste país? ¿Non foron payos blancos, limpos e católicos? ¿Os capos tiñan apelidos ciganos como Heredia, Jiménez…, ou atendían aos de Miñanco, Oubiña, Charlíns…? ¿Cántos ciganos había nas primeiras xeracións de yonquis que asolaron este país? ¿ Cántos ciganos había entre os yupis que comenzaron a consumir cocaina como tolos? ¿Cántos dos barcos que trasportaban, e trasportan, a droga desde América ou África son ciganos? ¿Cántos das tripulacións destes barcos son ciganos? ¿Cántas das fortunas do narcotráfico que saturan os paraísos fiscales son de ciganos? ¿Cantas das mansións, adegas, iates… conqueridos cos beneficios da droga son ciganas? ¿Qué proporción de ciganos “camellos” hai comparados cos payos “camellos”? ¿Qué proporción de consumidores ciganos hai en relación cos consumidores payos? ¿Cantos dos obreiros que consumen drogas para aguantar as cada vez mais infernais condicións de traballo son ciganos? ¿Qué proporción de ciganos hai neses imensos rabaños de racistas e fillos de racistas que cada fin de semana saen pola noite a porse cegos de canta droga atopan? ¿Cantos destes consumidores son fillos dos racistas que se manifestan en contra dos ciganos? ¿Hai tanto cigano neste país como para poder abastecer de droga a tanto “jilipollas”? ¿Algún destes-as cromañóns que se manifestaron agora contra os ciganos sabe que a poboación cigan non chega a 600.000 persoas no estado? ¿Algún-ha deses-as fillos de puta-o non-racistas sabe botar contas? A droga é un negocio payo, distribuida por payos, explotada por payos, consumida por payos, empregada pola policía paya para mercar confidentes, permitida e hipócritamente reprimida polos gobernos para idiotizar e vacinar a grandes masas da mcidade contra a rebeldía e a loita que ERAN cualidades que acompañaban ao feito de ser novo.
A utilización que os capos PAYOS fan dos ciganos como elementos distribuidores de droga para os consumidores PAYOS é un feito criminal contra unha comunidade minoritaria, totalmente vulnerábel a esta lacra debido a sua marxinalidade, falla absoluta de traballo, de ensino, de perspetivas de futuro. Unha comunidade tan agredida e excluida dos adiantos económicos e sociais do país é difícil que rexeite o diñeiro fácil da droga, as migallas do negocio da droga; sobre todo tendo en conta que tantos payos están amasando grandes fortunas con ela, e que son payos tamén a casi totalidade dos consumidores.
Tamén resultaba previsible que unha minoría tan frustrada, marxinada e agredida como a cigana terminara caíndo no consumo desa droga que PAYOS puxeron nas súas mans, e PAYOS lles mercan. Una droga que ten a fin última de rematar coa comunidade cigana. Son formas muitas veces repetidas para diezmar ás minorías. Lembremos a introducción do xogo, o alcol e as drogas por parte dos PAYOS nas reservas de indios en América do norte, ou a acolización dos aboríxenes autralianos por parte dos PAYOS de orixe inglés.
A acusación de que os ciganos son unha comunidade violenta resulta quizá a máis absurda de todas. Unha sociadade paya como a xudeocristina que ten nos seu xenes a violencia e no seu haber dúas guerra mundiais, o holocausto, a utilización da bomba atómica, o terrorismo, as limpezas étnicas, a escravitude, a violencia de xénero, a colonización de centos de países; que ten millóns de homes nos seus exércitos, nas súas policías, que tortura, que emprega a pena de morte… acusa de violenta á minoría cigana, quizáis o único grupo étnico da historia que ten as mans limpas de crimes contra a humanidade. Porque a este tarados racistas habería que lle preguntar (se soubesen emitir algo máis que gruñidos) cantos dos millóns de delicuentes violentos que hai nas cadeas dos países industrializados son ciganos. ¿Cantos dos maltratadores, asasinos, torturadores, violadores, sicarios, xenocidas… que están nestas cadeas son payos e cantos son ciganos?
Acusar de violentos aos ciganos resulta ser un sarcasmo que so mentes iñorantes e alieneadas poden manter. Esa caste inmunda de payos imbéciles e escuros que se manifestaron contra dos ciganos representan un sentir que, ainda que fora maioritario, non deixa de representar o rosto mais noxento e rastreiro do ser humano: o rostro do racismo.
Sobre se fan ruido habería que lembrar o silenzo dos payos, as súas silenzosas cidades, as súas silenzosas fábricas, as súas silenzosas discotecas, as súas silenzosas festas, os silenzosos botellóns onde os cachorros dos racistas que saíron en manisfestacións contra dos ciganos cocense a alcohol e drogas nun barullo nada silenzoso durante as noites das fins de semana. Os silenciosos payos protestando contra os ruidosos ciganos. ¿Que mais ten que a realidade non sexa así? Con ser maioría e ser racista, a verdade, a xustiza e a solidariedade pásase polos collóns.
Sobre suciedades e lixos non paga a pena nen falar. As condicións de vida dependen do nivel de vida. A hixiene tamén ten unha causa económica. Cando os galegos tiñan os peores WC de Europa, cando tiñan as cortes baixo, e ás veces na casa, cando andaban remendados e recosidos, cando en Europa fuxían dos emigrantes galegos porque as ricas pituitarias europeas non soportaban o cheiro a maruxía enxebre, era só porque os pais destes impresentábeis racistas de agora pertencían a un dos pobos máis pobre e mísero de Europa, un pobo que non competía precisamente con Suecia en hixiene.
