ACABOU O TEMPO DA LOITA ARMADA ?
Entendemos por loita armada a practicada por organizacións que funcionan na clandestinidade dentro, e contra, dos sistemas capitalistas e que desenvolven métodos militares de violencia, utilizando armas e explosivos. O feito de que utilicen armas nas suas accións (expropiacións, secuestros, atentados etc.) supón tamén a posibilidade, voluntaria ou involuntaria, de acabar con vidas humanas (inimigas ou non).
Con esta exposición, longamente meditada, tratamos de definir por fin cal cremos nos que debe ser a postura revolucionaria, a que máis favorece a loita anticapitalista, respecto a cuestión da loita armada, da utilización da violencia que implique a posibilidade da utilización das execucións, ou a morte, como método de loita política, ou como “dano colateral” desa loita.
Co aquí exposto tratamos de analizar unha das cuestións claves que a esquerda (non pactista, antiburuesa, anticapitalista, radical etc.) arrastra praticamente dende a sua orixe.
Neste tempo no que asistimos ao fin e fracaso definitivo do modelo de socialismo que aparentemente triunfou a principios do século XX, neste momento no que é preciso acelerar a aparición dunha esquerda radicalmente distinta á que nos conduciu a este fracaso, neste momento no que o alumbramento dunha nova esquerda é desesperadamente urxente, no que se albiscan intentos desesperados de atopar (e se están ensaiar) un camiño novo e eficaz de loita contra o capitalismo é preciso dinamitar até o último vestixio da política e dos pólíticos que nos trouxeron até este fracaso. E como para que naza unha nova esquerda ten que morrer a vella, é necesario acabar con esa situación na que nos negamos a entarrar un cadáver que nos impide enxendar un novo corpo. Os que nos consideramos esquerda de clase, enemigos irreductibles da burguesía, sen posibilidade algunha de contacto, componenda ou interès común con ela, co capitalismo, durante moito tempo trazamos a liña divisoria entre revolución socialista e o sistema capitalista na aceptación ou non da loita armada. Este era o último alicerce a que nos aferrábamos. Na esquerda, dun lado estaban os que aplaudían os atentados e doutro os que os condeaban. A esquerda revolucionaria que querían cambiar os sistema capitalista por un socialista, e a esquerda que non desexa cambiar a democracia burguesa.
Levábamos toda a nosa historia convencidos de que a loita armada era o máis alto grado de radicalidade contra o capitalismo, seguros de que o que mais dano lle facía ao sistema burgués era a actividade armada e fundamentalmente as execucións dos enemigos, e por tanto o que máis nos acercaba a derrotalo e a conseguir o socialismo. O noso odio á barbarie que é o capitalismo é tal que nin nos plantexamos a vertente ética dos atentados, nin nos cuestionamos se os atentados, na realidade, afastábannos máis do que nos achegaban ao socialismo. E tampouco soupemos ver o preciso momento no que o capitalismo se fixo inmune á loita armada, no memento no que as execucións convertíronse nunha crueldade inútil, no momento no que os sistema se convirtió nun vampiro que lonxe de debilitarse polo sangue verquido facíase máis forte.
Hoxe damos un paso que aínda que intuido muitas veces, e confirmado outras moitas, non nos atrevemos dar durante un longo tempo.
Sen renunciar a ningún obxetivo, a ningunha utopía, sen dar nin un paso atrás fronte do enemigo, sen moderarnos un ápice decimos que a violencia armada que realiza atentados mortais (ou provocar mortes non buscadas) nen é eticamente aceptable, nin revolucionariamente eficaz.
E preciso diferenciar a loita armada, e a violencia de autodefensa que nun momento preciso será utilizada nunha loita concreta polos participantes nela.
Inda que os límites sexan as veces difíciles de precisar, parécenos, en principio, que estarían no feito de que esta violencia non utilizaría armas convencionales e non sería exercida por un grupo organizado establemente para exercer específicamente a violencia armada.
O TEMPO DA LOITA ARMADA ACABOU
A IMPOSIBILIDADE DE VERNCER E A IMPOSIBILIDADE DE SER VENCIDO
VIOLENCIA: UNHA DOLOROSA PARTIDA A TABLAS
1 A violencia armada de esquerda organizouse case exclusivamente na LOITA DE CLASES e na loita nacionalista de LIBERACIÓN NACIONAL. .
A VIOLENCIA ARMADA ORGANIZADA ESTABLEMENTE DE ESQUERDAS, É CASE EXCLUSIVA DO MARXISMO-LENINISMO. Tamén foi exercida irregularmente polo movimento anarquista.
2 A violencia noutros sectores de loita foi irrelevante e moi esporádica. Apenas algunha acción armada dentro do ecoloxismo, ou os movementos antirracistas, que na realidade non deixaron de ser anecdóticas. É posible que isto se deba a que, mayoritariamente, a loita nestes sectores foi organizada desde elementos provenientes da burguesía e polo tanto alleos xa á tradición do marxismo leninismo. Ou porque non se prpoñen a toma do poder político. Os partidos clásicos da esquerda aceptaron as reivindicacións destas loitas forzados polo desenvolvemento que estes movementos ían conseguindo á marxe deles. O feminismo, o pacifismo, a loita antipatriarcal, a loita ecolóxica, a loita antirracista, a loita de defensa dos animais etc. eran meros adornos (e ás veces nin iso) baleiros de contido nos programas e estatutos dos partidos de esquerda. Quizá por iso, e por ter tamén que loitar moitas veces contra a hipocrisía e indiferenza deses partidos, os movementos que se organizaron á súa marxe nunca se prpuxeron a utilización da violencia armada, que estaba na tradición do comunismo e o anarquismo e que era en realidade a esencia da súa actividade. Sabido que a burguesía nunca se deixará arrebatar o poder se no é pola violencia. Cando realmente se senta ameazada utilizará na sua defensa as estruturas armadas que posúe (policías, exército, servizos secretos…) obrigando ao seu inimigo de clase a actuar da mesma forma se quere ter algunha posibilidade de éxito.
VIOLENCIA ARMADA DENTRO DA LOITA DE CLASES
3 A Unión Soviética que aceptara a repartición do mundo asinado por poténcialas vencedoras tras a Segunda Guerra Mundial, controlou os partidos comunistas dos países occidentais obrigándoos a que se esquecesen de utilizar, como preconizaban Marx e Lenin, a violencia armada na loita de clases. Debido a este control, ata finais dos sesenta a utilización da loita armada de esquerda como elemento da loita de clases foi practicamente inexistente.
No período que vai desde o fin da Segunda Guerra Mundial ata finais dos sesenta, as únicas organizacións armadas de esquerda, loitaban en nacións colonizadas, ou en estados con conflitos nacionais internos. .
Utilizar as armas para descolonizar un país era a única posibilidade que contemplaba a Unión Soviética (para dar a súa beneplácito á esquerda baixo a súa órbita, nos países capitalistas).
Respecto das organizacións armadas nacionalistas que actuaban dentro dos estados democrático-burgueses, non pasou de mostrar as súas simpatías secretamente. .
MAOISMO: UN INTENTO DE ACTUALIZAR O MARXISMO-LENINISMO.
4 Coa aparición de China e o maoísmo na escena da esquerda mundial, sectores da esquerda comunistas son influenciados pola reactualización do leninismo que realiza Mao, abandonan a órbita soviética e abrazan o maoísmo. Este, considera que a Unión Soviética traizoou os principios comunistas e preconiza unha volta ás esencias do marxismo-leninismo, entre as cales están a utilización das armas, da violencia armada, contra a burguesía como parte esencial da loita de clases.
Xorden entón organizacións armadas revolucionarias de esquerdas que exercen a loita armada en contra do sistema burgués. As Brigadas Vermellas en Italia, o Exército Vermello en Alemaña, o GRAPO e o FRAP en España, Portugal, Grecia, Francia, Turquía…, practicamente todos os países de occidentais contan cun ou varios partidos comunistas de orientación maoísta. Estes partidos á súa vez crean organizacións armadas para enfrontarse por medio da violencia revolucionaria ao sistema capitalista. O FRAP, que dependía do PCE (Marxista Leneinista), realiza unha serie de accións armadas contra policías e militares. Tres dos seus militantes son os últimos axusticiados por Franco. Os GRAPO, dependentes do PCE (R), foron mil veces descabezados e mil veces resucitados, chegaron ata hoxe. A finais dos setenta e nos oitenta realizaron todo tipo de accións armadas sempre enmarcadas na loita de clases.
CO FIN DO MAOISMO TERMINA O ÚLTIMO INTENTO DE UTILIZAR A LOITA ARMADA COMO ELEMENTO DA LOITA DE CLASES.
5 A caída do maoísmo, a conversión de China no no máis dexenerados de todos os socialismos e todos os capitalismo, a brutalidade da represión realizadas polas democracias burguesas contra as organizacións armadas, fixeron que desaparezan a case totalidade delas. Esta desaparición loxicamente implicou tamén a desaparición dos partidos marxista-leninista coas que xurdiron.
En todo o mundo apenas quedan organizacións armadas que se expoñan esta forma de violencia como elemento da loita de clases, que se enfronten coa burguesía tratando de derrocala polas armas: o que queda dos GRAPO no Estado Español, as divisións saídas de DEV-SOL en Turquía, a guerrilla maoísta en Nepal, ou o que queda de Sendero Luminoso no Perú.
A derrota ou o debilitamiento total da clase obreira, o rexeitamento ao concepto de vangarda e o fracaso da esquerda clásica, leva a derrota ou a desaparición da forma máis radical de loita obreira contra a burguesía: a loita armada.
A clase obreira dos países ricos está cada vez máis aburguesada e practicamente actúa como unha clase media. Referímonos á clase obreira industrial, cobizada polos sindicatos, con traballo fixo e un considerable poder adquisitivo, e que actúa como elemento cipaio do capitalismo fronte a esa outra clase obreira en precario, illada, parada ou inmigrante, sen interese ningún para os sindicatos. Son eses sectores da clase obreira privilexiada, e que serían os que poderían expor loitas ao sistema con posibilidade de vencer, os que máis conservadores e insolidarios volvéronse. A isto, hai que engadir que o capitalismo logrou desactivar totalmente a loita da clase obreira utilizando aos sindicatos como elementos de control absoluto sobre ela. Un auténtico exército de burócratas sindicais, liberados, delegados sindicais etc., traballan, pagados polo estado e os inxenuos (e ás veces non tan inxenuos) afiliados, para enganar, canalizar, desactivar, reconducir, controlar… calquera intento de loita. E era destas loitas, das fortes mobilizacións, da experiencia adquirida nos grandes conflitos, de onde xurdían as vangardas, os líderes e os elementos que se decidían a pasar a un grao máis forte, máis alto e máis comprometido de loita e de organización: a loita armada. .
Por outra banda sófrense as consecuencias do total distanciamento existente entre os sectores progresistas, radicais e anticapitalistas respecto da clase obreira. Contacto que antes se realizaba nos partidos marxistas, comunistas, e que agora deixaron de cumprir esa función debido á súa desaparición case total.
VIOLENCIA ARMADA DENTRO DA LOITA NACIONALISTA DE LIBERACIÓN NACIONAL
6 Case na única loita na que se mantén a violencia armada de esquerda é a nacionalista. Esta loita armada expón que a loita de liberación nacional, a creación dun estado propio ao que aspira a nación sen estado, vaia parella á loita anticapitalista pola consecución do socialismo. .
Pero como xorde do problema nacionalista, aínda sen querelo, prioriza a loita de liberación nacional sobre a loita de clases. Isto leva que, como a loita de liberación nacional é asumida por sectores da clase media e da burguesía, termina indefectiblemente creando organizacións frontistas interclasistas, dentro das cales organízanse elementos que veñen da clase obreira xunto a elementos burgueses, facendo inviables calquera tipo de loita anticapitalista, ou antisistema, ou antiburguesa, o que leva a debilitar aínda máis o trazo de esquerdas e a reforzar máis o seu trazo burgués. Estas organizacións-fronte terminan loitando fundamentalmente por reivindicacións nacionalistas e, se ven posibilidades, participando ata no estado burgués dentro das constitucións de “ese país que lles coloniza”.
É o modelo do IRA-SINN FEIN, ETA-HB, PKK-HPG, TERRA LLURE-PSAN, LAR-PGP etc.
O NACIONALISMO SEMPRE ESTÁ ABOCADO AO INTERCLASISMO. .
7 A demostración de que dentro do nacionalismo esta loita nacionalista termina impóndose á ideolóxica, vese tamén en como se organiza a dereita nos nacións sen estado. O caso máis claro é o PNV en Euskadi. Este partido sendo claramente de dereitas tamén se viu abocado a organizar dentro del a sectores que sendo socialdemócratas ou socialistas preferiron deixar en segundo plano a súa ideoloxía en función do seu nacionalismo. O feito de que o PNV, onde milita toda a patronal vasca, controle o sindicato obreiro como ELA-STV, que deste partido escindírase o partido socialdemócrata Eusko Alkartasuna, e que a mesma ETA teña asúa orixe nel, vén demostrar que, ata a dereita, cae na tentación de antepor a súa conciencia nacionalista aos intereses de clases, creando uns partidos ou frontes de ideoloxía ambigua que case sempre van navegar a ese pestilente mar da socialdemocracia, mar que foi creado para que zozobrasen os barcos da esquerda e pirateasen os barcos da dereita. Véxase BNG, PNV, CIU, EA, HB, ER, exemplos que se atopan tamén en Irlanda, Kusdistán, Kosovo… .
As declaracións que en xullo do 2009 fai desde o cárcere un non-disidente dirixente etarra dicindo que ETA debía deixar as armas e dedicarse a facer política dentro dunha ideoloxía socialdemócrata, mostra inequivocamente como o nacionalismo antepón sempre as loita nacionalista á loita de clases. Aínda que nos estatutos de ETA, UPG, PKK. etc. declárense marxistas-leninistas e a favor da implantación de repúblicas socialistas, ao final, debido á súa obsesión por organizar iso que eles chaman “amplos sectores do pobo”, terminan loitando por consolidar partidos interclasistas burgueses que esquecen cada ves máis descaradamente a loita de clases. Partidos que poden ser votados por cidadáns ideolóxicamente de dereitas ou de esquerdas, ou nos que poden militar cidadáns de dereitas ou de esquerdas. Este cultivo da ambigüidade ideolóxica é consustancial a todos os nacionalismos. Nadando nunha indefinición ideolóxica imposible de resolver, pois cada vez que o intentan os elementos burgueses ou de clase que teñen dentro ameazan con romper. E así seguen indefinidamente. Como o único que os une é o “nacionalismo” tratan de non falar de loita de clases pois saben que os levaría á ruptura. (Exemplo claro desta indefinición ideolóxica é a UPG-BNG que nunhas eleccións vaise coa dereita nacionalista do PNV e CIU, e noutra coa esquerda nacionalista de EA e Ezquerra).
O FIN DO IRA .
8 O IRA, a organización armada nacionalista máis forte de todas as que exercían esta loita en Europa, depuxo as armas e decidiu participar politicamente, respectando a democracia burguesa inglesa.
O conseguido en todos estes anos de violencia armada respecto da súa reivindicación socialista foi: nada. (Nas súas discusións co goberno inglés non apareceu nin unha soa reivindicación de clase).
O conseguido respecto da súa reivindicación nacionalista foi escaso: unha mermada autonomía para o Ulster.
A súa entrega das armas debeuse ao convencemento de que a loita contra o estado inglés era unha dolorosa partida a táboas que ningunha das partes podía gañar. E ese alongamento agónico da loita no tempo estaba sementado de morte, tortura, cárcere, exilio, dor e sufrimento. E estaba claro que non conducía á vitoria.
TERRA LLURE, LAR, EGPGC desapareceron moito antes. O FLNC corso nunca deixou de ser unha organización armada extremadamente débil. O PKK kurdo é unha guerrilla con gran número de milicianos mobilizados establemente que se aparta do que se consideran organizacións armadas nos países con democracias burguesas. E aínda así fixo varios intentos de deixar as armas, e está próximo o seguinte que quizais sexa o último.
ETA, A ÚNICA LOITA ARMADA QUE PERVIVE EN EUROPA.
9 ETA é a única organización que mantén, e prevé continuar, unha actividade armada de carácter nacionalista en Europa. Leva cincuenta anos exercendo a violencia armada contra o Estado Español, ao longo da ditadura de Franco, da transición e da monarquía burguesa.
Baixo o franquismo foi a única organización que puxo en serias dificultades á ditadura.
Estivo a piques de cargarse a transición-restauración (da monarquía e o franquismo na mesma persoa de Juan Carlos I Borbón e franquista) e incomodou, e incomoda, de verdade durante o período de democracia burguesa que vive o Estado Español.