E falemos de integración. “Es que no se integran” dí o racista moi científico el. Pero intengrarse ¿en qué? ¿Por que os payos consideran que hai un único modelo de vida válido e ese é o seu? ¿De onde parte esa aberración? ¿Por que o grupo maioritario dunha sociedade chega ao convencemento de que todas as minorías que coexisten dentro desa sociedade teñen que perder a súa identidade no altar da maioría á que nada se lle cuestiona, para que a sociedade funcione? ¿Por qué se entende que maioría é igual a correcto e minoría é igual a incorrecto? O crime de crer que unha sociedade uniforme monocor, mono cultural, é mellor que unha sociedade formada por monos idénticos. Se estes monos pensaran, entre manifestación e manifestación racista, poderían chegar a conclusión de o que a súa cultura é un imenso refrito de distintas minorías, un magma no que se coceron centos de culturas minoritarias, que a súa relixión partiu de doce minoritarios e marxinais xudeos. Se poderan pensar, poderían chegar a conclusión de que sempre pode haber unha maioría maior que a súa. Por exemplo, os pobos do estado que non teñen gaita maniféstanse contra a minoría que a ten e esíxenle que se integren e que deixen de tocar a gaita e pasen a tocar a guitarra. A maioría intelixente do estado maniféstase contra a minoría de burros racistas pedindo que se integren na intelixencia ou se boten ao mar. E así até o infinito. Pero isto é, se poidesen pensar, pero “ces gens-la on pense pas, monsieur, on pensse pas”.
“Integrarse” e unha palabra rexeitábel, detrás dela está o desexo fascista de eliminar ás minorías, porque ou eres como a maioría ou non podes vivir aquí. Supón tamén un acto de soberbia sen límites, que ven dicir que excepto a cultura maioritaria o resto non ten valor ningún. É un descoñecimento do que é o outro, o distinto, un desprezo cara todo o que non é propio. É o empobrecemento e debilitamento dunha cultura, dunha sociedade. A maioría que non é o suficientemente flexíbel para adaptar, recoller, asimilar, metabolizar aquilo de bo que as minorías conservan e ofrecen, é unha sociedade, ou condeada ao fracaso, ou condeada ao éxito da barbarie.
Se unha etnia minoritaria que ao longo de oito séculos convivindo cos paios, perseguida, marxinada, diezmada, consegue sobrevivir, fai falla ser moi egocéntrico, ou burrocéntrico, para non pensar que ten unha cultura con rasgos admirabeis. E o intelixente, o humano, o solidario e o xusto, é coñecela, conservala, protexela, mimala, respetala e potenciala; tal e como é ela, non para que se volva paia, paya escura, paya de segunda clase. É o máis grande dos nosos patrimonios, o mais grande do que sentirse orgulloso.
NON A INTEGRACIÓN, pero non tamén a esas estúpidas ofertas de estúpida caridade paya relixosa, política, ONGeril empeñadas todas elas en ofrecer solucións payas aos problemas ciganos. Algunhas con boa vontade e outras con vontade de rendabilidade política, sempre traen “solución” desde a superioridade e nunca desde a igualdade. A solución dos problemas da comunidade cigana terán que sair de dentro dela mesma. E se, debido a súa debilidade científica, tecnolóxica, intelectual…, non teñen capacidade para solucionar algúns dos seus problemas teránse que crear organismos mixtos nos que, en pè de igualdade, os paios realicen os proxectos que a comunidade crea necesarios tendo en conta sempre as características que como grupo étnico teñen.
Até agora nada do que se lle ofrece á minoría cigana ten en conta o que a minoría cigana é. Nen as casas paias, nen os barrios paios, nen os traballos paios, nen a o ensino paio, nen o ocio paio… ten en conta o que realmente os ciganos son. A inaxeitada utilización que moitas veces fan destes “regalos” payos débese sempre ao alleos que son á súa forma de entender a vida, a cultura, ás relacións humanas ou o ocio.
Denunciamos estes aberrantes comportamentos racistas que últimamente estamos a ver neste país a causa de que ninguén destes estúpidos aspirantes a clase meia, ex-pobres, ex-emigrantes, ex-pensantes quereos ter vivindo perto. E denunciamos tamén ese outro racismo que baséase, en vez do desprezo, no desinterés, en vez do odio no desecoñecemento, en vez do ataque na indiferencia. Porque este último é o caldo de cultivo do primeiro. É a ignorancia, o descoñecemento e o medo o que enxendra ao racismo.
UTOPÍA FORO
Xuño 2008
EDITORIAL Nº 6
MAIO DO 68 / MAIO DO 2008
40 anos é mui puco tempo para comprender o que foi o maio do 68.
Unha das pintadas nos muros do maio francés puña “BOURGEOIS, VOUS N'AVEZ RIEN COMPRIS”.
BURGUESES, NON ENTENDESTES NADA.
Cando conseguiron volver colocar os adoquíns grises nas rúas en fileiras ordenadas, creron que venceran.
Cando conseguron abrir outra vez as fábricas coa axuda impagábel (ben pagada) da “esquerda burguesa” ( PCs, PSs, burocracias sindicais…), cando volveron abrir as universidades e conseguiron pacificar o país, e colocar de novo ao xeneral no poder, creron que vencéran.
Pero non souperon ver que non gañaban quen conseguía devolver ao estado a orde anterior, senon quen demostraba que a orde podía ser subvertida nun país de capitalismo avanzado en un tempo no que as utopía parecían estar desactivadas. A partir de ahí sempre sentiron nas costas unha intranquilidade, un temor indefinido.
¿Vencer ou perder? A revolución que comenzou Lenin perdeu, o Maio do 68 gañou. Tomar o poder non sempre é vencer. Non tomar o poder non sempre é perder.