O prezo que ETA pagou por esta loita é alto: militantes asasinados, torturados, exiliados, estrañados, miles de anos de cárcere. O prezo que pagou, e segue pagando, o estado por manter a Euskadi dentro do Estado Español supuxo, a parte de mil vidas humanas, unha enorme sangría económica. Tan propensos a dar datos, o estado nunca se atreveu a dar o dato de cando millóns custa manter “a guerra do norte”. Dato que axudaría a explicar as táboas da partida. Porque manter miles de escoltas, corpos especiais de policía, primas por traballar en Euskadi, seguros, etc., supón un custo económico brutal. E é ese o punto débil da súa loita contra ETA.
Hai que sinalar que durante a súa loita contra o franquismo, tanto o PCE, como os que foron despois dirixentes do PSOE (porque durante a ditadura en PSOE dentro do estado español non existiu) encomiaron a loita “heroica dos revolucionarios vascos”. Todos celebraron con champaña a execución do coñecido torturador franquista Melitón Manzanos (primeira morte de ETA) ou a de Carrero Blanco, peza crave no futuro do franquismo. Moitos dos políticos que agora son renegados socialdemócratas: de Esquerda Unida, do PSOE, do BNG…, e que proveñen de organizacións de esquerda, defenderon, manifestáronse e pegaron carteis de apoio a ETA. Hai que facer constar isto porque debe quedar claro que no debate sobre a violencia armada de ETA non se pode tomar en conta a opinión desa cuadrilla de corruptos, vividores do erario público, políticos profesionais vivindo da gran teta do estado, cambiadores incansables de chaqueta. Aqueles que onte pegaban carteis defendendo a ETA e que agora saen coa súa hipócrita tristeza ás portas dos edificios oficiais onde e dos que viven, pedindo minutos de silencio contra ETA, non teñen crédito moral ningún. Por máis telexornais, faladoiros e xornais que controlen, só son fanáticos nacionalistas españois, ou mercenarios da política, que en realidade buscan, na prolongación da violencia de ETA, a xustificación da súa existencia mediática e da súa política burguesa.
Para decidir unha opinión sobre ETA e sobre a loita armada hai que esquecerse da opinión do inimigo nas súas infinitas máscaras. Porque os seus intereses de clase e a súa traxectoria lles incapacitan moralmente para que a súa opinión impórtenos algo.
OS OBXECTIVOS DE ETA.
10 Obxectivamente nada cambiou respecto da loita de ETA no franquismo e agora. Ata o mesmo príncipe que saía co ditador ao balcón da praza de Oriente o que é o rei agora.
Antes ETA loitaba pola independencia de Euskadi, e agora loita pola independencia de Euskadi. Non loitaba por un estatuto de autonomía, loitaba pola creación dun estado propio, entón e agora. Respecto desta reivindicación en nada cambia que haxa ditadura, democracia burguesa, ou socialismo. Se non se consegue un estado propio todo aquel que o impida, dificúlteo ou o atrase é un inimigo ao que hai que vencer.
Tampouco nos seus métodos de loita contra o estado español cambiaron. Segue utilizando as armas, a violencia armada e organizando ao pobo vasco nos distintos sectores de loita: sindical, municipal, cultural, ecoloxista etc. .
E se o estado español está armado, ETA considera lexítimo armarse en nome do pobo vasco. Se ese inimigo detén, considérase lexítimo deter. Se ese inimigo retén nos cárceres, é lexítimo secuestrar ao inimigo. Se ese inimigo recada impostos para pagar e armar a homes que se enfrontan aos militantes nacionalistas, para estes tamén será lexítimo recadar o imposto revolucionario para pagar a loita contra os que se lle enfrontan. Se o estado exerce xustiza, os nacionalistas tamén a ejercerán…, e chegamos o núcleo central da loita armada: se o estado mata, os nacionalistas tamén. Ata aquí a lóxica implacable da violencia, da violencia dos dous bandos.
E que non se invoque “o estado de dereito” porque detrás desa bonita máscara escóndense todas as ilegalidades imaxinables, moito estado e pouco dereito. Sobre se o é ou non poderíase discutir eternamente. E que estado? E que dereito? En todo caso poderíase dicir que os vascos de ser unha nación independente, implantarían tamén “un estado de dereito” totalmente homologable ao sueco ou ao holandés.
Nada se avanza no conflito vasco pondo a gobernar a un Pétain Lopez nun contubernio escandaloso PP-PSOE. Transformar Ajuria Enea en Vichy non solucionará o problema vasco. Aínda que ao estado español parézalle unha solución, é só un espellismo. Un goberno PP-PSOE é a solución de hoxe que acrecenta o problema mañá. Se algunha solución había para o estado español era lograr que o PNV actuase como muro de contención do independentismo máis impaciente. E con esta bochornosa unión mandaron ao PNV á trincheira de en fronte. .
E así, enroque tras enroque, morto tras morto, a partida prolóngase e prolonga. A ninguén parece importarlle que o taboleiro este cheo de cadáveres.
Para ETA, para en nacionalismo abertzale, a violencia de ETA non se poderá cuestionar, mentres exista a violencia do estado. Ou o que é o mesmo: o estado non ten o monopolio de de a violencia. Se uns ármanse invocando un nacionalismo español que se obceca en morrer ou matar por defender a patria indivisible, os outros tamén se arman, invocando un nacionalismo vasco que se obceca en morrer ou matar por defender a liberdade da súa patria irrenunciable. O demais é palabrería para marear a perdiz mentres se prolonga unha partida chea de sangue e sufrimento par as dúas partes. .
Invocar a sacra Constitución española é un absurdo porque a maioría dos vascos non aceptan a España e polo tanto non aceptan a súa constitución, como o dixeron no referendo da constitución: en Euskadi a maioría dixo que non a quería.
Invocar que hai unha parte moi importante do pobo vasco que sente español é outro absurdo, pois reforza as teses dos nacionalistas vascos de que ata que punto Euskadi foi colonizada por España trasplantado alí centos de miles de traballadores doutras partes do estado, policías, funcionarios e militares, e como utilizou os poderes centrais para contaxiar a cidadáns vascos coa cultura española. Case todos os países colonizadores ante as loitas de liberación dos países colonizados invocaron a mesma cantilena: cantos alxerinos querían seguir unidos a Francia, cantos rodesianos querían seguir unidos a Inglaterra, cantos cretenses querían seguir unidos a Turquía…
A idea de que se se fixese un referendo habería que facelo en todo o estado é tan absurda coma se expuxésese que para facer un referendo sobre a independencia de Alxeria tendía que facerse tamén en Francia. Se España non acepta a tese de que está colonizando Euskadi, Euskadi non acepta a tese de que España non estea colonizando Euskadi.
A falacia de que dentro da constitución española pódese defender todo, ata a independencia de Euskadi, é un truquiño hispánico para bobos. Porque se pode, pero a cuestión non é esa, a cuestión é cal é o camiño para conseguir a independencia de Euskadi que ofrece a constitución española? Ningún. Intentouse procesar a un lendakari tan moderado como Ibarreche porque falou (pero non se di que sen armas todo é posible?) con quen representaban a 300.000 vascos. Ao mesmo lendakari botóuselle encima toda ao artillería de xuíces, policías, tertulianos, periódicos, televisións, parlamentos…, cando dixo que ía ha realizar en Euskadi unha consulta non vinculante. En que consiste entón iso de que dentro da constitución e sen violencia todo é posible? Cal é a vía para acceder, xa non á independencia, senón á consulta? Os pasos que habería que dar para lograr que o parlamento español aprobase un referendo serían infinitos, e no caso de que se chegase a aprobar ese referendo, sería en todo o estado!!!!!. Máis de corenta e catro millóns de españois votando contra un millón setecentos mil vascos, dos que hai que descontar aos vascos españolizados e aos centos de miles que son doutras partes do estado.
Con grandilocuentes afirmacións como “o estado non pode porse de xeonllos ante os violentos” “o estado non pode dar o seu brazo a torcer” etc., que atopan unha resposta mimética no bando abertzale “o estado español non pode pornos de xeonllos ante os violentos españois cos seus cárceres, os seus xuíces e os seus policías”, “Euskadi non pode dar o seu brazo a torcer ante o estado español” etc., ponse de manifesto que dous nacionalismo iguais enfróntanse sen máis perspectivas de solución que a violencia, sen outra resolución que a de ver cal é capaza de usar máis violencia para vencer ao outro.
É moi difícil que a solución sexa negociada. No estado só hai dúas
forzas capaces de gobernar o PSOE e o PP. Aínda que o PSOE quixese volver negociar con ETA non o faría porque o PP xamais deixaría que os socialdemócratas apuntásense o tanto de conseguir a paz en Euskadi, porque arrasarían nunhas (ou varias) eleccións. E o PP nunca o intentará porque necesita esa escusa para manter o estado policial que lles é consustancial. E hai que ter en conta a necesidade que o estado ten de manter viva a ameaza de ETA que lle permite xustificar os recortes de liberdades civís, o control da poboación, o aumento do gasto policial e a marxinación política do independentismo vasco.
Partamos de que desde o punto de vista independentista hai unha causa para loitar, que hai unha causa para empregar a loita armada pola independencia de Euskadi dado que España mantén unha loita armada por medio da policía e o exército para que Euskadi non sexa independente, para que España siga unidade niso que é o Estado Español. E poñamos que o uso da violencia, ou non está xustificado en ningún bando ou o está nos dous.
Por máis que o estado quéiranos facer crer (e a maioría créao) que non utiliza a violencia, claramente é unha basta mentira porque non se manteñen a miles de homes armados no exército, a policía, a garda civil, os servizos secretos, non se lle paga un plus por estar en Euskadi, só para adornar as rúas e cuarteis, para axudar ásvelliñas a cruzar os pasos de peóns. Son grupos violentos armados para defender unha determinada concepción de estado e a “legalidade” que ese estado español defende.
O supoñamos entón que a loita armada da organización militar vasca, estivese xustificada ante a loita armada do nacionalismo español por medio das organizacións armadas (policía. garda civil, erztantza…) do estado. Pero agora teñamos en conta o dato fundamental de como percibe esa loita armada o cidadán vasco, o independentista (tamén o galego e o catalán) e o español.
UNHA DAS CAUSAS DE QUE PLANTEXEMOS QUE A VIOLENCIA ARMADA UTILIZADA NA LOITA NACIOANALISTA TERMINOU, É PORQUE ESTAMOS CONVENCIDOS DE QUE MÁIS QUE UN AVANACE CARA Á INDEPENDNENCIA DOS POBOS, É UN RETROCESO QUE AFIANZA CADA VEZ MÁIS O PODER DO ESTADO.ETA non cambiou o seu método de loita desde o seu nacemento, pero a burguesía española si. Digamos que a forma de enfrontarse ao problema vasco, de afrontar a loita contra o independentismo vascos, evolucionou desde o franquismo dos anos sesenta ata a democracia burguesa parlamentaria da actualidade. Evolucionou dunha forma quizá máis cínica, quizá máis intelixente. A forma en que ETA se enfronta a estado español seguiu sendo a mesma: accións armada e execucións. Tamén aproveitando a legalidade burguesa. Á que puxo punto e final cunha lei de partidos máis que discutible, pero que resulta absurdo tratar de impugnala apelando á legalidade burguesa e española que se quere destruír.
Se ETA e o nacionalismo independentistas están sendo debilitados é porque non soubo cambiar e evolucionar a súa loita como o fixo o estado español, non soubo adiantarse aos cambios, levar a iniciativa e, sobre todo, comprender os cambios que se estaban producindo, na sociedade española, na sociedade vasca e na súa base social. ETA e o núcleo máis duros do abertzalismo foron incapaces de cambiar, e cando isto ocorre déixase de levar a iniciativa, e cando se deixa de levar a iniciativa empézase a perder.
E a clave da súa equivocación foi seguir utilizando a morte como elemento de loita. Ás sociedades actuais resúltalle totalmente insoportable que un ser humano decida sobre a vida doutros. A eliminación da pena de morte da lexislación civil de todos os países civilizados (curiosamente fóra de EEUU, algúns países islámicos e os países “socialistas”), e a eliminación da pena de morte da lexislación militar dos países máis avanzados, a aceptación da Moratoria da Pena de Morte, asinada por un gran número de países, non se produce pola decisión dos gobernantes, senón porque os gobernantes danse conta de que aos cidadáns resúltalles inaceptable. É este sentimento de repulsión ante as execucións legais ou ilegais, guerrilleiras ou estatais, colectivas ou individuais, o que pode manipular o poder por medio dos seus medios de comunicación, e utilizalo como un arma contra aqueles que atentan contra a vida de non importa quen. O estado abandonou a guerra sucia non por escrúpulos morais se non porque se deu conta que se lle volvía contra el, todo o que avanzaba na súa guerra contra o nacionalismo independentista perdíao nun instante coa morte dun militante de abertzale. E pola contra as mortes que ETA realiza déronlle as xustificacións perfectas para mobilizar ás masas e acometer canto recorte de liberdades civís quixo. Non é casualidade a escaseza de “erros” que neste sentido comete o estado nos últimos anos, o terreo no que lle parece inclinar a balanza aos seus intereses, é ese.
O ESTADO UTILIZA ÁS MASAS PARA LOITAR CONTRA ETA.
11 Coa morte de Miguel Ángel Blanco, ETA ofrece a estado español a situación soñada para asestarlle ao independentismo un golpe que fixo cambalear os cimentos abertzales e cuxa consecuencias aínda non se sabe onde poderán chegar.
O tempo que dura o secuestro e o ultimato de ETA é aproveitado polo estado para facer unha campaña mediática sen precedentes utilizando todos os medios públicos e privados para, en base á repulsa que provoca no cidadán calquera execución, mobilizar a unha gran parte do pobo en contra de quen ían executalo. Obviamente, entre os que se mobilizaron había simpatizantes do independentismo, tanto no estado como en Euskadi. E unha boa parte deste independentismo, e non só en Euskadi, viuse acurralada e amedrentada. Claro que o estado puido salvar ao concelleiro do PP, pero non quixo, levaba anos esperando unha situación como esa, preferiu ofrecelo como vítima, sabendo que ETA acababa de cometer o gran erro da súa historia e que lle puxo en bandexa a situación perfecta. A organización armada non soubo calcular como actuaría o estado, pero a continuación aínda cometería un erro maior: o non ter en conta o cambio que se produciu na sociedade respecto ás execucións. A batalla propagandística fora perdida, quizá para sempre, polo independentismo.
UNHA EXECUCIÓN É UNHA PENA DE MORTE.
A ESQUERDA E A PENA DE MORTE.
12 A esquerda, tamén a esquerda nacionalista, tivo nun dos seus principios máis universais, a loita contra a pena de morte. Na súa historia quedou gravado a lume as execucións de Sacco e Vanzeti, dos Rosenberg, Grimao, Puig Atich, de Tziki, Otaegi, Baena, Bravo… por citar a algúns.
A esquerda durante moito tempo viviu na contradición que supón loitar contra a pena de morte, e as simpatías que lle inspiraba as “penas de morte” contra elementos indesexables decididas por movementos guerrilleiros, grupos revolucionarios, ou líderes revolucionarios. A alegría pola desaparición de torturadores, de fascistas, parásitos reais, banqueiros, chivatos, corruptos, mafiosos… a mans da Brigadas Vermellas, dos Baader, do PKK, do MIR, do IRA ou de ETA parécese demasiado á que sentía o inimigo ante a desaparición de tantos e tantos militantes revolucionarios mortos en calquera recuncho do mundo a mans de fascistas policías e exércitos.
Ata xustificamos como erros imprevisibles, como danos colaterais dunha guerra, na que “sempre hai vítimas inocentes”, aquelas veces que na loita armada levou a imprevistos e erros tráxicos como o neno que lle dá unha patada a unha mochila e estala matándoo, ou o obreiro que pasaba casualmente por alí e termina morrendo en vez do banqueiro, ou o inmigrante que queda durmido dentro dun coche e morre pola bomba que non ía dirixida a el, ou o aviso de bomba nun área comercial que é ignorado pola policía, co fin de lograr que un atentado con vítimas inocentes desprestixie a loita armada. E unha das razóns polas que se loitou sempre contra a pena de morte (a parte do abominable que en si é) foi polo irreparables que son os erros na súa aplicación. Se nada xustifica a execución dun ser humano aínda que este sexa o peor dos homes, os erros nos que se provoca a morte dun ser humano inocente incapacitannos para calquera loita, e volven absolutamente INSERVIBLE CALQUERA CAUSA POLÍTICA. SE NON SE PODE, E É POSIBLE QUE NON SE POIDA, GARANTIR AO CENTO POR CENTO QUE NON HABERÁ NINGUNHA PERDA DE VIDAS HUMANAS, A VIOLENCIA ARMADA É INSERVIBLE PARA A CAUSA, TERMINA SENDO UN BUMERAN CONTRA AS IDEAS QUE DEFENDEMOS.