Aos cuarenta anos do 68, ese patético aprendiz de Napoleón chamado Nicolas Paul Stéphane Sarkozy decía que iba enterrar os últimos vestixios do Maio do 68.
Sen querelo, o señor de Carla Bruni, viña deixar claro quen gañou no 68. Cuarenta anos despois, a primeira tarefa ideolóxica que se plantexa o novo presidente francés é “enterrar os últimos vestixios do Maio do 68”. Se realmente o Maio do 68 hobese sido vencido no 69 non creo co presidente tivera cuarenta anos despois esa obsesión.
O presidente duna das primeras potencias capitalistas do mundo non se plantexa acabar cos últimos vestixios do socialismo leninista, ou da esquerda domesticada (PCs, PSs, esquerdistas participativos na democracia burguesa…). Non, co que se plantexa acabar é coa influencia crecente do Maio do 68. Non sei se o descubriu el só ou lle axudou Carla Bruni, pero acertou a intuir que o Maio criou o novo cenário onde se desenrolará a futura batalla contra o capitalismo.
Os titubeantes pasos que estamos a ver dunha nova esquerda anticapitalista comenzaron no Maio do 68.
Fixeron falla muitos fracaso, muita sangue e sacrificios para que a esquerda chegara a comprender que a auténtica revolución é a revolución das ideas en liberdade, e os cambios que estas traen a vida das xentes, dos pobos, dos tempos.
¿O poder? Do que se trata é de cambiar a vida, a mentalidad, conseguido isto a revolución será una consecuencia inevitábel deste cambio.
¿Vecer? Vence quen logra facer mais libre ao pobo, ainda que este pobo non teña o poder. As paredes dixerono ben claro: O 68 É O PRINCIPIO DUNHA GUERRA PROLONGADA. Unha guerra que se prolongará até o momento no que desaparezan as clases.
Quizais no 68 empezou outro camiño. Un camiño no que ainda se están a dar os primeiros pasos. Quizá foi o principio dese outro xeito de entender a revolución, outro xeito de loitar, de se organizar, de concebir o poder, de entender a vida. Esgotado o camiño que comenzou coa revolución rusa, o 68 viu a ser unha nova vía para seguir. Ante aquel estalo inesperado, distinto e desconcertante, a burguesía alarmouse: non respondía ao que a esquerda solía facer. Pero case que mais que a burguesía que de verdade se asustou foi a vella esquerda; a aburguesada, anquilosada, domesticada e burocratizada esquerda. Por iso, os encargados de abortar o Maio francés foron o Partico Comunista Francés, o Partido Socialista Francés, e os sindicatos controlados por ambos. Quen devolveu das rúas ás fábricas aos traballadores foron os sindicatos e os partidos “obreiros”, quen devolveu aos estudantes as aulas foi a esquerda domesticada. Quen fixo que o Maio non barrera a burguesía do poder foron os partidos e sindicatos da “esqueda” de obediencia soviética e a socialdemocracia burguesa. Esa esquerda que agora naufraga sen futuro, e cun pasado noxento para o que nin ela é capaz de ollar.
O Maio do 68 viu a amosar que as sociedades organizadas, ricas, saciadas, cunha longa tradición de democracia burguesa, podían ser paralizadas, voltas do revés, e ter o pobo na rua berrando ABAIXO O CAPITALISMO, VIVA A REVOLUCIÓN SOCIALISTA. E pintar nas paredes MAI 68 DEBUT D'UNE LUTTE PROLONGEE.
Cuarenta anos despois a burguesía segue a temer que en calquer momento a “loita prolongada” se volva virulenta outra vez, como acorreu coas revoltas dos barrios inmigrantes. Porque non entendeu que o sistema capitalista, ao producir inexorábelmente a desigualdade, enxendra tamén inexorablemente quen ha de ser o seu verdugo.
Sempre teran sobre as sua cabezas a espada de Damocles dun maio do 68. Non poderán conxurar o risco de que a maioría que sufre a desiguladade se revolva e se xunte cos xustos que non soportan esa desiguldade, e se volvan a levantar os adoquíns de París, e de ahí se contaxe a outros “paraísos” burgueses.
Cuarenta anos e seguimos aquí, axexantes, esperando o momento propicio, e se non nos demos por vencidos é porque, entre outras cousas, o maio del 68 demostrou que se pode vencer, vencer de outro modo. Porque ainda que eles crean que gaña o que consegue o poder, non é así, gaña o que descubre as leises polas que se rixen os acontecementeos e actúan en función delas, quen libera as mentes para liberar as vidas.
“Esquecede o 69, nos vencimos” decía un dirixente estudiantil. O 68 foi unha carga de profundidade que irá estalando cada pouco tempo, e cada vez con mais forza.
Os fillos, os netos… do 68 están ahí, agazapados, esperando o momento propicio. É certo que xa só se trata de saber se conseguirrán a destrucción total do planeta antes de ser arrinconados pola historia. Pero ou suicidados ou axusticiados polos desposeidos que producides, o voso fin é seguro.
UTOPÍA FORO
Maio do 2008
EDITORIAL Nº4
ELEIZÓNS
CONTRA O VICIO DE VOTAR
EXISTE A VIRTUDE DE LOITAR
CIDADÁNS, nas vosas mans está outra vez a posibilidade de participar ou non nunhas eleizóns, de partricipar ou non neste sistema.
Votar ou no votar, esa é a cuestión. É mentira que a cuestión sexa votar a este ou a aquel partido. É falso que a dislluntiva sexa votar PSOE ou PP, votar BNG ou EU. ESA NON É A ELEIZÓN REAL. Esas papeletas todas, esa sopa indecente de siglas, esas aparentes diferencias, eses farragosos programas que ninguén le, eses líderes clonados co seu sorriso profidén SON TODOS O MESMO, a cruz duna moeda chamada sistema.