E VELAQUÍ A OUTRA, E PRINCIPAL, CAUSA PARA QUE EXPOÑAMOS QUE A VIOLENCIA ARMADA COMO MÉTODO DE LOITA TERMINOU: É ÉTICMANTE INSOSTIBLE DECIDIR SOBRE A VIDA DUN SER HUMANO AÍNDA QUE ESTE SEXA O SER MÁIS ABXECTO DA TERRA.
E ISTO É COMPRENDIDO ASÍ POLA GRAN MAIORÍA DO POBO SEN QUE ISTO VARÍE SEGUNDO A IDEOLOXÍA.
SEN COHERENCIA, OS PRINCIPIOS DERRÚBANSE
13 É certo que nin a violencia do estado nin a violencia fascista deixará de existir polo feito de que desde a esquerda déixese de utilizar a violencia. Pero a forma de vencer a súa violencia non é creando vangardas que se lles enfronten ante o estupor, a indiferenza ou o cabreo do pobo, senón conseguindo que sexa a xente quen se lles enfronte. Iso comprendeuno o estado español cando se deu conta que coa loita da policía non podería vencer a ETA e comezou a vencela cando utilizou ao pobo contra ela. Foron as grandes mobilizacións que o estado conseguiu, por mor da morte de Miguel Ängel Blanco, contra ETA as que segaron a herba baixo os seus pés e debilitárona o suficiente para que a policía poida asestarlle agora estes golpes, e pecharlle todas as vías de participación na democracia burguesa sen que nada pase.
Se o estado detén, tortura, encarcera, vixía, controla… e exerce todas a violencias non nos pode levar a actuar como el. Non somos como eles, non podemos selo, loitamos por un home novo, unha sociedade nova, por unha nova ética e un tempo de xustiza e liberdade. E iso non se pode construír sobre cadáveres e sangue. Non se aceptaba (non aceptamos) a barbarie da pena de morte, que supón que o estado ten a capacidade de executar a un cidadán, e acéptase que un grupo reducido de persoas dunha organización armada, na clandestinidade, decidan executar a un cidadán. E se se invoca esta execución como unha acción de guerra, o estado burgués tamén podería xustificala como unha acción de guerra contra o crime, ou contra o terrorismo, ou contra o comunismo. A superioridade moral, ética, da esquerda, a grandeza de dedicar a vida non ao ben privado se non ao ben común, faise cachizas ao decidir unha execución. O situar a vida como o maior dereito a defender, protexer e respectar, non utilizar a morte como método de loita. A causa que necesita a morte para ser realizada non merece ser realizada. E aínda que se lograse realizar por medio da morte, sería unha vitoria aparente, tarde ou cedo terminaría fracasando. E no propio nacionalismo temos todos os exemplos que queiramos. O estado español, como todos os estados, foi construido sobre a morte e a violencia, pois ben, cincos séculos despois os vascos seguen morrendo e matando porque non desexan pertencer a un estado ao que foron obrigados pola morte e as armas a pertencer.
Loita non é sinónimo de guerra, nin a radicalidad é sinónimo de execucións.
Estamos convencidos de que, ata deixando aparte as cuestións éticas (cousa que non estamos dispostos a facer), a loita armada que utiliza os atentados mortais é ineficaz, desmovilizadora e contraproducente para defender calquera causa, conduce ao afastamento dos cidadáns e ao desprestixio dunha causa.
E isto non é renderse, renderse é deixar de loitar polos principios que un ten como base da súa vida, polos ideais que moven as súas accións. Non é renderse seguir crendo nas mesmas utopías. Ser absolutamente radicais nas esixencias ás que cre un ter dereito, intransixentes ao tratar de que se eliminen as inxustizas que sofre unha nación, unha clase ou un individuo. Absolutamente radicais porque queremos que desaparezan as clases, o ensino como transmisor da ideoloxía dominante, o exercito, os xuíces como encargados de facer cumprir as leis da clase que ostenta o poder, as policías, os cárceres, os manicomios, as relixións, a familia, a propiedade privada, a banca… e todos eses alicerces contra os que nos se loita o suficiente, que nunca se dinamitan, que nunca se matan, e todas esas institucións burguesas sobre as que se levanta o edificio do capitalismo e que moitas veces están formadas por “revolucionarios”.
Non é unha cuestión de moderarse, porque, o que a loita armada sexa a máis sanguenta e mortal das loitas, non a fan a máis radical das loitas, só a máis inhumana.
O ESTADO CAMBIOU A SÚA ESTRATEXIA NA LOITA CONTRA ETA.
14 Ao longo dos últimos 20 anos o estado cambiou os seus métodos de loita contra ETA. Volveuse máis “democrático”. O abandono da guerra sucia, a redución da tortura, o abandono das execucións por parte da policía, a utilización de métodos “legais”… foi conseguindo que na súa loita contra ETA sexa vista como a da victima que se defende da brutalidade dos independentistas, cambiando con iso a percepción que a ata agora tiñan moitos cidadáns da situación. Con iso restou argumentos a ETA, pois o estado opresor visualízase como o estado agredido logrando tamén reducir a súa base social, así como as simpatías que a súa loita espertaba en amplos sectores no resto do estado e fundamentalmente nas outras nacións sometidas. Puido implantar sen ningún problema, ante a pasividade case total dos seus simpatizantes e os cidadáns, todos os recortes de liberdades civís que quixeron, conseguiron promulgar leis como a lei de partidos, de apoloxía do terrorismo etc. que expulsaron aos independentistas de todas as institucións pechándolle a posibilidade de participar na vida política burguesa e de recibir nin un só euro do estado. Isto levou ao independentismo a unha clandestinidade na que xa non se sabe mover e para a que non ten alternativa organizativa. Ao que hai que engadir o cansazo dunha sociedade que leva cincuenta anos sometida á tensión da violencia.
Unida a esta táctica de lograr aparecer como o bo da película, perfecioáronse en métodos que non espertan o rexeitamento da sociedade e que por outra banda son máis efectivos e menos cruentos. O estado español decidiu actuar dentro da legalidade burguesa aínda que previamente teña que levala ao o límite, cando non pasalo, como en varias ocasións recordoullo o seu propio tribunal constitucional.
A utilización das infiltracións, das tecnoloxías máis avanzadas, e o aumento de orzamento, están conseguindo acurralar á organización independentista.
UN SALTO CUALITATIVO NA UTILIZACIÓN DOS MEDIOS DE COMUNICACIÓN EN CONTRA DA LOITA ARMADA.
15 Un aumento da capacidade do estado para manipular a sociedade debido á gran cantidade de medios de comunicación que acapara e cos que o seu potencial de manipulación, control e “sensibilización” son enormes. Ao que hai que sumar os medios privados burgueses e españois, capaces de converter en verdade a mentira máis basta, ou de mobilizar a millóns de persoas baixo o argumento máis manipulador que atope. ETA non soubo, primeiro, prever este potencial cando matou a Miguel Ángel Blanco; e despois non foi capaza de darse conta o gran cambio que se produciu na loita contra ela, ao utilizar o estado toda a súa capacidade mediática para lograr que fose a masa manipulada a que se enfrontase a ETA. E parte desa masa arrastrase a un sector importante que ata entón simpatizaba con ETA.
QUE FACER? .
Cremos que o tempo da loita armada política nos países de democracias burguesa acabouse. Esta loita xa non serve, desprestixia e inutiliza a causa defendida. E sobre todo ten consecuencias irreparables. .
Partimos de que nas sociedades actuais chegaron a un grao de sensibilidade na que a morte con motivacións políticas resulta absolutamente inaceptable. E esta sensibilización non só esta causada pola manipulación que o estado fai das masas por cos medios de comunicación, débese fundamentalmente ao labor da loita da esquerda ao longo dos últimos dous séculos. Durante todos eses anos fixemos millóns de campañas a favor da paz, a favor da vida, contra a pena de morte, contra os asasinatos legais e ilegais. A esquerda mundial que se mobilizou contra as guerras mundiais, contra a ameaza atómica, contra os asasinatos de Franco, de Pinochet, de Videla, contra os fascismos alemán, italiano, español, grego, turco… contra os mortais golpes de estado en Arxentina, Chile, Grecia e Turquía…. As grandes mobilizacións no estado español contra a pena de morte durante a Transición, as grandes manifestacións no mundo contra o Proceso de Burgos, contra os últimos fusilamentos do franquismo. As grandes mobilizacións mundiais contra a pena de morte desde Sacco e Vanzzeti aos Rosemberg, desde os condenados do Proceso de Burgos a Puig Antich… todas, todas foron impulsadas pola esquerda mundial. Porque a esquerda sempre loitou pola vida, e contra a morte. Desde que existe a esquerda, un río inmenso de millóns e millóns de homes, xeración tras xeración, percorreu as rúas de todo o mundo pedindo vida, defendendo a vida, loitando contra a morte. .
Esa sensibilización que agora rexeita as execucións de ETA, ese grao de civilización débese en gran medida á loita de millóns e millóns de homes de esquerda, de artistas de esquerdas, de poetas, de filósofos, de pintores, de cineastas, novelista de músicos… de esquerda que puxeron a súa enerxía e a súa creatividade ao servizo da vida e en contra da morte. .
Nós non podemos actuar como aquilo contra o que levamos tanto tempo manifestándonos. Non podemos ser o cabalo destripado polas bombas, do Guernika, e ao mesmo tempo ser o que desde o avión lanza as bombas que o destripa.
A loita armada volveuse inútil, mortalmente inútil.
O ARMA MÁIS PODEREOSO QUE XAMAIS EXISTIU É A INTELIXENCIA.
O MÉTODO DE LOITA MÁIS EFICAZ QUE XAMAIS EXISTIU É O QUE SE FUNDA NUNHA ÉTICA SUPERIOR Á QUE TEN O INIMIGO.
AS ÚNICAS BATALLAS QUE REALMENTE SE GAÑAN SON AS DO CONVENCEMENTO POR MEDIO DA RAZÓN.
SE ALGO NOS ENSINOU O FINAL DO SÉCULO XX FOI QUE TODAS AS VITORIAS QUE NON SE BASEAN NO CONVENCEMENTO EN VEZ DO SOMETEMENTO POLA VIOLENCIA TERMINAN FRACASANDO, AÍNDA QUE SEXA MOITOS ANOS DESPOIS DO SEU APARENTE TRIUNFO.
UNHA REVOLUCIÓN OU UNHA INDEPENDENCIA SÓ SE GAÑAN CANDO A MAIORÍA DO POBO QUÉREA.
CANDO A MAIORÍA TOMOU A DECISIÓN NON HAI FORZA HUMANA NIN DIVINA QUE DETEÑA O INEVITABLE, AÍNDA QUE APAREZA UNHA ORGANIZACIÓN, UNHA GUERRILLA, OU UN EXÉRCITO E PAREZA QUE SON ESTES OS QUE CONSEGUEN A VICTORIA. É SÓ APARENTE, A VICTORIA PRODÚCESE CANDO A MAIORIA ASUMIU QUE A QUERÍA.
É posible que a loita armada acelere o proceso, agudice e faga visible a situación pero a auténtica vitoria só se produce cando a maioría dos cidadáns tomou a decisión, convenceuse, sente que esa causa é a súa causa. E matando afastámonos de convencer. Podemos crear medo, hastío, odio ou repulsión pero nunca convencemento. .
Pero unha revolución ou se gaña porque a maioría do pobo quérea, ou se perde. Por máis morte e violencia que haxa, pérlese.
CAMBIAR A LOITA BASEADA NO SACRIFICIO DO CONTRARIO, POLA LOITA BASEADA NO SACRIFICIO PROPIO EXEMPLIFICADOR.
CAMBIAR A VIOLENCIA ARMADA POLO PACIFISMO ACTIVO. O PACIFISMO NADA TEN QUE VER COA PASIVIDADE, COA INACTIVIDADE, CO DEIXARSE LEVAR. É ACTUAR, LOITAR, INTERVIR, UTILIZANDO A NON-VIOLENCIA COMO UN ENERXÍA QUE NON SE RENDE.
CAMBIAR A EXECUCIÓN DO CONTRARIO POLA FOLGA DE FAME.
CAMBIAR A BOMBA POLO ESTALIDO DA IMAXINACIÓN, DA INTELIXENCIA, DO HUMOR.
UNHA IDEA INTELIXENTE PODE SER MÁIS DESTRUTIVA QUE UNHA BOMBA.
OBRIGAR AO INIMIGO A QUE SEXA EL QUEN APAREZA COMO O AGRESOR, O VIOLENTO, O SECUESTRADOR, O INTOLERANTE, O EXECUTOR, O ASASINO, O INTRANSIXENTE, O DESAPIADADO, O QUE RESPONDE CON MORTE E GOLPES AO QUE USA A PAZ E A PALABRA
O QUE OS CAMBIOS SOCIAIS, A FORMACIÓN (OU DEFORMACIÓN) DAS SOCIEDADES CONVERTA EN INÚTIL E CONTRAPRODUCENTE A LOITA ARMADA NON LEVA QUE ABDIQUEMOS DOS NOSOS IDEAIS, DAS NOSAS UTOPÍAS, DAS NOSAS REIVINDICACIÓNS.
SÓ SE TRATA DE UTILIZAR OUTROS MÉTODOS CON QUE DEFENDELAS CON MÁIS EFICACIA, DUNHA FORMA QUE DIGNIFIQUE, ELEVE, SEDUZA E VOLVA ATRACTIVO AQUILO QUE DEFENDEMOS, AQUILO POLO QUE LOITAMOS, AQUILO POR E PARA O QUE VIVIMOS.
NON USAR A LOITA ARMADA, NON É SINÓNIMO DE CABIAR DE CHAQUETA, NIN DE ABURGUESARSE, NIN DE VOLVERSE UN TRAIDOR SOCIALDEMÓCRATA, NIN DE MODERARSE. .
A DISXUNTIVA QUE EXPUÑA O PRESO DE ETA, DE DEIXAR AS ARMAS E FACER POLÍTICA NO TERREO DA SOCIALDEMOCRACIA, QUE É A MESMA QUE EXPUXO NO SEU DÍA O SEÑOR QUINTANA E MOITOS OUTROS, E A QUE NOS TEMEMOS QUE EXPOÑA DUN MOMENTO A OUTRO ABDULLAH OCALAN, É UNHA DISXUNTIVA FALSA, TRAIDORA, LIQUIDACIONISTA E SOBRE TODO BURGUESA.
E esta idea é asquerosamente moderada aínda que sexa defendida coas armas e matando. Non é casualidade que se dea nos nacionalismos. O que reforza a idea de que todo nacionalismo é en realidade de dereitas, ou como dicían na famosa película de Kubrik “o nacionalismo é o refuxio dos covardes”. .
Non o cremos así, porque aprendemos a vivir o nacionalismo como unha emoción do que somos, do que nos diferencia dos das demais nacións do mundo, daquilo ao que non podemos renunciar sin deixar de existir, que necesita a independencia total para ser desenrolado en toda a sua esencia, para trasmitir ao futuro o que chagou até nós, sen ningunha interferencia allea a nós, en absoluta liberdade.
E é ese “ser galego” e o que decide loitar por un mundo solidario no que todo sexa de todos, por un mundo no que todo sexa común a todos. E desde a esixencia de ser libres, e ser galegos libres, independientes, trataremos de conseguir NESA MESMA LOITA, a xustiza, a igualdade e a liberdade para toda a humanidade.
Non hai un atallo de componenda de clases, dun tempo de limbo ideolóxico onde burgueses e traballadores unímonos para conseguir unha patria. Nós non temos nada en común coa burguesía, non temos ningunha patria común coa burguesía aínda que naza na nosa terra e fale o noso idioma. O que considera ela patria, e o que consideramos nós patria é diametralmente distinto, radicalmente distinto, absolutamente incompatible. Nós queremos protexer, salvar e transmitir o que nos foi entregado e o que nos fai únicos. E conseguir implantar nese pedazo de terra e cultura que nos foi dado, un espazo de liberdade e xustiza, e desde aí estendelo e unilos con outras terras, ata conseguir un planeta sen fronteiras onde a xustiza, a igualdade e a liberdade sexan o aire que respiramos, onde partindo do que somos, da nosa diferenza, podamos vivir en paz, liberdade e xustiza. Os burgueses, tamén os que nacen na nosa nación, queren unha patria para explotar mellor, para facer mellores negocios, para explotar os recursos nacionais máis comodamente, para crear bancos, policías, exércitos… Os seus intereses e os nosos opoñense, a súa patria e a nosa opoñense, e isto por máis que o intenten non se soluciona con enxendros interclasistas como o BNG e similares.
ADECUAR OS PRINCIPIOS ÁS ACCIÓNS, FACER COINCIDIR AS NOSAS IDEAS POLÍTICAS COA NOSA PRÁCTICA POLÍTICA.
SE NA NOSA TRADICIÓN DE ESQUERDAS ESTÁ O PACIFISMO, USEMOS O PACIFISMO COMO MÉTODO DE LOITA.
SE A NOSA É UNHA FILOSOFÍA DE VIDA, DE XUSTIZA, E DE BEN COMÚN DESTERREMOS A MORTE DE NOSA PRACTICA.
É o fascismo o que usa o medo e a morte como forma de facer política. Nós usamos a solidariedade, o benestar de todos, o altruísmo e a xenerosidade.
A LOITA PODE SER MÁIS RADICAL SEN MORTES QUE CON MORTES.
HAI QUE DESTERRAR A IDEA DE QUE O GRAO MÁXIMO DE RADICALIDADE É MATAR A UN INIMIGO.
O GRADO MÁXIMO DE RADICALIDADE É SER COHERENTE COAS UTOPÍA POLAS QUE LOITAMOS. .
SER ATEOS E NON UTILIZAR OS RITOS RELIXIOSOS PARA ENTERROS, VODAS E BAUTIZOS.
SER ANTICAPITALISTAS E NON UTILIZAR OS BANCOS PARA PEDIR CRÉDITOS COS QUE COMPRAR COCHES, CONTAS CORRENTES, DOMICILIACIÓN DE RECIBOS, HIPOTECAS…
SER ALTERNATIVOS E NON VIVIR BAIXO O PESO DO CONSUMISMO QUE DESTRÚE AO PLANETA. .
SER ANTIBURGUESES E NON DEDICARSE A FORMAR CANTA ESTRUTURA BURGUESA HAI, COMO FAMILIAS, EMPRESAS, COLEXIOS…
SER ANTIPATRIARCALES E SEGUIR INSISTINDO EN MODELOS DE VIDA QUE PERPETÚAN UN SISTEMA, A TRADICIÓN XUDEOCRISTIÁN, UNHA MORAL E UN COMPORTAMENTO QUE É XUSTAMENTE O CONTRARIO DE AQUEL POLO QUE LOITAMOS, OU DEBERIAMOS LOITAR.
SER ECOLOXISTAS E ESTAR CHEOS DE XESTOS TRÁS DOS QUE SE ESCONDE A DESTRUCIÓN DO PLANETA: CONSUMO DESENFREADO, PAROXISMO NA UTILIZACIÓN DE CANTA MAQUINARIA INVENTA A INDUSTRIA CAPITALISTA, CONCIBIR O BENESTAR COMO UN LUXO E UN MALGASTO INFINITOS.
SER IGUALITARIOS E SER INDIFERENTES ÁS BRUTAIS DESIGUALDADES SOCIAIS QUE PROVOCA O CAPITALISMO.
É NA NOSA VIDA ONDE TEMOS QUE SER MORTALMENTE INTRANSIXENTES NA DEFENSA DOS NOSOS DEREITOS COMO CLASE, COMO INDIVIDUOS E COMO NACIÓN, BRUTALMENTE COHERENTES. ISO É RADICAL E TRANSFORMADOR, MOITO MÁIS QUE MATAR.
DEMASIADAS VECES VEMOS QUE ESE HOME OU MULLER QUE EMPUÑA UNHA ARMA NO NOME DA REVOLUCIÓN SOCIALISTA SOAMENTE DIFERÉNCIASE DA VÍCTIMA NA DIRECCIÓN CARA A ONDE APUNTA ESA ARMA: OS MESMOS PREXUICIOS, A MESMA MORAL, OS MESMOS RITUAIS, AS MESMAS INSTIUCIÓNS, AS MESMAS FORMAS DE VIDA…
QUIZAIS SEXA MAIS FÁCIL MATAR A UN BURGUÉS OU A UN DOS SEUS SERVIDORES QUE MATAR AO BURGUÉS QUE LEVAMOS DENTRO. PERO O CASO É QUE AGORA SABEMOS A QUE CONDUCE ISTO.
CAMBIAR, CAMBIAR, CAMBIAR.
REDACCIÓN-UTOPÍA FORO
Agosto do 2009
EDITORIAL Nº 10
FEIJÓO INICIA A DEMOLICIÓN DA CATEDRAL DE SANTIAGO
Co fin de liberar chan urbano para que a empresa de móveis IKEA poida instalar na cidade o seu maior centro de Europa, o presidente da Xunta decidiu reducir a cascallos a catedral de Santiago e ofrecer-lle á multinacional sueca o solar valeiro.
As obras de demolición comenzarán inmediatamente. Preténde-se que nun mes o solar do centro de Compostela estea totalmente limpo, e do que foi a catedral non quede absolutamente nada.
O derrube fará-se con unha nova técnica revolucionária que, por medio de máquinas láser trituradoras, permiten converter o granito en cemento sintético. Con este material construirá-se o edificio do centro comercial seguindo o proxecto que o arquitecto Moneo ten xa rematado, como comunicou onte o máximo responsável en España da empresa de móveis.
Nengún elemento escultórico ou arquitectónico da vella catedral salvará-se de ser triturado.
“Os gastos de mantemento e conservación serían demasiado custosos como para permitírmo-los nestes momentos de crise económica” afirmou o recentemente nomeado presidente da Xunta.
“Os que pretenden salvar a catedral, seguiu dicindo o señor Feijóo, perderon as eleizóns. Eu fun elixido para facer o contrário do que eles fixeron ou haberían de facer.”
O anuncio da perda da Catedral foi tomado con total indiferenza por parte da sociedade galega. Salvo as airadas protestas duns cantos intelectuais, que por outra banda levan protestando toda a súa vida contra todo o humano e o divino, a poboación non tivo a máis mínima reacción.
Preguntado o señor Feijóo se non lle sorprendía esta falta de reacción dos galegos ante o derrube de algo que até este momento parecía ser a esencia da súa identidade nacional, respondeu que “eu sempre tiven claro que todos eses vellos mitos morreran hai moito tempo na sociedade galega. A aparencia de que estaban vivos era construída por catro nacionalistas rancios, co fin de agudizar as diferenzas con España, a nosa verdadeira pátria. Estou moi orgulloso de demostrar isto coa medida tomada. Alguén tiña que dinamitar estas falsas esencias identitárias, se me tocou á min face-lo é porque o povo me votou; votóu-me entre outras cousas porque lle dixen claramente que, se me outorgaban a súa confianza, faría isto”.
"Son esa minoría nacionalista decimonónica a que está sorprendida pola reacción serena do povo, non eu. Eu sempre souben que o povo o que quere é benestar, traballo, futuro, moitas IKEAs, subir-se ao carro dos países economicamente potentes, mirar cara ao futuro e non cara ao pasado, e que lle importa un c. todas esas memeces étnicas producidas pola mente delirante de catro depauperados intelectuais románticos no século XIX.”
A pesares de que grupos nacionalistas tentan de mobilizar á sociedade contra o que consideran “a ferida de morte da nosa realidade como povo”, a nula repercusión do seu activismo fai-lles cair nunha melancolía desesperanzada.
Anxo Quintana, exvicepresidente do bipartito perdedor, pretende negociar co presidente da Xunta a posibilidade de que o proxecto de Moneo salve a entrada das Praterías aínda que só sexa para a empregar de porta de urxencia no novo edificio do centro comercial. “Sería un fermoso detalle bicultural” afirmou o exvicepresidente.
Pero o señor Feijóo apresurou-se a descartar a idea con contundencia: “cando dicimos que non quedará nada é que non quedará nada. Non podemos someter ao povo a ese consumo de enerxías innecesárias, a esa incomodidade emocional de revivir un pasado xa morto, a ter parte dun edificio obsoleto convivindo con un máis grande e moderno. Temos que concentrar todas as nosas enerxías en modernizar ao país, en apostar por proxectos con máis peso específico no mundo. Os galegos, cando queren defender algo que consideran esencial, saben como facerlo. As mobilizacións polo Prestige demóstran-o. E digo isto en contra dos intereses do meu partido, pero así é.”
E así ante a total indiferenza do país, comenzará o derrube da catedral de Santiago.
A simple formulación da ficción arriba exposta fai que se estremeza o máis profundo de nós. Nin un galego, de esquerdas ou dereitas, crente ou ateo, soportaría semellante acto de barbárie. Porque todo galego sinte que nesas pedras ten-se esculpido parte do máis profundo do que somos, parte da nosa esencia, que representa unha parte do máis sublime que fomos quen de criar como povo. Como a nosa lírica medieval, como Rosalía ou Castelao, como o noso folklore ou o noso románico, as nosas tradicións ou a nosa terra. Son as cousas que nos fan únicos, que nos fan radicalmente distintos doutros povos, doutras nacións. Nin mellores nin peores, distintos, reconocíveis; e confórman-nos como povo, en igualdade con calquera outro povo do mundo. Son o alicerce que nos solidifica e nos mantén unidos ao longo dos séculos por riba das nosas desunións, os nosos enfrontamentos, as nosas luitas e aínda os nosos odios. Os alicerces fundamentais sen os que non seriamos máis que sonámbulos sen terra onde pisar, perdidos sen pasado nen futuro. Se algunha destas cousas fora atacada, ultraxada, destruída, a alguén lle sorprendería que nos revolvésemos como feras ás que se lle arrinca o corazón?
Pois todo isto non é nada comparado co que significa, co que é, un idioma para un povo. A alma, a esencia do que somos, o que nos trouxo até aquí. Sen idioma deixamos de ser, morremos como povo. A creación colectiva no que todas as mulleres e homes deste povo participaron, conservada e transmitida ao longo de todos os séculos que levamos sendo o que somos. A nosa interpretación do mundo, a forma en que comprendemos e expresamos a vida, o que conforma o noso pensamento e os nosos sentimentos. Sen idioma desapareceriamos.
Agora o señor Feijóo e o seu governo van artellar a ferida definitiva contra a nosa lingua tremendamente debilitada xa por séculos de agresións, desprezo, prohibicións, competencias desleais e desídia de todos os poderes. Unha lingua que recebe o ataque brutal, diário e sistemático de televisións, xornáis, rádios, cinema... en castelán. Unha lingua que non é quen de se facer forte na comunidade lusófona na que se lle abrirían grandes posibilidades.
Diante da agresión máis letal da “democracia” postfranquista, e a máis perigosa de cantas tivo o noso idioma, a reacción do povo é mínima e débil. Lembramos as mobilizacións do Prestige, cando o noso mar, a nosa vida foi atacada por unha marea negra que nos cegou de ira. Lembramos con orgullo como o noso povo soubo erguer-se, revolver-se e luitar contra aquela terrível agresión. Podemos igualmente imaxinar cal sería a reacción diante da idea da demolición da catedral de Santiago, pero estamos a ollar que a reacción do noso povo diante da traxédia que suporá para a nosa lingua a política lingüística do señor Feijóo, é practicamente inexistente aínda sendo a peor, con muito, das nosas desgrazas.
UTOPÍA FORO-Maio 2009
EDITORIAL Nº 9
DESPOIS DE NERÓN,
CALQUERA NEGRO DESCOLORIDO SEMELLA CÉSAR AUGUSTO
O século XX comenzou cunha asfixiante era Bush. Un fillo de papá, ex-alcólico, manifestamente imbécil e fanático cristián, desgovernou o seu país e o mundo durante oito anos. Cun equipo de “falcóns” recrutados na casa do terror capitalista, e apoiados por sátrapas tolos como Aznar ou os terribles Kaczynskis, procurou levar o seu neoliberalismo neo-fascista a todo o planeta. Bush e a camarilla de neocons que se agochou tras o seu patético espantallo, incendiaron o mundo con guerras de rapiña, aguilloaron ao islam até que este reaccionou convertendo en odio cego e irracional todas as humillacións, provocacións e ofensas recebidas; creando un abismo, quizáis insalvável, entre dúas civilizacións condenadas a conviver; unha bomba de reloxería de odio capaz de estoupar en calquera lugar do planeta sen contar con matización ningunha.
Bush fixo avanzar ao islam máis retrógrado, fanático e integrista até un ponto descoñecido até hoxe, debido ao seu fanatismo e integrismo cristián, ademáis da súa ineptitude política. Bush é un patético “pelele” ao que sen dúbida a historia botará ao vertedoiro onde podrecen outros macabros personaxes que mellor é nen nomear. E cando falamos de Bush, referímo-nos a esa caste de hienas ultraliberais (Rumsfeld e cía.), que o utilizaron como monicreque visible para implantar o seu neo-fascismo. O imbécil e os seus agochados neocon, fixeron retroceder as libertades civís até límites só comparáveis cos fascismos europeus do século pasado; empregando o medo das masas, levou ao país a un estado de excepción de facto. Destruíron todas as libertades burguesas e todas as consecucións que no derradeiro século lograra a chamada “civilización occidental”. A base mesma dos direitos humanos foi dinamitada por eses neofascistas, a convención de Xenebra foi ignorada nas súas falcatruadas bélicas, legalizaron a tortura, crearon campos de concentración que nada envexaban aos nazis, negáron-se a recoñecer os tribunais internacionais, autoproclamaron a inmunidade xurídica universal para os crimes que os seus soldados cometeron fóra do seu território; forzaron, mentiron e ignoraron á ONU; non respeitaron a soberanía nen sequera dos países aliados, aos que ocultaron voos a cárceres ilegais. Con incríbles escusas, que só Aznar creu, invadiron militarmente países para se asegurar a subministro de petróleo e amosar ao mundo quen era o matón do bairro.
Fracasaron nas dúas cousas, pois co que rematou por custar-lle esa guerra, garánte-se, mercándo-o no mercado, moito máis petróleo. Respeito ao de amosar-lle ao mundo quen era o máis forte, o fracaso foi aínda máis estrepitoso. Un pequeno grupo de integristas é quen de sortear á CIA, FBI… e destrúe, no corazón do imperio, o seu símbolo máis ostentoso, demostrando, diante do xúbilo de media humanidade, a inconcebível vulnerabilidade, incompetencia e caos que reina na metrópole do imperio. Amosando ademáis o inútil, e ilegal, que resultaba a súa teoría da guerra preventiva. Teoría que viña ser como se alguén dixera que se mate a unha embarazada porque pode levar no seu ventre un bastardo chamado Bush. Porque en realidade o integrismo nunca atopou mellor xustificación para a súa violencia cega, que na teoría preventiva do imbécil, porque esa demencial teoría fai que ninguén sexa inocente xa que potencialmente todos poden ser culpáveis ou inimigos. Se poden destruír un país ou unha vila porque todos poden ser culpáveis, inimigos ou nos poden atacar, por que non se vai poder derrubar unhas torres xemelgas ou un tren en Madrid se é posível que poidamo-los atacar, ou, nun futuro, ser os seus inimigos? É posível que ao imbécil non se lle ocorrera que a guerra preventiva tiña dúas direccións?
Dentro dos seus grandes éxitos de política interna cómpre destacar a inexistente actuación do estado diante da catástofe do Katrina, demostrando que a mayor potencia mundial é incapaz de garantir aos seus cidadáns a seguridade que calquera país de África é quen de lle dar aos seus. Un país sen sanidade pública, con 40.000.000 de pobres, no que se propiciou que reducidas elites amasaran fortunas obscenas baixo da imposível pretensión de que o mercado regúla-se a si mesmo. A orxía financieira á que os ultraliberais remataron por levar ao mercado “autorregulado”, arrastrou ao mundo a unha crise económica de magnitudes aínda descoñecidas.
Outro dos anti-logros do imbécil de George: o seu ultra capitalismo conseguiu que os reximes capitalistas estean a aplicar medidas “socialistas” para tentar de atallar a desfeita do idiota e a súa camarilla. A nacionalización da banca, a intervención do estado na economía, a regulación do mercado, o uso do gasto público para crear emprego…, o capitalismo asfixiado botando man de receitas que, cando foran defendidas pola esquerda, foron tachadas de tolemias totalizadoras. A vella consigna de “socialismo ou barbárie” veu sendo actualizada polo imbécil coa súa barbárie de fundamentalismo cristián e ultraliberalismo salvaxe. ¡Que mágoa que a esquerda disolvéra-se no magma burgués da socialdemocracia, ou atomizára-se en anquilosados grupúsculos nostáxicos de vellos fracasos comunistas, ou adíque-se ao circo itinerante ONGeril!
Esquecéndo-se do que teorizaran os seus fundadores, creron que o capitalismo era inevitável e invencível. E cando esta grande crise ven a demostrar-lle que Marx levaba razón, eles volvéron-se tan noxentamente burgueses que os povos agardan máis de un millonario negro educado en Harvard que dos seus traidores sindicatos e partidos de “esquerdas”.