Un sistema que amasa riqueza nas mans duns poucos, miseria nas mans de muitos, e ilusións de consumismo nas mans de muitos mais. Ese sistema que crea un beneficios salvaxes na banca, nun pais que según “Caritas” ten 8.000.000 de probes, un país que vende armas de guerra prohibidas, que ten unha clase capitalista coa palabra patriotismo sempre na boca mentras se dedica ao deporte tan pouco patriota de delocalizar empresa cara paises máis explotables deixando aos seu compatriotas no paro, un sistema que asimila duas mortes semanais de mulleres pola violencia de xénero, a explotación despiadada de emigrantes, o deterioro do medio ambiente... Todo iso é o sistema capitalsita e EN CADA PAPELETA QUE ENCHE AS URNAS ESTÁ INSCRITO ESE SISTEMA.
Todos os partidos, os que son actores principias (PP,PSOE) como os que son secundarios (BNG,EU), incluso os extras tolos da esquerda extrema que participan para “aproveitar as constradicións do sistema” sen lograr outra cousa que queimar no circo eleitoral as catro neuronas que lles quedan.
A CUESTIÓN NO É A QUEN VOTAR. A CUESTIÓN É: VOTAR OU NON VOTAR.
Ser cómplice deste sistema ou, polo menos, manter as mans e a concencia limpas sen participar nel.
E a vos, as boas xentes de boa concencia, que en cada eleizón buscades unha sigla, un líder, un programa que arranxe ou dulcifique todo aquilo que vedes mal ¿cando comprenderedes que O QUE ESTÁ MAL É A ESENCIA MISMA DUN SISTEMA QUE PARTE DA DESIGULADADE, DO INDIVIDUALISMO E A RENTABILIZACIÓN MÁXIMAS?
¿Cando comprenderedes que cun voto cada catro anos somentes logrades darlle ao sismtema a baza de que fala e actúa no voso nome?
Vos, as boas xentes, parádevos e analizade. Non deixedes ofuscar a vosa intelixencia coas monstruosas, mentirosas e millonarias campañas eleitorais.
Pensade, discutide, razoade.
Non vendades o voso sentido de xustiza por un voto do que sabedes que sempre, sempre, sempre acabades arrepentídovos.
-Buscade outras persoas xustas e unídevos para loitar polo ben común á marxe do sistema, contra o sistema
-Usade a intelixencia para buscar novas formas de combatilos, destruilos e cambear isto
-Facede da actividade política unha forma de vida e de cambeo real. Non unha forma da que vivir, nen unha forma de encher o tempo libre, nen unha forma de encher periódicamente urnas inútiles
-Esquecede as urnas, os partidos, os farragoso programs, as promesas falsas, e xuntádevos con persoas xustas e inteleixentes, inmunes aos cantos de sirea do sistema. Loitade por un mundo novo, xusto, equilibrado, radicalmente distinto a este.
-Non apuntaledes co voso voto este sitema que leva a infelicidade as xentes e a destrucción á natureza
-Abandoade a estúpida fe no sitema porque a fe que vos tedes é o único que nos separa de poder cambear o sistema
-Non escoitedes a voz dos que vos chaman utópicos porque ao fin, a súa tamén é unha utopía, somentes que unha utopia triste, salvaxe e destructiva.
-Non escoitedes a voz melancólica dos derrotados inda que veñan arrastrando pasados revolucionarios, son só patéticos ex-crentes que perderon para sempre o futuro, que perderon a fe en todo menos na súa boa vida. Son mortos aos que só nos queda esquecer.
-A máís grade parte da abstención, e unha abstención de resistencia e rebeldía. Isto é tan verdade como que a máis grande parte de participación é unha participación despolitizada e alienada.
-Sede xustos, libres, intelixentes. Actuar, loitar, cambear o mundo ... e non fagades o ridículo votando.
EDITORIAL Nº3
SEMPRE CONSIDERAMOS QUE ISO AO QUE SE CHAMOU “TRANSICIÓN” FORA NON SÓ UNHA INXUSTIZA HISTÓRICA SENÓN, SOBRE TODO, UN ESTÚPIDO E INÚTIL INTENTO DE SANAR CUNHA ASPIRINA O TUMOR MALIGNO DE 50 ANOS DE FASCISMO.
AGORA QUE A MESMA DEREITA GOLPISTA E FASCISTA, QUE NO 36 DEU UN GOLPE DE ESTADO, ESTÁ LEVANDO AO PAÍS A UN ENFRONTAMENTO CIVIL, VESE CLARAMENTE QUE A CHAMADA “TRANSICIÓN” FOI O CARAMELO CO QUE SE QUIXO CONVERTER Ó MOSTRUO EN HUMÁN, SEN CONSEGUIR OUTRA COUSA QUE FACELO MÁIS MOSTRUOSO.
Esa transición que foi enxendrada por un home descendente do Movemento fascista e un príncipe educado por Franco, tratou de facer tabla rasa dun golpe de estado, tres anos de guerra civil e cincuenta anos de dictadura fascista.
FORON ELES OS QUE DIXERON “esquezamos todo e creamos unha democracia”. E foron eles os que ameazaron e dixeron “se non queredes esquecelo todo quedaredes sen democracia”. E deixaron que antigos xenerais coas mans manchadas de sangue amenazárannos, e intimidárannos. E o señor do Movemento, o señor Suárez, e o Príncipe fascista, Xoan Carlos, dixeron “deixádevos conducir á democracia, ó noso modo, nós controlaremos aos cans recalcitrantes do fascismo a cambio de que vós esquezades todo o noso pasado , o golpe de estado, a guerra civil, a represión, as torturas. Esquecemento por democracia ”.