A terrorífica era Bush deixou, logo de oito anos, un mundo afogado no caos económico, metido en guerras sen solución, un imenso río de mortos, millóns de refuxiados, montañas de odio que pervivirán ao longo de xeracións, países e culturas arrasadas, monstros (integrismos, Israel, talibáns, cambio climático…) fóra de control. O balance non podía ser máis nefasto. Non é de extrañar que sexa o presidente de USA que remata o seu mandato coa peor valoración da história, nin que, logo del, a esperanza desbocára-se diante da posibilidade de que un negro máis ou menos racional e intelixente poidera ser presidente do império. Debido á imbecilidade criminal do seu antecesor, Obama desencadea a simpatía mundial anunciando simplemente que devolvería ao país á situación na que estaba antes de que o imbécil o des-governara. Agora semella-nos asombroso que o novo presidente volva declarar ilegal a tortura, cando o realmente asombroso foi que ao imbécil ocorrérase-lle a cristiá idea de legalizá-la, coa intención de estender os dereitos humanos ao “inhumano” mundo musulmán. E paréce-nos admirable que o negro graduado en Harvard vaia fechar o campo de concentración de Guantánamo repartindo aos seus presos por países amigos, cando o relmente abraiante é que ese limbo nazi, construído polo imbécil cristián, estivera funcionando durante anos diante da impasibilidade dos “democráticos” países amigos. Era o seu xeito de exemplarizar diante dos países “sen democracia” os atractivos do “democrático” sistema americano. Ademáis, claro está, de demostrar a superioridade moral e ética do cristianismo fronte ao islam.
Sobre a outra oferta estrela do ex profesor de Dereito Constitucional en Harvard: quitar as tropas de Irak (aumentándo-as en Afganistán), en realidade é unha medida que até o imbécil tomara xa. Nin a economía en crise dos EEUU soporta os gastos de esa guerra, nin a sociedade soporta xa os máis de 3.500 soldados mortos, nin o petróleo chega na medida que se agardaba, nin se logrou o control da minoría chií pro-iraniana, nin se venceu á violenta minoría sunita que pode ofrecer ao povo a realidade de que con Saddam Hussein vivía-se mellor que cos invasores ianquis no país. Obama só vai escenificar o inevitável. E o segundo acto da mortífera mamarrachada creada polo imbécil, será ver canto tempo poderán conviver nun mesmo país chiítas, sunitas e kurdos.
E na política que, para o avespeiro de oriente Medio pretende levar Husseim Obama, podemos comenzar xa a ver como o espellismo Obama desvaéce-se diante da realidade do emperador do imperio. O seu silencio diante do xenocídio cometido por Israel en Gaza, o seu apoio ao governo israelí como agasallo ao apoio do lobby xudeu norteamericano, a súa decisión de aumentar significativamente a presenza militar nun Afganistán xa case que totalmente controlado polos talibáns, nunha guerra que, aínda que auspiciada pola ONU, non deixa de ser unha guerra de invasión na que as tropas USA cometeron verdadeiras atrocidades, ou, como o chaman eles, “danos colaterais”. Afganistán será para Obama o que foi Iraq para o imbécil.
A intención manifestada por Obama respeito de se atopar directamente co Governo iraniano está condenada ao fracaso, xa que Israel impedirá calquera achegamento. É imposível que Israel aceite que Irán acade armamento atómico, que é en realidade a clave do conflito. Israel considera vital para a súa supervivencia ser a única nación da zona que posúa este armamento. E os iranianos, que xa o poden conseguir, nin se resignarán nin renunciarán a el polo feito de que o infiel americano protexa ao sionista. E máis aínda cando saben que na escena aparecen dous actores, Rusia e, sobre todo, China, con intención de protagonistas, e máis favorables aos seus desexos. É difícil pensar que Irán non o seguirá a intentar, disfrazándo-o de utilización da enerxía atómica para usos pacíficos, etc. O Mesías negro que governa agora o imperio non será quen de acadar a milagre de cadrar o círculo.
Cando en 1947 as Nacións Unidas aproban por maioría a partición de Palestina en dous estados, o xudeu e o árabe, crean un tumor insanável no mundo árabe que o mundo árabe tentará de extirpar; e para o que os EEUU non teñen xa máis opción que controlar o seu efecto destructor. Hai que sinalar que a partición de Palestina aprobada polas Nacións Unidas foi rexeitada polos árabes, e non estaban na obriga de aceitar a decisión da Asamblea Xeral, porque as decisións da tal Asamblea non posúen carácter de obrigatoriedade no seu cumprimento. Esa imposición pola forza dun estado xudeu en Palestina, contra a vontade dos seus habitantes, é a raiz do conflito; e como é xa imposible voltar á situación previa á creación do estado de Israel, non hai emperador capaz de arranxar este conflito, por negro, bo e simpático que éste sexa. O nomeamento de Hilary Clinton (simpatizante e debedora do lobby xudeu americano) como Secretária de Estado, non anuncia grandes adiantos na solución do conflito.
Tampouco nas relación con Rusia podemos atopar cámbios na actitude do carismático emperador negro. Aínda que Rusia declarou que está disposta a non emprazar mísiles en Kaliningrado, agardando que EEUU non emprace os escudos antimisiles en, entre outros países, Polonia. A resposta de Obama foi que o plan do escudo antimisiles segue adiante.
No que respeita ao bloqueo de Cuba, tampouco houbo nin unha palabra. A intelixencia que semella amosar Obama, levóu-lle xa á conclusión de que a caída do castrismo fará-se máis doada sen bloqueo que con bloqueo. O levantamento da proibición de viaxar a Cuba que tomou recentemente, así como a súa intención de quitar a Cuba da lista de países terroristas, semellan ir nesa liña. Aínda así, non hai que esquecer que a terrível lei Helms-Burton foi aprobada durante a presidencia dun demócrata, Clinton, marido da súa Secretária de Estado. Que Fidel caíra subxugado diante do encanto do fotoxénico emperador, declarando que lle parecía un “bo home”, non garante que se manteña á marxe de intervir na illa.
Sobre os seus compromisos co medio ambiente e o cámbio climático, non deixan de ser un brinde ao sol mentres non diga como pensa controlar a eses monstros sen ollos e sen corazón que son as compañías petrolíferas, a indústria do automóvel, a indústria armamentística, etc.
A morea de indícios que temos sobre o negro que seduciu ao mundo, son suficientes para que a crúa realidade se impoña. Ninguén se converte no home máis poderoso do mundo sendo “un bo home”, conservando un corazón nobre e xeneroso. A metrópole do imperio non escolle a unha persoa que non antepoña os intereses da metrópole e á súa clase dominante, a calquera outro interese por xusto e necesário que sexa. E se por unha excepcional conxunción de astros chegou a emperador un home intelixente, bo e xusto; os poderes reais, farían-o mudar ou farían-o eliminar. Os oito anos de reinado do imbécil de Kansas foron unha longa, penosa e mortífera crise, coa traca final da crise da súa ultraliberal política económica que arrastrou á economía mundial á recesión máis profunda do derradeiro século. En momentos así, o mundo agarda un salvador, un Moisés que lles guíe no deserto. E se ese Moisés é negro, paréce-lles aínda máis abraiante e mítico, como se niso viran a intervención da divinidade. O mundo precisaba dun profeta en tempos de crise. Pero o espellismo só débe-se a que despois dun Nerón, calquera negro descolorido semella César Augusto.
UTOPÍA FORO-febreiro 2009
EDITORIAL Nº 8
UNHA SOCIEDADE ENFERMA E UN SISTEMA ENCARGADO DE ENFERMALA
O “ GRAN HERMANO ” DOS TELEIMBÉCILES COMO SÍNTOMA CRETINO DA PROFECÍA ORWELLIANA
De todos os seres imbéciles que produciu a evolución da vida na terra, o espécime humanoide que participa nese programa (e todos os múltiples realities existentes) é o único que voluntariamente se somete a un peche vixiado.
Resulta difícil imaxinar a que límite de degradación moral e intelectual chegaron estes pobres monos de feira para someterse a semellante aberración. Pero o máis alarmante é pensar a que graos de enfermidade chegou unha sociedade que produce a tales elementos e na gran cantidade que os produce (en tan só unha semana 30.000 mozas presentáronse a selección para o último Gran herrmano). É certo que de toda esa feira o sector máis visible é o deses pobres tarados que se encerran na casa-cadea para “concursar”. Pero aos poucos minutos de observalos dámonos conta tamén que se trata de patéticas cobayas sen cerebro cazadas na xungla dunha mocidade sen principios morais nen finalidades vitais. Pobres individuos capaces de crer que a bochornosa actividade de vender a súa intimidade, mostrar a súa cobiza, alardear da súa ignorancia nun programa “basura” vailles a dar un recoñecemento social e un status que non teñen. Só hai que ver a tipoloxía dos proxenitores deses elementos para coñecer os grandes principios morais e os grandes tesouros culturais que transmitiron á súa exemplar descendencia. Miseria sobre miseria.
Un grao superior de responsabilidade ten a cantidade de cidadáns que se pon ante a pantalla do televisor para divertirse con ese circo inmundo. Iso que os canais de tv chaman “audiencia” e que lle serve para xustificar unha escalada de aberracións que parece non ter límite. Este teleespectador enfermo, mestura de cotilla, voyer e entomólogo analfabeto, é o elemento crave para que ese alienante circo funcione. Resulta un retrato demoledor da sociedade que seis ou sete millóns, dos 45 que ten o país, consideren que a mellor forma de empregar as súas horas de lecer sexa observar como un fato de tarados exhibicionistas “conviven” nunha gaiola chea de cámaras mentres emiten gruñidos, berros, insultos, en algo que pretende ser un idioma e non e máis que unha repetición ata a saciedade de tacos que sen graza algunha vomitan como aullidos, toleados pola fama, as hormonas revolucionadas e a ambición dun premio que servirá para degradalos máis aínda, se cabe.
Como sacerdotes do denigrante rito, unha serie de “xornalistas” sen escrúpulos dispostos a vender o produto custe o que custe. Despiadados depredadores prestos ao que sexa pola súa conta bancaria e ao que sexa por aumentar a audiencia da que depende a súa conta bancaria. Eles si son conscientes do monstruoso e degradante da circo que presentan. Saben ben que aqueles pobres desgraciados aos que utilizan terminarán yonquis, prostituíndose cada vez por menos diñeiro, ou como comentaristas dalgún programa infame. Bonecos rotos que o tempo devolve a un anonimato bastante máis sórdido do que tiñan antes de entrar na gaiola. Triturado humano na picadora das empresas de televisión que non teñen máis deus que os beneficios.
”Xornalistas” que nalgún momento trataron de facernos crer que eran profesionais, apúntanse agora a esa feira indecente, como unha Mercedes Milá en plena decadencia, empeñada en contarlle ao país algo tan transcendente como que ela tamén mexa na ducha . Son os encargados de desenvolver incribles teorías sobre as bondades científicas do triste experimento, disfrazándoo de estudo sociolóxico, experimento psicolóxico, radiografía social etc. .
Obviamente as cadeas da tv privadas teñen unha responsabilidade maior aínda na existencia destes programas. Pero esixirlle responsabilidades éticas a unhas empresas creadas única e exclusivamente para lucrarse e narcotizar ao cidadán é como esixir xustiza social ao sistema capitalista. Sistema do que, por outra banda, elas son a peza fundamental de propaganda, control e adestramento.
Sobre os sacrosantos pilares da libre competencia e a liberdade de mercado constrúen un mundo sen control, amoral, inhumano, degradante, desapiadado sen máis lei que a rendibilidade inmediata. Se para iso teñen que degradar a débiles seres humanos, fano. Se para iso teñen que fomentar, e potenciar os trazos máis innobles dos cidadáns, fano. Se para iso teñen que envilecer a unha parte do país, pois o fan. Todas esas patrañas de “código ético de televisión” “leis de control” “regulación do medio” etc. son só palabrería con a que tratan de ocultar a obscenidad dun negocio disposto a todo para conseguir beneficios e lograr un cidadán alienado que sexa fácil de gobernar.
E ademais teñen a desvergoña de introducir en cada fogar do país, por medio da tv, esa obscenidad que transmite uns valores aberrantes a quenes se están formando e potencia os máis escuros trazos dos que xa se están deformando non só pola idade.
A responsabilidade maior e última corresponde ás institucións do estado. Deberia ser este o encarregado de protexer ao cidadán destes espectáculos denigrantes, de protexer á infancia e á mocidade desa “telebasura” que lles ofrece como normalidade o aberrante, e como único código de conduta o “todo vale” para ser ricos e famosos, mostrando como modelos a seguir a uns auténticos imbéciles sen outra cualidade que non sexa o superlativo da súa imbecilidade, o seu valeiro, e o seu impudor, a súa ignorancia e mediocridade.
As leis que tratan sobre o control ético da tv., a defensa dos contidos para menores, o control da publicidade etc. nin son suficientes, nin sequera cúmprense. E nada cambia se os gobernos son de dereita dura ou de dereita socialdemócrata, se son de nacionalismo español ou de nacionalismos autonómicos. Sexa como sexa, son gobernos que representan á burguesía, son gobernos capitalistas, representan lixeiras variantes do mesmo sistema capitalista.
Os intereses das cadeas privadas imponse sobre calquera outro interese porque en realidade elas son o estado e o estado son elas. E os intereses das cadeas gobernamentais representan os mesmos intereses, aínda que estas quedan coa función de control e ideoloxización institucional. Os medios de comunicación, e especialmente as cadeas de televisión, son a peza fundamental do sistema. Esperar que outras pezas dese sistema como o parlamento, o goberno, os xuices, os partidos ou os sindicatos enfróntense, ou traten de pór coto á catástrofe cultural e moral que supón a “telebasura” é pedirlle que tiren pedras contra seu propio tellado. E todos viven demasiado ben na casa do poder como para foderse a si mesmos rompendo ás tellas.
Que facer?
A televisión que sufrimos é o reflexo exacto do que o sistema é, o instrumento preciso que o sistema utiliza para crear o tipo de cidadán dócil e alienado que necesita para gobernar con comodidade, é o medio infalible que o sistema ten para transmitir á sociedade a súa moral, o seus valores e a súa ideología. .
Non vai mudar polo mesmo que o sistema non se vai a suicidar. Se desde dentro do sistema xorden reaccións contra os seus excesos, soamente é para que o sector máis salvaxe do capitalismo salvaxe non inutilice, pola sua desmesura, o arma da tv. que lles é imprescindible para manterse no poder. O sector máis intelixente do sistema sabe que un descrédito total da tv. restaríalle eficacia.
A solución última e única é que este sistema inhumano, destrutor da natureza e o home, que se esquece das persoas e que só se move polos beneficios, sexa cambiado por outro sistema baseado na xustiza, o goce común da riqueza, o respecto ao medio ambiente, que poña ao ser humano por encima de calquera outro interese. Ese novo sistema tería, en consecuencia, unha televisión radicalmente distinta. .
Pero mentres tanto debemos expor que a loita contra as programacións das cadeas de tv é absolutamente necesaria, porque supón defenderse do arma fundamental de alienación, control e transmisión da súa ideoloxía que utiliza o sistema para neutralizar calquera oposición real que se lle enfronte, e as súa programación ten o claro fin de lograr que a xente non pense, non se forme e perda toda capacidade de análise. Programas como “gran hermáno” non son divertimentos inofensivos. Fán que a xente acepte ser vixiada, e o que é peor, a prestarse voluntariamente a esa vixilancia, a ver a vixilancia como premio. Fán que o cidadán créase el mesmo con dereito e o deber de vixiar e controlar a vida e a intimidade do seu veciño. Ao degradar e converter a intimidade en mercancía logran que o cidadán non loite por defender a súa privacidade e o seu dereito a non ser vixiado sen razón algunha.
Cámaras nas rúas, nos centros de traballo, nos centros de estudos, nos organismos oficiais, nos edificios privados, e como no programa ¿canto tardarán en estar nas nosas casas se xa chegaron ao portal do noso edificio? É a teoría da “acción preventiva” levada á seguridade: o estado grávache durante todas as horas do día por se cometes un delito, converténdonos a todos en sospeitosos. E por medio de programas como ese acostuma-nos á vixilancia perpetua.
E o caramelo envelenado vén envolvido no papel brillante do glamour, a fama, o diñeiro fácil, o lecer aparentemente inofensivo…
Exerce como trasmisor da (in)cultura hexemónica a nivel mundial, a americana, e como trasmisor da cultura hexemónica a nivel estatal, a española. Ignora, desactiva ou ataca os trazos propios das culturas minoritarias que actúan como resistencia ao sistema.
Todos os cidadáns e organizacións que se expoñan a necesidade de cambiar o sistema deben sentirse obrigados a boicotear, sabotear, atacar e destruír a tv. Calquera método, calquera forma, calquera xesto que disminúa ou elimine a súa eficacia e a súa influencia será válido.
Se ao sistema vaille a súa supervivencia en manter a pleno rendemento a sua tv de destrución masiva, a nós vainos, en facela inoperante.
Denunciala, desenmascarar as súas intencións, reunirse para analizar as súas estratexias as súas mentiras, a súa manipulación, o seu poder para converternos en zombis consumistas.
Exercer un boicot activo contra a televisión negándose a vela, esixindo espazos limpos de televisión nos lugares públicos, apagando os televisores nos fogares.
A posibilidade de que o cambio de sistema chegue a producirse depende en gran medida de que sexamos capaces de conseguir que o televisor perda a súa capacidade de control e alienación, especialmente sobre a mocidade.
De que sexamos capaces de apagar o televisor dependerá en gran medida de que sexamos capaces de encender as conciencias, que sintan a necesidade de conseguir un mundo distinto que se basee na igualdade e a xustiza.UTOPÍA FORO - Setembro 2008
EDITORIAL Nº 7
ORDAS PAYAS ORGANIZAN UN POGROM
CONTRA OS CIGANOS EN GADYSTÁN
Pogrom: linchamento multitudinario, espontáneo ou premeditado, dun grupo particular, étnico, relixoso ou outro, acompañado de destrucción ou expolio de bens (casas, tendas, centros relixiosos, etc)
Agora, ás infinitas cualidades deste pobo solidario, loitador, radical, audaz, sociábel, desprendido, desinteresado, alegre optimista, racional e avanzado haille que engadir un defecto: o racismo. Xa se sabe: “ninguén é perfecto”, nen sequera os gadystanos (1).
Este povo que impresiona ao mundo pola sua loita decidada pola súa liberdade, e pola súa dignidade, que non escatima sacrifizos polo ben común, este pobo altruista e xeneroso, tamén sabe ser racista, tan racista como o que máis. Heroicamente, esfórzase para non quedar atrás respeto aos paises mais avanzados neste tema. Pero que carallo se cría o mundo? É que os galegos non podíamos chegar ás máis altas cotas de racismo?
Até ahí poderíamos chegar!
Acaso pensan os alemáns que nós non somos quen de pechar aos “gitanos” en guetos? Quizais non teñamos nomes tan pomposos como “gueto de Varsovia ou Praga”… Pero pode que a historia chegue a darlle ese alo mítico, a nomes como “O Vao” ou “Penamoa”. Non son Dachau ou Mauthausen, pero son do noso, ¡VIVAMOS COMO GALEGOS! Sí, sí, nós somos tan capaces, tan eficaces como os alemáns, os austríacos ou os estadounidenses. Mais incluso, porque como limpamos os retretes de toda Europa sabemos moi ben o que é a merda, e ser tratado como unha merda, e ser unha merda, e como barremos o lixo de toda Europa sabemos moi ben o que é ser lixo, como fomos tratados como animais amontoados como bestas en imundas pensións de toda Europa, sabemos moi ben facer o animal.
“Y es que yo no te soy racista, pero a estos gitanos hijos de puta no los quiero cerca de casa, que roban, que son sucios, que venden droga”.
“Y que quede claro que yo no soy racista, que soy católico de misa, y sé que Cristo dijo que todos somos iguales, ¿o fue Marx?, bueno da lo mismo, pero es que no hay cristo que viva a su lado, todo el día de juerga, drogados, cantando…”
Idílica e verde Gadystán, paraíso do marisco e a gaita, berce de devoradores gastronómicos estivais, defensores da terra até a morte, e da morte até a terra, onde os rumorosos incitan ao pogrom contra os ciganos.
“Castellanos de castilla
Tratade ben ós galegos
cando van…”
¿Había en pogromos en “Castilla” contra os esquecedizos gadystanos? ¿Por qué os “castellanos” trataban mal aos galegos? ¿Porque eran distintos, e falaban outra lingoa, e cheiraban mal despois de horas de sega baixo o implacábel sol de Castela? ¿Por qué cantaban unhas tristes cancións incomprensibles e comían peixe seco e toneladas de porco?
“Gadystanos de Gadystán
Tratade ben ós ciganos
Cando chegaron…”
…eran un pobo fermoso, coa súa historia limpa de todas esas grandes aportacións “payas” ao desenrolo da humanidade: das guerras, das cadeas, dos manicomios, dos exércitos, das policías, das igrexas, dos estados, dos xenocidios, dos políticos, dos bancos, das fábricas…
¿Por qué trataban os obreiros alemáns, suizos, franceses, holandeses… mal aos galegos? ¿Porque eran distintos, porque cheiraban a allo e manteiga de porco, porque non se integraban e non aprendían o idioma, porque non sabían relacionarse coa xente, porque vivían todos xuntos e amontoados, porque traballaban nas folgas e abarataban os salarios?
¿Houbo neses países pogromos contra os galegos?
O mito de que este país non é racista era pouco creíbel. Nunca foi certo. Na súa aillada, pechada e marxinal historia só tivo contacto con tres minorías: a xudea, a luterana, e a cigana. Sobre a xudea xa nada se pode engadir, a pesar das festiñas de Rivadavia. A minoría relixosa luterana foi marxinada, ignorada, calumniada até límites insoportábeis Pero despois de todo eran gadystanos, ainda que con cornos e rabo.
Onde amosou toda a despiadada, cruel e salvaxe vea racista foi co pobo cigano. Ese Gadystán tan lírico, tan de postal atlántica, tan tópicamente melancólico e morriñento, ese Gadystán gaiteiro e pintureiro, ensinou o seu rosto brutalmente racista. A crueldade despiadada é a reacción a un medo insuperábel, a brutalidade da resposta está en función do medo a ser agredido. E poucos pobos máis atemorizados, máis acobardados que este. Ao longo de séculos, negoulle ao pobo cigano todo, absolutamente todo. Negoulle o dereito a traballar, negoulle a educación, a sanidade, negoulle un anaco de terra no que descansar, e mesmo un anaco de camposante no que ser enterrados, foron acusados de todos os roubos, dos seus e do dos payos, perseguidos, calumniados, non puideron entrar nas vilas, nen nas igrexas, repudiados polos curas que logo iban a África a evanxelizar e axudar a “los negritos”, ignorados polos partidos tanto de esqueda como de dereitas, esquecidos totalmente polos intelectuais e artistas tanto de dereitas como de esquerdas, que como moito, mitificaron os seus rasgos máis folclóricos para cantar unha especie de arcadia cigana.
Cinco séculos de racismo, de odio, de desprezo, de ofensas fan deste, un pobo tan noxento e inhumano como o que máis. E cando dicimos pobo, é TODO o pobo, por acción ou omisión todos son culpábeis. Sí, tan culpábeisis como o foi do holocausto TODO o pobo alemán. As excepcións alí e aquí, son iso, excepcións, a poesía que nos fai vivir.
Este novos pogromos de agora mesmo, neste país, feitos por esa caterva de fillos-as de puta-o, dos que nunca nos sentiremos nen concidadáns, nen compatriotas, nen correlixionarios, nen nada; dos que nos avergoñamos profundamente, e renegamos de pertencer a un mesmo pobo que eles, estas razzias teñen excusas tan estúpidas e absurdas como sempre tiveron esas cazas de bruxas. “Traen la droga al barrio”, “son violentos”, “no se integran”…
Pero ¿quén intruduciu a droga neste país? ¿Non foron payos blancos, limpos e católicos? ¿Os capos tiñan apelidos ciganos como Heredia, Jiménez…, ou atendían aos de Miñanco, Oubiña, Charlíns…? ¿Cántos ciganos había nas primeiras xeracións de yonquis que asolaron este país? ¿ Cántos ciganos había entre os yupis que comenzaron a consumir cocaina como tolos? ¿Cántos dos barcos que trasportaban, e trasportan, a droga desde América ou África son ciganos? ¿Cántos das tripulacións destes barcos son ciganos? ¿Cántas das fortunas do narcotráfico que saturan os paraísos fiscales son de ciganos? ¿Cantas das mansións, adegas, iates… conqueridos cos beneficios da droga son ciganas? ¿Qué proporción de ciganos “camellos” hai comparados cos payos “camellos”? ¿Qué proporción de consumidores ciganos hai en relación cos consumidores payos? ¿Cantos dos obreiros que consumen drogas para aguantar as cada vez mais infernais condicións de traballo son ciganos? ¿Qué proporción de ciganos hai neses imensos rabaños de racistas e fillos de racistas que cada fin de semana saen pola noite a porse cegos de canta droga atopan? ¿Cantos destes consumidores son fillos dos racistas que se manifestan en contra dos ciganos? ¿Hai tanto cigano neste país como para poder abastecer de droga a tanto “jilipollas”? ¿Algún destes-as cromañóns que se manifestaron agora contra os ciganos sabe que a poboación cigan non chega a 600.000 persoas no estado? ¿Algún-ha deses-as fillos de puta-o non-racistas sabe botar contas? A droga é un negocio payo, distribuida por payos, explotada por payos, consumida por payos, empregada pola policía paya para mercar confidentes, permitida e hipócritamente reprimida polos gobernos para idiotizar e vacinar a grandes masas da mcidade contra a rebeldía e a loita que ERAN cualidades que acompañaban ao feito de ser novo.
A utilización que os capos PAYOS fan dos ciganos como elementos distribuidores de droga para os consumidores PAYOS é un feito criminal contra unha comunidade minoritaria, totalmente vulnerábel a esta lacra debido a sua marxinalidade, falla absoluta de traballo, de ensino, de perspetivas de futuro. Unha comunidade tan agredida e excluida dos adiantos económicos e sociais do país é difícil que rexeite o diñeiro fácil da droga, as migallas do negocio da droga; sobre todo tendo en conta que tantos payos están amasando grandes fortunas con ela, e que son payos tamén a casi totalidade dos consumidores.
Tamén resultaba previsible que unha minoría tan frustrada, marxinada e agredida como a cigana terminara caíndo no consumo desa droga que PAYOS puxeron nas súas mans, e PAYOS lles mercan. Una droga que ten a fin última de rematar coa comunidade cigana. Son formas muitas veces repetidas para diezmar ás minorías. Lembremos a introducción do xogo, o alcol e as drogas por parte dos PAYOS nas reservas de indios en América do norte, ou a acolización dos aboríxenes autralianos por parte dos PAYOS de orixe inglés.
A acusación de que os ciganos son unha comunidade violenta resulta quizá a máis absurda de todas. Unha sociadade paya como a xudeocristina que ten nos seu xenes a violencia e no seu haber dúas guerra mundiais, o holocausto, a utilización da bomba atómica, o terrorismo, as limpezas étnicas, a escravitude, a violencia de xénero, a colonización de centos de países; que ten millóns de homes nos seus exércitos, nas súas policías, que tortura, que emprega a pena de morte… acusa de violenta á minoría cigana, quizáis o único grupo étnico da historia que ten as mans limpas de crimes contra a humanidade. Porque a este tarados racistas habería que lle preguntar (se soubesen emitir algo máis que gruñidos) cantos dos millóns de delicuentes violentos que hai nas cadeas dos países industrializados son ciganos. ¿Cantos dos maltratadores, asasinos, torturadores, violadores, sicarios, xenocidas… que están nestas cadeas son payos e cantos son ciganos?
Acusar de violentos aos ciganos resulta ser un sarcasmo que so mentes iñorantes e alieneadas poden manter. Esa caste inmunda de payos imbéciles e escuros que se manifestaron contra dos ciganos representan un sentir que, ainda que fora maioritario, non deixa de representar o rosto mais noxento e rastreiro do ser humano: o rostro do racismo.
Sobre se fan ruido habería que lembrar o silenzo dos payos, as súas silenzosas cidades, as súas silenzosas fábricas, as súas silenzosas discotecas, as súas silenzosas festas, os silenzosos botellóns onde os cachorros dos racistas que saíron en manisfestacións contra dos ciganos cocense a alcohol e drogas nun barullo nada silenzoso durante as noites das fins de semana. Os silenciosos payos protestando contra os ruidosos ciganos. ¿Que mais ten que a realidade non sexa así? Con ser maioría e ser racista, a verdade, a xustiza e a solidariedade pásase polos collóns.
Sobre suciedades e lixos non paga a pena nen falar. As condicións de vida dependen do nivel de vida. A hixiene tamén ten unha causa económica. Cando os galegos tiñan os peores WC de Europa, cando tiñan as cortes baixo, e ás veces na casa, cando andaban remendados e recosidos, cando en Europa fuxían dos emigrantes galegos porque as ricas pituitarias europeas non soportaban o cheiro a maruxía enxebre, era só porque os pais destes impresentábeis racistas de agora pertencían a un dos pobos máis pobre e mísero de Europa, un pobo que non competía precisamente con Suecia en hixiene.
E falemos de integración. “Es que no se integran” dí o racista moi científico el. Pero intengrarse ¿en qué? ¿Por que os payos consideran que hai un único modelo de vida válido e ese é o seu? ¿De onde parte esa aberración? ¿Por que o grupo maioritario dunha sociedade chega ao convencemento de que todas as minorías que coexisten dentro desa sociedade teñen que perder a súa identidade no altar da maioría á que nada se lle cuestiona, para que a sociedade funcione? ¿Por qué se entende que maioría é igual a correcto e minoría é igual a incorrecto? O crime de crer que unha sociedade uniforme monocor, mono cultural, é mellor que unha sociedade formada por monos idénticos. Se estes monos pensaran, entre manifestación e manifestación racista, poderían chegar a conclusión de o que a súa cultura é un imenso refrito de distintas minorías, un magma no que se coceron centos de culturas minoritarias, que a súa relixión partiu de doce minoritarios e marxinais xudeos. Se poderan pensar, poderían chegar a conclusión de que sempre pode haber unha maioría maior que a súa. Por exemplo, os pobos do estado que non teñen gaita maniféstanse contra a minoría que a ten e esíxenle que se integren e que deixen de tocar a gaita e pasen a tocar a guitarra. A maioría intelixente do estado maniféstase contra a minoría de burros racistas pedindo que se integren na intelixencia ou se boten ao mar. E así até o infinito. Pero isto é, se poidesen pensar, pero “ces gens-la on pense pas, monsieur, on pensse pas”.
“Integrarse” e unha palabra rexeitábel, detrás dela está o desexo fascista de eliminar ás minorías, porque ou eres como a maioría ou non podes vivir aquí. Supón tamén un acto de soberbia sen límites, que ven dicir que excepto a cultura maioritaria o resto non ten valor ningún. É un descoñecimento do que é o outro, o distinto, un desprezo cara todo o que non é propio. É o empobrecemento e debilitamento dunha cultura, dunha sociedade. A maioría que non é o suficientemente flexíbel para adaptar, recoller, asimilar, metabolizar aquilo de bo que as minorías conservan e ofrecen, é unha sociedade, ou condeada ao fracaso, ou condeada ao éxito da barbarie.
Se unha etnia minoritaria que ao longo de oito séculos convivindo cos paios, perseguida, marxinada, diezmada, consegue sobrevivir, fai falla ser moi egocéntrico, ou burrocéntrico, para non pensar que ten unha cultura con rasgos admirabeis. E o intelixente, o humano, o solidario e o xusto, é coñecela, conservala, protexela, mimala, respetala e potenciala; tal e como é ela, non para que se volva paia, paya escura, paya de segunda clase. É o máis grande dos nosos patrimonios, o mais grande do que sentirse orgulloso.
NON A INTEGRACIÓN, pero non tamén a esas estúpidas ofertas de estúpida caridade paya relixosa, política, ONGeril empeñadas todas elas en ofrecer solucións payas aos problemas ciganos. Algunhas con boa vontade e outras con vontade de rendabilidade política, sempre traen “solución” desde a superioridade e nunca desde a igualdade. A solución dos problemas da comunidade cigana terán que sair de dentro dela mesma. E se, debido a súa debilidade científica, tecnolóxica, intelectual…, non teñen capacidade para solucionar algúns dos seus problemas teránse que crear organismos mixtos nos que, en pè de igualdade, os paios realicen os proxectos que a comunidade crea necesarios tendo en conta sempre as características que como grupo étnico teñen.
Até agora nada do que se lle ofrece á minoría cigana ten en conta o que a minoría cigana é. Nen as casas paias, nen os barrios paios, nen os traballos paios, nen a o ensino paio, nen o ocio paio… ten en conta o que realmente os ciganos son. A inaxeitada utilización que moitas veces fan destes “regalos” payos débese sempre ao alleos que son á súa forma de entender a vida, a cultura, ás relacións humanas ou o ocio.
Denunciamos estes aberrantes comportamentos racistas que últimamente estamos a ver neste país a causa de que ninguén destes estúpidos aspirantes a clase meia, ex-pobres, ex-emigrantes, ex-pensantes quereos ter vivindo perto. E denunciamos tamén ese outro racismo que baséase, en vez do desprezo, no desinterés, en vez do odio no desecoñecemento, en vez do ataque na indiferencia. Porque este último é o caldo de cultivo do primeiro. É a ignorancia, o descoñecemento e o medo o que enxendra ao racismo.