Desde a esquerda algúns entón, poucos, dixeron que sen xustiza non é posibel a democracia, que sen volver á legalidade democrática que o golpe do xeneral Franco interrumpira cun baño de sangue, sen restaurar aquela legalidade non habería forma de implantar a democracia no país.
A gran maioría da esquerda, (o PCE e o PSOE, CCOO e UXT) e os nacionalismo burgueses (PNV, CIU, ER) aceptou o pacto de silencio que era a “Transición”. Borrón e conta nova.
Esquecémonos do golpe de estado, da guerra civil, do xenocidio posterior á guerra civil, dos anos de cárcere, da tortura sistemática, dos exiliados, dos xuizos sumarísimos, de cincuenta anos de terror. Todo sea pola reconciliación.
Esquecémonos dos militares implicados na sedición contra a República, dos militares implicados na represión e nos asesinatos sumarísimos, esquecémonos dos policías torturadores , esquecémonos dos xuíces que participaron na xustiza provinte do fascismo e non dun estado de dereito, esquecémonos , da Falanxe , do Movemento , dos censores , paramilitares cobixados polo réxime e a policía, da igrexa cómplice e represora, dos periodistas portavoces do franquismo...
Máis nós non tiñamos nada que esquecer, eran eles os que tiñan que esquecer os seus crímenes. Nós só tiñamos que lembrar que por defender a legalidade da República morreron centos de miles de persoas, por plantarlle cara ó fascismo regaron de sangue as terras deste país centos de miles de homes e mulleres xustos que preferiron morrer antes de ver aos seus pobos humillados ante a barbarie.
E todos os centos de miles de homes e mulleres que foron encadeados, torturados, asesinados, exiliados ao longo de cincuenta anos de dictadura por tentar traer a este país a democracia e a xustiza ¿como colocar sobre eles a lápida do esquecemento?
Máis todo o que se alza sobre a inxustiza todo o que se constrúe sobre a morte, a mentira, o ocultamento e a ingratitude, tarde ou cedo remata derrubándose. Nos renglóns da historia está inscrita esa sentencia con letras de sangue. E iso que chamaron “Transición” porque lles daba vergoña chamarlle “lei do punto e final” ese enxendro parido polos restos de franquismo e aceptado polos restos dunha esquerda impotente, ese edificio-ensendro agora sofre os embates dos neofascistas aos que se lle concedeu o esquecemento das súas fechorías, ou aos fillos dos fascistas a quen se lles concedeu o regalo do esquecemento dos seus crimes.
Case trinta anos despois da transición a dereita volve ás andadas, comando vestido de Armani tentan unha toma da Bastilla invertida. Envoltas en visones, cheirando a Chanel, maniféstanse ó berro de “a rúa é nosa”. As Botellas e as Aguirres, os horteras do pádel, os “pijos” de Serrano, vestidos de Pertegaz erguen bandeiras españolas e barricadas de diseño ó grito de “liberdade, liberdade”, “Zapatero asasino”, “España non se vende”.
Cabería preguntarlle a aquela esquerda que coa moneda do esquezemento ,mercoulle ao derradeiro franquismo esta democracia surrealista se aínda por riba de que as víctimas daquela barbarie non foran resarcidas nin reinvindicadas teñen que aguantar esta outra inxustiza de ver como os que máis tiñan que calar son os que agora embraveceron e humilláronnos coas súas mentiras, as súas provocacións e os seus insultos. ¿Era para iso para o que tiñamos que esquecer e non remover o pasado señor González e señor Carrillo? ¿Á humillación do esquecemento habería que engadir a humillación daqueles cos que se tivo a xenerosidade de esquecer os seus crimes?
¿E se nos esquecéramos da puta “Transición”? ¿E se esixiramos a restitución da República derrubada polo golpe de estado fascista? ¿E se pediramos responsabilidades a militares, policías, xuíces, políticos e clérigos polos seus crimes e implicacións na dictadura e acabaran na cárcere todos aqueles que estiveron implicados nela? ¿E se desenterraramos a todos os corpos de todos aqueles loitadores pola liberdade que están repartidos polas cunetas do estado e lle fixeramos as honras fúnebres que como heroes merecen?
¿E se recordamos que os españois democráticamente botaron á monarquía e instauraron a república, e que a restauración da monarquía non se fixo democráticamente senón por medio do dictador que deu o golpe de estado contra a República á que xurara fidelidade?
¿Cal é o límite da paciencia política?
EDITORIAL Nº2
AO IMPÉRIO AMERICANO SÓ RESTAN-LLE DÚAS COUSAS POR FACER: CONSUMAR O SEU DECLIVE, E ASISTIR Á APARICIÓN DUNHA NOVA POTÉNCIA HEXEMÓNICA.
O IMPÉRIO AMERICANO CONTINÚA CAMIÑANDO CARA O SEU FIN. O FEITO DE QUE AINDA SIGA SENDO A MAIOR POTENCIA TECNOLÓXICA DO PLANETA NON MUDA A CRÚA REALIDADE DE QUE TEN PERDIDO O FUTURO.
Analisar o proceso de formación dos impérios, e de cada un dos que houbo na história, non sería posíbel aquí, pero sí podemos sinalar que en todos os exemplos que observemos vemos como chegado o momento do seu zénit comeza a súa decadencia cara a desaparición ou cara a adaptación á realidade de sofrer a hexemonía de outro império emerxente. Ás veces a desaparición realíza-se de forma abrupta e violenta, outras é unha lenta degradación.
Na perda de hexemonía dun império, ou no seu afundimento, interveñen sempre un grande número de condicións internas e externas.