(1)”Gadystán” país de GADYS, ou dos GADYSTANOS, fai referencia a cadea de supermercados GADYS que lazou unha campaña publicitaria que tivo un tremendo éxito en Galiza. Na campaña faise un percorrido pola idiosincrasia galega, idealizando con humor surrealista algúns dos nosos trazos máis estrambóticos e chamando a sentirse orgullosos de ter unha nación tan excéntricamente marabillosa. As malas linguas empezaron a dicir que Gadys, cunha campaña publicitaria, fixera máis pola identidade galega que o Bloque en toda a súa historia.
UTOPÍA FORO Xuño 2008
EDITORIAL Nº 6
MAIO DO 68 / MAIO DO 2008
40 anos é mui puco tempo para comprender o que foi o maio do 68.
Unha das pintadas nos muros do maio francés puña “BOURGEOIS, VOUS N'AVEZ RIEN COMPRIS”.
BURGUESES, NON ENTENDESTES NADA.
Cando conseguiron volver colocar os adoquíns grises nas rúas en fileiras ordenadas, creron que venceran.
Cando conseguron abrir outra vez as fábricas coa axuda impagábel (ben pagada) da “esquerda burguesa” ( PCs, PSs, burocracias sindicais…), cando volveron abrir as universidades e conseguiron pacificar o país, e colocar de novo ao xeneral no poder, creron que vencéran.
Pero non souperon ver que non gañaban quen conseguía devolver ao estado a orde anterior, senon quen demostraba que a orde podía ser subvertida nun país de capitalismo avanzado en un tempo no que as utopía parecían estar desactivadas. A partir de ahí sempre sentiron nas costas unha intranquilidade, un temor indefinido.
¿Vencer ou perder? A revolución que comenzou Lenin perdeu, o Maio do 68 gañou. Tomar o poder non sempre é vencer. Non tomar o poder non sempre é perder.
Aos cuarenta anos do 68, ese patético aprendiz de Napoleón chamado Nicolas Paul Stéphane Sarkozy decía que iba enterrar os últimos vestixios do Maio do 68.
Sen querelo, o señor de Carla Bruni, viña deixar claro quen gañou no 68. Cuarenta anos despois, a primeira tarefa ideolóxica que se plantexa o novo presidente francés é “enterrar os últimos vestixios do Maio do 68”. Se realmente o Maio do 68 hobese sido vencido no 69 non creo co presidente tivera cuarenta anos despois esa obsesión.
O presidente duna das primeras potencias capitalistas do mundo non se plantexa acabar cos últimos vestixios do socialismo leninista, ou da esquerda domesticada (PCs, PSs, esquerdistas participativos na democracia burguesa…). Non, co que se plantexa acabar é coa influencia crecente do Maio do 68. Non sei se o descubriu el só ou lle axudou Carla Bruni, pero acertou a intuir que o Maio criou o novo cenário onde se desenrolará a futura batalla contra o capitalismo.
Os titubeantes pasos que estamos a ver dunha nova esquerda anticapitalista comenzaron no Maio do 68.
Fixeron falla muitos fracaso, muita sangue e sacrificios para que a esquerda chegara a comprender que a auténtica revolución é a revolución das ideas en liberdade, e os cambios que estas traen a vida das xentes, dos pobos, dos tempos.
¿O poder? Do que se trata é de cambiar a vida, a mentalidad, conseguido isto a revolución será una consecuencia inevitábel deste cambio.
¿Vecer? Vence quen logra facer mais libre ao pobo, ainda que este pobo non teña o poder. As paredes dixerono ben claro: O 68 É O PRINCIPIO DUNHA GUERRA PROLONGADA. Unha guerra que se prolongará até o momento no que desaparezan as clases.
Quizais no 68 empezou outro camiño. Un camiño no que ainda se están a dar os primeiros pasos. Quizá foi o principio dese outro xeito de entender a revolución, outro xeito de loitar, de se organizar, de concebir o poder, de entender a vida. Esgotado o camiño que comenzou coa revolución rusa, o 68 viu a ser unha nova vía para seguir. Ante aquel estalo inesperado, distinto e desconcertante, a burguesía alarmouse: non respondía ao que a esquerda solía facer. Pero case que mais que a burguesía que de verdade se asustou foi a vella esquerda; a aburguesada, anquilosada, domesticada e burocratizada esquerda. Por iso, os encargados de abortar o Maio francés foron o Partico Comunista Francés, o Partido Socialista Francés, e os sindicatos controlados por ambos. Quen devolveu das rúas ás fábricas aos traballadores foron os sindicatos e os partidos “obreiros”, quen devolveu aos estudantes as aulas foi a esquerda domesticada. Quen fixo que o Maio non barrera a burguesía do poder foron os partidos e sindicatos da “esqueda” de obediencia soviética e a socialdemocracia burguesa. Esa esquerda que agora naufraga sen futuro, e cun pasado noxento para o que nin ela é capaz de ollar.
O Maio do 68 viu a amosar que as sociedades organizadas, ricas, saciadas, cunha longa tradición de democracia burguesa, podían ser paralizadas, voltas do revés, e ter o pobo na rua berrando ABAIXO O CAPITALISMO, VIVA A REVOLUCIÓN SOCIALISTA. E pintar nas paredes MAI 68 DEBUT D'UNE LUTTE PROLONGEE.
Cuarenta anos despois a burguesía segue a temer que en calquer momento a “loita prolongada” se volva virulenta outra vez, como acorreu coas revoltas dos barrios inmigrantes. Porque non entendeu que o sistema capitalista, ao producir inexorábelmente a desigualdade, enxendra tamén inexorablemente quen ha de ser o seu verdugo.
Sempre teran sobre as sua cabezas a espada de Damocles dun maio do 68. Non poderán conxurar o risco de que a maioría que sufre a desiguladade se revolva e se xunte cos xustos que non soportan esa desiguldade, e se volvan a levantar os adoquíns de París, e de ahí se contaxe a outros “paraísos” burgueses.
Cuarenta anos e seguimos aquí, axexantes, esperando o momento propicio, e se non nos demos por vencidos é porque, entre outras cousas, o maio del 68 demostrou que se pode vencer, vencer de outro modo. Porque ainda que eles crean que gaña o que consegue o poder, non é así, gaña o que descubre as leises polas que se rixen os acontecementeos e actúan en función delas, quen libera as mentes para liberar as vidas.
“Esquecede o 69, nos vencimos” decía un dirixente estudiantil. O 68 foi unha carga de profundidade que irá estalando cada pouco tempo, e cada vez con mais forza.
Os fillos, os netos… do 68 están ahí, agazapados, esperando o momento propicio. É certo que xa só se trata de saber se conseguirrán a destrucción total do planeta antes de ser arrinconados pola historia. Pero ou suicidados ou axusticiados polos desposeidos que producides, o voso fin é seguro.
UTOPÍA FORO Maio do 2008
EDITORIAL Nº 5
TURQUÍA ¿EL ENFERMO (mental) DE EUROPA?
Turquía siempre se ha sentido sola en un mundo de enemigos. Sola, rodeada de quienes pretenden su desaparición. El manicomio que desde fuera suele parecer la política y la historia de Turquía tiene parte de su explicación en el hecho de que a principios del siglo XX estuvo a punto de desparecer como nación. El espantajo del enemigo mundial es agitado de vez en cuando ante el pueblo para justificar la ineptitud, la corrupción y el desastre de una clase política absolutamente incapaz de conseguir desarrollo, modernidad y libertad para el país. No hay crisis interna turca que no se trate de solucionar invocando al odio que le mundo les tiene y al peligro que la patria sufre por parte de los enemigos externos que sólo desean su humillación y su destrucción. Como obviamente esos enemigos son ficticios, los sucesivos gobiernos, laicos y kemalistas se los han inventado.
Así invadieron el norte de Chipre, así provocaron la crisis del Egeo con Grecia, las crisis con Francia por el genocidio armenio... y ahora el ejército kemalista, ignorando al gobierno, concentra en la frontera con Irak a 200.000 militares dispuestos a entrar en el país vecino con el pretexto de destruir las bases del PKK.
Lo que esta medida esconde es una grave crisis interna. El islamismo moderado, que ganó por mayoría absoluta las tres últimas elecciones, y que en su asalto al poder ha logrado concentrar en sus manos la presidencia de la república, la presidencia del gobierno y la mayoría absoluta en el parlamento; está siendo amenazado cada vez con más virulencia por un ejército que no se resigna a ver como pueden esfumarse ante sus narices noventa años de laicismo republicano occidentalista, herencia irrenunciable de Kemal Atatürk.
Este ejército rabiosamente laico, único poder real en las historia de la Turquía moderna, tiene una larga tradición de golpes de estado. Cada vez que considera que los principios sacrosantos del fundador del estado son puestos en cuestionamiento derroca al gobierno de turno sin ningún miramiento. Si ahora no ha dado otro golpe de estado al ver como la presidencia de la república, caía en manos de un islamista, fue simplemente porque las negociaciones con la Unión Europea no soportarían ese golpe y la ruptura de las negociaciones supondría un grado de frustración tal para el pueblo, que el ejército no se atreve a presentarse como responsable. Aún así las declaraciones amenazantes del máximo representante del ejército son un serio aviso.
Este enfrentamiento con le islamismo ha llegado también a la calle. El partido republicano fundado por Kemal Atatürk ha impulsado movilizaciones, en defensa del laicismo, a las que se han sumado desde la izquierda hasta la derecha ultranacionalista y fascista de Los Lobos Grises.
Esta clase política laica ha sido en realidad la culpable, por su corrupción e ineficacia, de que la mayoría del los votos del pueblo hayan ido a parar a un partido islámico que ante amplios sectores del electorado aparece como más honrado y eficaz. Esa clase política, lejos de analizar por qué el pueblo turco a lo largo de los últimos años de consultas electorales le ha dado la espalda, lejos de preguntarse por qué el pueblo prefiere votar islamismo a votar a los defensores del laicismo, se dedican a tratar de derribar, por medio de amenazas militares y movilizaciones ultranacionalistas, aquello que no pueden conseguir por medio de sus amadas urnas laicas. No es que el pueblo se haya vuelto mayoritariamente islamista, es que mayoritariamente se ha cansado de la corrupta ineptitud y la falsa democracia con la que el kemalismo gobernó hasta ahora.
Otro foco de tensión está en la dificultosa negociación de Turquía respecto a su hipotética entrada en la UE. El papel protagonista al que aspira la Francia de Sarkozy, totalmente contraria (aunque últimamente está suavizando un poco su postura) a la entrada de Turquía en Europa, está llevando a la frustración a un país que siempre vio en esa entrada en Europa la solución de todo sus males. Pero presa de sus demonios ancestrales se ve imposibilitada para acometer las reformas exigidas por la UE, sobre todo en lo que se refiere al respeto a los derechos de sus minorías (fundamentalmente al problema kurdo), las libertades democrática, el respeto a los derechos humanos, la situación de la mujer y el papel del ejército.
Esto refuerza, por una parte, al sector que cree que el lugar natural de Turquía es el Oriente Medio islámico y con ello al sector más integrista del islamismo; y por otra parte da argumentos al cavernícola nacionalismo otomano.
La paradoja, en un país absolutamente paradójico, es que quien ha logrado dar pasos más firmes cara a la negociación de integración en la Unión Europea ha sido un partido islamista moderado. Quien hasta ahora ha cumplido más exigencias (aunque escasísimas) han sido los sucesivos gobiernos islamistas. Eso que a nosotros nos parecen planteamientos progresistas como: laicidad del estado, occidentalización de las costumbres, prohibición del velo etc, en Turquía son defendidos por un ejército con un largo historial represivo, golpista y corrupto; por un partido kemalista que se ha pasado gran parte de la historia reciente de Turquía siendo partido único sin ningún tipo de escrúpulo democrático, gobernando durante decenios con tortura, terrorismo de estado y represión brutal sobre las minorías. Y el resto de los partidos “laicos” han participado en el cambalache de falsa democracia de los últimos años, se han pringados con toda la mierda de un estado que flota sobre un mar de sangre, corrupción y desidia.
Los islamistas están en el poder, han acaparado todo el poder civil del estado por medio de las urnas, porque el absurdo, antidemocrático y sanguinario régimen kemalista ha obligado al pueblo a elegir entre lo malo mil veces conocido y lo nuevo por conocer. Y ha optado por lo nuevo, y las tres últimas legislaturas le reafirman en la certeza de que cualquier cosa es mejor que lo que tenían aunque esa cosa sea musulmana y aquella horrible sea laica.
Lograr que el ejército turco se someta al poder civil, deje de intervenir, tutelar y vigilar el funcionamiento político del estado, y deje de actuar por su cuenta, es la clave del futuro de Turquía. Y quizá sea el islamismo moderado el único con voluntad de hacerlo, y el único con suficiente respaldo popular para lograrlo. Paradójicamente es el islamismo moderado de Erdogan el que está acercando más a Turquía a las libertades democrático burguesas. La entrada de 21 diputados kurdos en el parlamento de Ankara tras las últimas elecciones supone un tímido intento de afrontar el problema kurdo. Un gesto que en Turquía tiene un valor añadido pues sabido es que, junto con el laicismo, la sacrosanta unidad de la patria es la otra gran obsesión del ejército kemalista.
La tenaz insistencia de Erdogan en concretar una hoja de ruta cara a su entrada en la Unión Europea va logrando lentamente sus frutos.
En Turquía conviven dos mundos opuestos, incluso geográficamente, Europa y Asia, laicismo e Islam. Las reformas de Atatürk fueron todas encaminadas a europeizar un país asiático, a desislamizar un país islámico. Leyes, represión, utilización del sistema educativo, campañas de propaganda, partido único bajo su control, omnipresencia de un ejército utilizado como arma occidentalizadora... nada de todo esto ha servido para evitar que casi cien años después de la revolución kemalista Turquía siga siendo mayoritariamente islamista, que sienta afinidad con sus vecinos del Oriente Medio musulmán, que haya nueve millones de integristas, y que un partido islamista moderado haya conseguido la presidencia y el gobierno de la república.
Por otra parte se ha logrado que una capa importante dela población sea laica, europea, y aspire a vivir en una democracia burguesa de tipo occidental.
Estas dos tendencias tan opuestas conviven dentro del país y explican muchas de las aparentes incoherencias de la política turca. Pero hay algo en lo que están de acuerdo la gran mayoría de los turcos (y ahora parece que también los líderes de los kurdos), en ver en la entrada en la Unión Europea la posibilidad de alcanzar el bienestar económico y la modernización que el país necesita. Para el pueblo turco cerrar esa puerta supondría quedar a merced de las mafias políticas, las mafias comunes, las mafias religiosas y las mafias militares.
ASOCIACIÓN DE SOLIDARIEDADE CON KURDISTÁN-A.S.K. UTOPÍA FORO
EDITORIAL Nº4
ELEIZÓNS
CONTRA O VICIO DE VOTAR
EXISTE A VIRTUDE DE LOITAR
CIDADÁNS, nas vosas mans está outra vez a posibilidade de participar ou non nunhas eleizóns, de partricipar ou non neste sistema.
Votar ou no votar, esa é a cuestión. É mentira que a cuestión sexa votar a este ou a aquel partido. É falso que a dislluntiva sexa votar PSOE ou PP, votar BNG ou EU. ESA NON É A ELEIZÓN REAL. Esas papeletas todas, esa sopa indecente de siglas, esas aparentes diferencias, eses farragosos programas que ninguén le, eses líderes clonados co seu sorriso profidén SON TODOS O MESMO, a cruz duna moeda chamada sistema.
Un sistema que amasa riqueza nas mans duns poucos, miseria nas mans de muitos, e ilusións de consumismo nas mans de muitos mais. Ese sistema que crea un beneficios salvaxes na banca, nun pais que según “Caritas” ten 8.000.000 de probes, un país que vende armas de guerra prohibidas, que ten unha clase capitalista coa palabra patriotismo sempre na boca mentras se dedica ao deporte tan pouco patriota de delocalizar empresa cara paises máis explotables deixando aos seu compatriotas no paro, un sistema que asimila duas mortes semanais de mulleres pola violencia de xénero, a explotación despiadada de emigrantes, o deterioro do medio ambiente... Todo iso é o sistema capitalsita e EN CADA PAPELETA QUE ENCHE AS URNAS ESTÁ INSCRITO ESE SISTEMA.
Todos os partidos, os que son actores principias (PP,PSOE) como os que son secundarios (BNG,EU), incluso os extras tolos da esquerda extrema que participan para “aproveitar as constradicións do sistema” sen lograr outra cousa que queimar no circo eleitoral as catro neuronas que lles quedan.