Despois da segunda guerra mundial o mundo fica dividido en dous blocos: o capitalista liderado polos EE.UU. co império británico contando a fin dos seus días, e o socialista liderado pola Unión Soviética.
O império americano medra, fortaléce-se e convérte-se no máis forte, tanto económica como militarmente, no seu antagonismo irredutíbel coa Unión Soviética. Durante un pulso de máis de corenta anos logra vencer, ou logra provocar o estrangulamento do bloco socialista. A visualización desta vitória foi a caída do muro do Berlín.
¿Que era necesário para que a clase dirixinte de EE.UU prevera cal tería que ser a evolución dun planeta sen o bloco socialista? ¿Cal sería a evolución da economía europea, a do sudeste asiático, a do Xapón, a da Índia ou a do que sen dúbida será o futuro império: a China?
Esa clase dirixinte afeita a ter un inimigo claro e definido co que competir permanentemente e co que se reparte o mundo, non foi quen de se adaptar a unha situación completamente distinta tanto económica como militarmente. Só hai que ver a macedónia atroz que governa os EE.UU formada por ineptos, integristas cristiáns, racistas, anticomunistas reconvertidos en antiislamistas, sionistas... (iso que chaman "neocon"), para se decatar que xamáis serían capaces de analisar a nova realidade mundia,l globalizada e terríbelmente complexa; e moito menos de se adaptar ás novas necesidades que esta precisa. De ter que haber un império, o que as novas realidades esixen é outro ben distinto.
Por sorte para o resto do planeta e por desgracia para eles, EE.UU tivo os peores governantes da súa história no momento que precisaba ter os mellores. Non saben cara onde dirixir-se , non entenden a marcha da história, non son capaces de intuír como vai ser o futuro. Están noqueados, lanzan cara calquera sítio o bumerang do seu desconcerto e surprenden-se cando se estrela contra as súas narices. Deus fála-lles e sénten-se chamados a desempeñar na terra a sua divina misión, non se deron conta ainda de que deus non existe.
¿Que se pode esperar duns gobernantes, en cuxas mans estaría dirixir o mundo, que impoñan que nos libros de texto que se estudan nas súas escolas abandóne-se o evolucionismo polo creacionismo?
Intéresa-nos resaltar aquí algunhas probas que demostran que o império americano comezou o declive, o camiño cara o final, cara o final da súa agonía.
Nas actuacións militares americanas hai algo de opereta, de cartón pedra, de "show" para un público global. Pero a posta en escena é falsa e o guión patético. Non resultan críbeis. Os antagonistas que buscan ou crean, son débiles, pequenos, excesivamente secundários. É como se o campeón dos pesos pesados se empeñara en boxear soamente con boxeadores de cuarta e noqueados querendo demostrar que aínda é campeón, cando todos saben que eses mesmos inimigos demostran que xa non o é. E se isto fora pouco non logra vencer, ou as súas vitórias son peores que a peor derrota. Desprega unha abrumadora pirotécnia de tecnoloxia sofisticadísima de século XXI ante nazóns que viven na Idade Media como o caso de Afganistán ou Somalia; ou ante unha nazón de quinta fila como Irak, ou búsca-se un eixo do mal onde está un inimigo tan "temíbel" como esa Corea do Norte famenta e gobernada por un demente. Televisa por mundovisión os seus xenocidas lumes de artificio que matan indiscriminadamente a povos enteiros e cando esa destrucción ten que ir seguida do control territorial e a reorganización do estado vencido, non ten soldados nen capacidade para converter o éxito militar en vitória política. Mesmo nos casos no que a invasión dun país leva a intención, xa non oculta, de garantir as fontes enerxéticas, acaban fracasando no control das mesmas.
No seu patio dianteiro, en Latinoamérica, a perda de influéncia é tamén progresiva e irreversíbel. Se pensamos na capacidade que tivo para sementar eses países de ditaduras militares que lles permitían esquilmar as súas riquezas con impunidade, e vemos cal é a situación hoxe en día, apreciamos que boa parte deses países conquistaron reximes democráticos, algúns deles abertamente antiamericanos. Imaxinar hoxe aos EE.UU. actuando como o fixo no Chile de Allende resulta imposíbel. Pero non porque non o desexe ou non o necesite, se non porque non pode, porque debilitou-se a súa influencia até ese ponto.
O 11-S aprendeu-lles que eran vulnerábeis, fixo-lles sentir pánico. E o medo é a antesala do feixismo. A violencia islamista obrigou-lles a que o seu verdadeiro rosto apareza sen máscara algunha, e cando o monstro aparece como é, o mundo -incluídos os seus amigos- sentíu-se horrorizado e espantado, os seus aliados prefiren non aparecer ante as súas opinións públicas do brazo de semellante espantallo.
A "democracia" americana, os seus direitos civís, as súas liberdades foron violentadas de tal xeito, recortadas, distorsionadas até tal ponto que non sería difícil dicer que hoxe nos EE.UU. impera un feixismo blando , e ás veces non tan blando, cuxos riscos se poden ver en distintas leis e actuacións.
- a legalización da tortura
- o mantemento de cadeas segredas en distintos países
- os voos segredos da CIA percorrendo aeroportos estranxeiros con cidadáns secuestrados
- as leis que permiten a violación da privacidade no correo e a telefonía
- o mantemento do campo de concentración de Guantánamo onde prisioneiros de guerra son internados á marxe das leis nacionais e internacionais
- a non acatación do tribunal internacional da Haya
- a non acatación da “Convención de Xenebra”
- as autoproclamadas leis polas que os seus soldados non rederán contas polos seus crimes en nengún tribunal internacional
• a teoría da intervención preventiva que converte as relacións internacionais nunha selva donde só impera a leis do máis forte
• etc.
Con esta "democracia" resulta difícil aparecer ante o mundo como os paladíns da liberdade e a democracia, resulta imposíbel explicar as súas intervencións no estranxeiro como actuacións en busca da paz e a xustiza.
A brutal invasión do Irak violando todos os mandatos da ONU, a convencións de guerra, empregando armas proibidas, aplicando o asasinato e a tortura, apoia pouco a pretensión de se erixir diante do mundo como os autoproclamados defensores da civilización ocidental.
O estrepitoso fracaso da posguerra iraquí, de onde quizáis vaian saír peor parados que do Vietnam, supón o fin do seu prestíxio de potencia indiscutíbel. É difícil que Irán, Corea do Norte, Bolivia ou Venezuela teman a un lobo feroz que non sabe como saír do vespeira que espantou no Irak.
O apoio que os EE.UU. dan a Israel , e que permitíu-lle acometer a destrucción impune do Líbano consumando un xeocidio que avergoñou mesmo aos seus máis fieis aliados, tampouco axuda a manter o seu papel como potencia. É clara a perda do seu papel de referente ideolóxico e ético dentro do sistema capitalista e as democracias burguesas.
Hai que engadir os chirriantes fallos internos que ten o seu sistema: corenta millóns de pobres, diferencias de clases cada vez máis agudizadas, seguridade social privada que deixa a grande parte da sua povoación sen os mínimos direitos sanitários, violencia, uso xeneralizado de armas... O estado é incapaz de ofrecer aos seus cidadáns nada que estes non podan conseguir polo seus própios medios.
Televisión-lixo, comido-lixo, encino-lixo, vida-lixo... non é difícil non chegar á conclusión de que camiñan cara un imperio-lixo.
O Catrina, xunto co 11-S e o fracaso de Irak, é a grande demostración visual do colapso do império americano.
Se o 11-S deixou en tráxico ridículo a súa tan "perfeita" seguridade destapando a ineficácia absoluta dos seus servizos segredos, a súa CIA e o seu FBI.
A guerra de Irak mostrou a incapacidade total do seu poder militar tecnoloxicamente sofisticadísimo, capaz de gañar unha guerra a distancia, con un exército totalmente inútil para converter a aniquilación do inimigo en vitória.
A catástrofe do Catrina veu a mostrar que internamente a situación do império americano fai augas por todas partes. A desaparición case total do estado antes , durante e despois do furacán, a inoperancia do pouco que del funcionou, o abandono de millóns de persoas á sua sorte, a incapacidade mesmo para organizar o tráfico, repartir auga ou enterrar aos mortos durante a catástrofe, fixeron parecer como exemplos de bo funcionamento a países africanos do terceiro mundo.
E no que se refire á economía , a proba clave, é xa máis débil que a europea. E respeito á que será a grande poténcia do futuro, China, a sua situación é reveladora. China vende grande cantidade de mercancias aos EE.UU. levándo-a a acumular grande cantidade de dólares. A continuación emprésta-llos a “cambio” de bonos do tesouro. O endebedamento con China é asombroso. Se hoxe China decidira cortar os préstamos que lles fan, Estados Unidos tería unha crise económica aguda. Mentres, a UE aumentou as exportacións a China en máis do doble nos últimos 5 anos.
E a Índia, o Sureste Asiático, Brasil... móven-se imparábeis.
É só cuestión de tempo, pero a conta atrás hai bastante que comezou para o Imperio Americano.
UTOPÍA FORO
EDITORIAL Nº 1
A MEMORIA HISTÓRICA TEN QUE CONDUCIR A UNHA XUSTICIA HISTÓRICA:
A RESTITUCIÓN DO SISTEMA LEGAL DERROCADO POLO POLO GOLPE DE ESTADO DO XERAL FRANCO
A actual monarquía española non é a restitución do sistema legal vixente anterior ao golpe de estado do 36, se non a evolución do franquismo.
O triunfo dos partidos republicanos no 31 conduciu á supresión democrática da monarquia e a sua expulsión do estado español.
É o xeral golpista Franco é quen decide restaurar a monarquia borbónica e escolle a Juan Carlos para reinar. Esta restauración decidida por un feixista violou á decisión democrática votada polo pobo español que votou libre e mayoritariamente pola expulsión da monarquía e a instauración da república no 1931.
Este golpista feixista, aliado de Hitler e Musolini, é quen durante os negros anos da súa ditadura, protexe, cuida, forma, educa, dirixe e planifica o futuro de Juan Carlos.
É Franco quen decide que Juan Carlos sexa o heredeiro no que se restaure a monarquia. É Juan Carlos quen permanece ao lado do ditador mentres na sua "amada España" a tortura, as detecións, a falta de liberdades democráticas, os asasinatos en comisarías, os xuízos sumarísimos, as penas de morte... son práticas diárias, sistemáticas
e reiteradas. O entón príncipe e hoxe rei paladín das "liberdades", asistiu a todos esas atrocidades asintindo co seu siléncio cúmplice ou co seu apoio solidário ao ditador que o acolleu baixo a sua protección.
Son as cortes franquistas quen coroan rei a Juan Carlos.
Son as cortes franquistas, por orde do xeral golpista, quen restauran a monarquia borbónica.
Son as cortes franquistas quen escollen a un chefe do movimento feixista chamado Adolfo Suárez para que convenza á socialdemocracia do PSOE e do PCE, asi como aos nacionalismo de direitas, de que aceiten a evolución do franquismo cara unha monarquia parlamentária como ÚNICA OPCIÓN de futuro para o estado español.
O invento da "transición" é o método utilizado polo franquismo para pasar dunha ditadura feixista a unha monarquia parlamentária sen que pagasen polos seus crimes os responsábeis de subverter a orde constitucional e de manter durante corenta anos unha ditadura criminal.
Os mesmo franquismo que corenta años atrás os ilegalizou, confiscou os seus bens, torturou, asasinou , fixo desaparecer, exilou... é quen lle ofrece ao PSOE, o PCE, e oas nacionalistan de direitas, a legalidade. E estes aceitan a AMNESIA HISTÓRICA da transición, ou o que é o mesmo: esquecerse de todos os crimes da dictadura, e deixar na impunidade a todos aqueles que tiveron responsabilidade en ela.
A pesar desa conspiración de siléncio selada entre os golpistas do 36 e os traidores do 76, os mortos seguen desenterrándose nas cunetas, seguen descobrindo-se fosas comuns, e os familiares das vítimas, publican esquelas co nome dos asasinos.
A pesar do pacto de desmemória que foi a "transición", o pobo desenterra aos seus mortos, pede as revisión e anulación dos xuízos do franquismo, que se xulgue aos responsábeis dos crimes da ditadura, e se aparte da vida política a todos aquilos que participaron dunha ou outra forma en ela.
Os asinantes do PACTO DE AMNESIA HISTÓRICA creron que o tempo conseguiria facer esquecer ao pobo a imensa inxustiza que subpuxo esa "LEI DE PONTO FINAL" chamada "transición".
Lonxe diso o pobo lembra, busca a verdade cada vez con maior intensidade. Pouco a pouco, o que eran pequenos indicios de rebelión contra o siléncio vanse convertendo nun clamor que ameaza con desenterrar ás vítimas e enterrar nunha fosa de vergoña aos asasinos e aos que co seu siléncio se voltaron os seus cúmplices. Como unha ferida infectada que se tratou de ocultar baixo a tiriña da "transición" que ao final non logrou outra cousa que demorar a auténtica cura, prolongar o dor e facer mais dificultoso o remédio. Sen que nengun partido ou sindicato os apoie, a pesar de que os partidos e sindicatos tratan de disuadilos, cada vez mais persoas, exixen o esclarecimento do ocorrido, exixen coñecer a verdade do ocorrido, exixen coñecer aos responsábeis do ocorrido.
"A MEMÓRIA HISTÓRICA" se converteu en tema de debate diário. É polo que agora, os mesmos que venderon a dignidade dun pobo coa moeda do esquecimento, tratan de se pór á cabeza desa loita.
O PSOE nun acto de desvergoña increibel declara o "ano da memória histórica", como declara o "ano da auga" ou o "ano da paella". Trata de que con catro actos deseñados e catro palabriñas de perdón esqueza-se o tema. O PCE coa máscara de IU monta o teatriño de "exixir " ao PSOE que vaia un pouquiño mais alá. Agora ven con esa hipocresía, eles, o PCE, que foron os case únicos responsábeis de que a ditadura franquista pudese reconvertirse en monarquia borbónica sen pagar nengun prezo.
Por outra parte a direita, cada vez mais extrema, trata de apagar o incéndio utilizando aos incendiarios que ten en nómina: unha lexión de xornalistas sen escrúpulos dispostos a enfangarlo todo para que non se note a sua merda, un sen número de meios de comunicación cuspindo bilis sen cesar como O Mundo ou a COPE, unha caterva de seudo historiadores dispostos a revisar mesmo a idade de Fraga para demostrar que na transición ainda non nacera.
Poden voltar a pechar a ferida sen curar, pero voltará a supurar e somente conseguirán que dentro de non moito tempo estoupe con maior virulencia.
- A DEMOCRACIA VERDADEIRA COMENZARÁ CANDO SE RESTITUA A LEGALIDADE DA II REPÚBLICA
- A DEMOCRACIA VERDADEIRA COMENZARÁ CANDO SE DESENTERRE O ÚLTIMO A SASINADO POLO FRANQUISMO
- A DEMOCRACIA VERDADEIRA COMENZARÁ CANDO SE FAGAN PÚBLICAS AS RESPONSABILIDADES E SE XULGUE A TODOS OS MILITARES, XUICES, POLICIAS, E "AUTORIDADES CIVIS" QUE EXERCERON COMO TAIS DURANTE TODO O TEMPO QUE DUROU A DITADURA FRANQUISTA
- A DEMOCRACIA VERDADEIRA COMENZARÁ CANDO A IGREXA CATÓLICA ESPAÑOLA PIDA PERDÓN POR O SEU APOIO TOTAL E OSTENTOSO A O RÉXIMEN CRIMINAL DE FRANCO AO QUE PASEO BAIXO PALIO E DEU COBERTURA MORAL, E POLA SÚA PARTICIPACIÓN COMO CLARO ELEMENTO DE REPRESIÓN CONTRA O POBO
- A DEMOCRACIA VERDADEIRA COMENZARÁ CANDO SE RESTITUAN OS BENS E A HONRA, E SE REVISEN E ANULEN TODOS OS XUÍZOS POLÍTICOS DESDE O DIA DO GOLPE MILITAR ATÉ HOXE
- NON HABERÁ PAZ VERDADEIRA ATÉ QUE DESAPAREZAN TODOS OS SÍMBOLOS, NOMES E MONUMENTOS QUE FAGAN REFERÉNCIA A FRANQUISMO
- NON HABERÁ PAZ VERDADEIRA ATÉ QUE O POBO COÑEZA O NOME E A IMAXE DE TODOS, TODOS, OS HOMES E MULLERES QUEN DERON A VIDA, FORON DESAPARECIDOS, SOFRERON TORTURA E CÁRCEL POR DEFENDER A LEGALIDADE DEMOCRÁTICA DA II REPÚBLICA E POR DEVOLVER AS LIBERDADES AO POBO
UTOPÍA FORO
VIGO 2006