A CUESTIÓN NO É A QUEN VOTAR. A CUESTIÓN É: VOTAR OU NON VOTAR.
Ser cómplice deste sistema ou, polo menos, manter as mans e a concencia limpas sen participar nel.
E a vos, as boas xentes de boa concencia, que en cada eleizón buscades unha sigla, un líder, un programa que arranxe ou dulcifique todo aquilo que vedes mal ¿cando comprenderedes que O QUE ESTÁ MAL É A ESENCIA MISMA DUN SISTEMA QUE PARTE DA DESIGULADADE, DO INDIVIDUALISMO E A RENTABILIZACIÓN MÁXIMAS?
¿Cando comprenderedes que cun voto cada catro anos somentes logrades darlle ao sismtema a baza de que fala e actúa no voso nome?
Vos, as boas xentes, parádevos e analizade. Non deixedes ofuscar a vosa intelixencia coas monstruosas, mentirosas e millonarias campañas eleitorais.
Pensade, discutide, razoade.
Non vendades o voso sentido de xustiza por un voto do que sabedes que sempre, sempre, sempre acabades arrepentídovos.
-Buscade outras persoas xustas e unídevos para loitar polo ben común á marxe do sistema, contra o sistema
-Usade a intelixencia para buscar novas formas de combatilos, destruilos e cambear isto
-Facede da actividade política unha forma de vida e de cambeo real. Non unha forma da que vivir, nen unha forma de encher o tempo libre, nen unha forma de encher periódicamente urnas inútiles
-Esquecede as urnas, os partidos, os farragoso programs, as promesas falsas, e xuntádevos con persoas xustas e inteleixentes, inmunes aos cantos de sirea do sistema. Loitade por un mundo novo, xusto, equilibrado, radicalmente distinto a este.
-Non apuntaledes co voso voto este sitema que leva a infelicidade as xentes e a destrucción á natureza
-Abandoade a estúpida fe no sitema porque a fe que vos tedes é o único que nos separa de poder cambear o sistema
-Non escoitedes a voz dos que vos chaman utópicos porque ao fin, a súa tamén é unha utopía, somentes que unha utopia triste, salvaxe e destructiva.
-Non escoitedes a voz melancólica dos derrotados inda que veñan arrastrando pasados revolucionarios, son só patéticos ex-crentes que perderon para sempre o futuro, que perderon a fe en todo menos na súa boa vida. Son mortos aos que só nos queda esquecer.
-A máís grade parte da abstención, e unha abstención de resistencia e rebeldía. Isto é tan verdade como que a máis grande parte de participación é unha participación despolitizada e alienada.
-Sede xustos, libres, intelixentes. Actuar, loitar, cambear o mundo ... e non fagades o ridículo votando.
Utopía FORO
EDITORIAL Nº3
SEMPRE CONSIDERAMOS QUE ISO AO QUE SE CHAMOU “TRANSICIÓN” FORA NON SÓ UNHA INXUSTIZA HISTÓRICA SENÓN, SOBRE TODO, UN ESTÚPIDO E INÚTIL INTENTO DE SANAR CUNHA ASPIRINA O TUMOR MALIGNO DE 50 ANOS DE FASCISMO.
AGORA QUE A MESMA DEREITA GOLPISTA E FASCISTA, QUE NO 36 DEU UN GOLPE DE ESTADO, ESTÁ LEVANDO AO PAÍS A UN ENFRONTAMENTO CIVIL, VESE CLARAMENTE QUE A CHAMADA “TRANSICIÓN” FOI O CARAMELO CO QUE SE QUIXO CONVERTER Ó MOSTRUO EN HUMÁN, SEN CONSEGUIR OUTRA COUSA QUE FACELO MÁIS MOSTRUOSO.
Esa transición que foi enxendrada por un home descendente do Movemento fascista e un príncipe educado por Franco, tratou de facer tabla rasa dun golpe de estado, tres anos de guerra civil e cincuenta anos de dictadura fascista.
FORON ELES OS QUE DIXERON “esquezamos todo e creamos unha democracia”. E foron eles os que ameazaron e dixeron “se non queredes esquecelo todo quedaredes sen democracia”. E deixaron que antigos xenerais coas mans manchadas de sangue amenazárannos, e intimidárannos. E o señor do Movemento, o señor Suárez, e o Príncipe fascista, Xoan Carlos, dixeron “deixádevos conducir á democracia, ó noso modo, nós controlaremos aos cans recalcitrantes do fascismo a cambio de que vós esquezades todo o noso pasado , o golpe de estado, a guerra civil, a represión, as torturas. Esquecemento por democracia ”.
Desde a esquerda algúns entón, poucos, dixeron que sen xustiza non é posibel a democracia, que sen volver á legalidade democrática que o golpe do xeneral Franco interrumpira cun baño de sangue, sen restaurar aquela legalidade non habería forma de implantar a democracia no país.
A gran maioría da esquerda, (o PCE e o PSOE, CCOO e UXT) e os nacionalismo burgueses (PNV, CIU, ER) aceptou o pacto de silencio que era a “Transición”. Borrón e conta nova.
Esquecémonos do golpe de estado, da guerra civil, do xenocidio posterior á guerra civil, dos anos de cárcere, da tortura sistemática, dos exiliados, dos xuizos sumarísimos, de cincuenta anos de terror. Todo sea pola reconciliación.
Esquecémonos dos militares implicados na sedición contra a República, dos militares implicados na represión e nos asesinatos sumarísimos, esquecémonos dos policías torturadores , esquecémonos dos xuíces que participaron na xustiza provinte do fascismo e non dun estado de dereito, esquecémonos , da Falanxe , do Movemento , dos censores , paramilitares cobixados polo réxime e a policía, da igrexa cómplice e represora, dos periodistas portavoces do franquismo...
Máis nós non tiñamos nada que esquecer, eran eles os que tiñan que esquecer os seus crímenes. Nós só tiñamos que lembrar que por defender a legalidade da República morreron centos de miles de persoas, por plantarlle cara ó fascismo regaron de sangue as terras deste país centos de miles de homes e mulleres xustos que preferiron morrer antes de ver aos seus pobos humillados ante a barbarie.
E todos os centos de miles de homes e mulleres que foron encadeados, torturados, asesinados, exiliados ao longo de cincuenta anos de dictadura por tentar traer a este país a democracia e a xustiza ¿como colocar sobre eles a lápida do esquecemento?
Máis todo o que se alza sobre a inxustiza todo o que se constrúe sobre a morte, a mentira, o ocultamento e a ingratitude, tarde ou cedo remata derrubándose. Nos renglóns da historia está inscrita esa sentencia con letras de sangue. E iso que chamaron “Transición” porque lles daba vergoña chamarlle “lei do punto e final” ese enxendro parido polos restos de franquismo e aceptado polos restos dunha esquerda impotente, ese edificio-ensendro agora sofre os embates dos neofascistas aos que se lle concedeu o esquecemento das súas fechorías, ou aos fillos dos fascistas a quen se lles concedeu o regalo do esquecemento dos seus crimes.
Case trinta anos despois da transición a dereita volve ás andadas, comando vestido de Armani tentan unha toma da Bastilla invertida. Envoltas en visones, cheirando a Chanel, maniféstanse ó berro de “a rúa é nosa”. As Botellas e as Aguirres, os horteras do pádel, os “pijos” de Serrano, vestidos de Pertegaz erguen bandeiras españolas e barricadas de diseño ó grito de “liberdade, liberdade”, “Zapatero asasino”, “España non se vende”.
Cabería preguntarlle a aquela esquerda que coa moneda do esquezemento ,mercoulle ao derradeiro franquismo esta democracia surrealista se aínda por riba de que as víctimas daquela barbarie non foran resarcidas nin reinvindicadas teñen que aguantar esta outra inxustiza de ver como os que máis tiñan que calar son os que agora embraveceron e humilláronnos coas súas mentiras, as súas provocacións e os seus insultos. ¿Era para iso para o que tiñamos que esquecer e non remover o pasado señor González e señor Carrillo? ¿Á humillación do esquecemento habería que engadir a humillación daqueles cos que se tivo a xenerosidade de esquecer os seus crimes?
¿E se nos esquecéramos da puta “Transición”? ¿E se esixiramos a restitución da República derrubada polo golpe de estado fascista? ¿E se pediramos responsabilidades a militares, policías, xuíces, políticos e clérigos polos seus crimes e implicacións na dictadura e acabaran na cárcere todos aqueles que estiveron implicados nela? ¿E se desenterraramos a todos os corpos de todos aqueles loitadores pola liberdade que están repartidos polas cunetas do estado e lle fixeramos as honras fúnebres que como heroes merecen?
¿E se recordamos que os españois democráticamente botaron á monarquía e instauraron a república, e que a restauración da monarquía non se fixo democráticamente senón por medio do dictador que deu o golpe de estado contra a República á que xurara fidelidade?
¿Cal é o límite da paciencia política?
Utopía Foro
EDITORIAL Nº2
AO IMPÉRIO AMERICANO SÓ RESTAN-LLE DÚAS COUSAS POR FACER: CONSUMAR O SEU DECLIVE, E ASISTIR Á APARICIÓN DUNHA NOVA POTÉNCIA HEXEMÓNICA.
O IMPÉRIO AMERICANO CONTINÚA CAMIÑANDO CARA O SEU FIN. O FEITO DE QUE AINDA SIGA SENDO A MAIOR POTENCIA TECNOLÓXICA DO PLANETA NON MUDA A CRÚA REALIDADE DE QUE TEN PERDIDO O FUTURO.
Analisar o proceso de formación dos impérios, e de cada un dos que houbo na história, non sería posíbel aquí, pero sí podemos sinalar que en todos os exemplos que observemos vemos como chegado o momento do seu zénit comeza a súa decadencia cara a desaparición ou cara a adaptación á realidade de sofrer a hexemonía de outro império emerxente. Ás veces a desaparición realíza-se de forma abrupta e violenta, outras é unha lenta degradación.
Na perda de hexemonía dun império, ou no seu afundimento, interveñen sempre un grande número de condicións internas e externas.
Despois da segunda guerra mundial o mundo fica dividido en dous blocos: o capitalista liderado polos EE.UU. co império británico contando a fin dos seus días, e o socialista liderado pola Unión Soviética.
O império americano medra, fortaléce-se e convérte-se no máis forte, tanto económica como militarmente, no seu antagonismo irredutíbel coa Unión Soviética. Durante un pulso de máis de corenta anos logra vencer, ou logra provocar o estrangulamento do bloco socialista. A visualización desta vitória foi a caída do muro do Berlín.
¿Que era necesário para que a clase dirixinte de EE.UU prevera cal tería que ser a evolución dun planeta sen o bloco socialista? ¿Cal sería a evolución da economía europea, a do sudeste asiático, a do Xapón, a da Índia ou a do que sen dúbida será o futuro império: a China?
Esa clase dirixinte afeita a ter un inimigo claro e definido co que competir permanentemente e co que se reparte o mundo, non foi quen de se adaptar a unha situación completamente distinta tanto económica como militarmente. Só hai que ver a macedónia atroz que governa os EE.UU formada por ineptos, integristas cristiáns, racistas, anticomunistas reconvertidos en antiislamistas, sionistas... (iso que chaman "neocon"), para se decatar que xamáis serían capaces de analisar a nova realidade mundia,l globalizada e terríbelmente complexa; e moito menos de se adaptar ás novas necesidades que esta precisa. De ter que haber un império, o que as novas realidades esixen é outro ben distinto.
Por sorte para o resto do planeta e por desgracia para eles, EE.UU tivo os peores governantes da súa história no momento que precisaba ter os mellores. Non saben cara onde dirixir-se , non entenden a marcha da história, non son capaces de intuír como vai ser o futuro. Están noqueados, lanzan cara calquera sítio o bumerang do seu desconcerto e surprenden-se cando se estrela contra as súas narices. Deus fála-lles e sénten-se chamados a desempeñar na terra a sua divina misión, non se deron conta ainda de que deus non existe.
¿Que se pode esperar duns gobernantes, en cuxas mans estaría dirixir o mundo, que impoñan que nos libros de texto que se estudan nas súas escolas abandóne-se o evolucionismo polo creacionismo?
Intéresa-nos resaltar aquí algunhas probas que demostran que o império americano comezou o declive, o camiño cara o final, cara o final da súa agonía.
Nas actuacións militares americanas hai algo de opereta, de cartón pedra, de "show" para un público global. Pero a posta en escena é falsa e o guión patético. Non resultan críbeis. Os antagonistas que buscan ou crean, son débiles, pequenos, excesivamente secundários. É como se o campeón dos pesos pesados se empeñara en boxear soamente con boxeadores de cuarta e noqueados querendo demostrar que aínda é campeón, cando todos saben que eses mesmos inimigos demostran que xa non o é. E se isto fora pouco non logra vencer, ou as súas vitórias son peores que a peor derrota. Desprega unha abrumadora pirotécnia de tecnoloxia sofisticadísima de século XXI ante nazóns que viven na Idade Media como o caso de Afganistán ou Somalia; ou ante unha nazón de quinta fila como Irak, ou búsca-se un eixo do mal onde está un inimigo tan "temíbel" como esa Corea do Norte famenta e gobernada por un demente. Televisa por mundovisión os seus xenocidas lumes de artificio que matan indiscriminadamente a povos enteiros e cando esa destrucción ten que ir seguida do control territorial e a reorganización do estado vencido, non ten soldados nen capacidade para converter o éxito militar en vitória política. Mesmo nos casos no que a invasión dun país leva a intención, xa non oculta, de garantir as fontes enerxéticas, acaban fracasando no control das mesmas.
No seu patio dianteiro, en Latinoamérica, a perda de influéncia é tamén progresiva e irreversíbel. Se pensamos na capacidade que tivo para sementar eses países de ditaduras militares que lles permitían esquilmar as súas riquezas con impunidade, e vemos cal é a situación hoxe en día, apreciamos que boa parte deses países conquistaron reximes democráticos, algúns deles abertamente antiamericanos. Imaxinar hoxe aos EE.UU. actuando como o fixo no Chile de Allende resulta imposíbel. Pero non porque non o desexe ou non o necesite, se non porque non pode, porque debilitou-se a súa influencia até ese ponto.
O 11-S aprendeu-lles que eran vulnerábeis, fixo-lles sentir pánico. E o medo é a antesala do feixismo. A violencia islamista obrigou-lles a que o seu verdadeiro rosto apareza sen máscara algunha, e cando o monstro aparece como é, o mundo -incluídos os seus amigos- sentíu-se horrorizado e espantado, os seus aliados prefiren non aparecer ante as súas opinións públicas do brazo de semellante espantallo.
A "democracia" americana, os seus direitos civís, as súas liberdades foron violentadas de tal xeito, recortadas, distorsionadas até tal ponto que non sería difícil dicer que hoxe nos EE.UU. impera un feixismo blando , e ás veces non tan blando, cuxos riscos se poden ver en distintas leis e actuacións.
- a legalización da tortura
- o mantemento de cadeas segredas en distintos países
- os voos segredos da CIA percorrendo aeroportos estranxeiros con cidadáns secuestrados
- as leis que permiten a violación da privacidade no correo e a telefonía
- o mantemento do campo de concentración de Guantánamo onde prisioneiros de guerra son internados á marxe das leis nacionais e internacionais
- a non acatación do tribunal internacional da Haya
- a non acatación da “Convención de Xenebra”
- as autoproclamadas leis polas que os seus soldados non rederán contas polos seus crimes en nengún tribunal internacional
• a teoría da intervención preventiva que converte as relacións internacionais nunha selva donde só impera a leis do máis forte
• etc.Con esta "democracia" resulta difícil aparecer ante o mundo como os paladíns da liberdade e a democracia, resulta imposíbel explicar as súas intervencións no estranxeiro como actuacións en busca da paz e a xustiza.
A brutal invasión do Irak violando todos os mandatos da ONU, a convencións de guerra, empregando armas proibidas, aplicando o asasinato e a tortura, apoia pouco a pretensión de se erixir diante do mundo como os autoproclamados defensores da civilización ocidental.
O estrepitoso fracaso da posguerra iraquí, de onde quizáis vaian saír peor parados que do Vietnam, supón o fin do seu prestíxio de potencia indiscutíbel. É difícil que Irán, Corea do Norte, Bolivia ou Venezuela teman a un lobo feroz que non sabe como saír do vespeira que espantou no Irak.
O apoio que os EE.UU. dan a Israel , e que permitíu-lle acometer a destrucción impune do Líbano consumando un xeocidio que avergoñou mesmo aos seus máis fieis aliados, tampouco axuda a manter o seu papel como potencia. É clara a perda do seu papel de referente ideolóxico e ético dentro do sistema capitalista e as democracias burguesas.
Hai que engadir os chirriantes fallos internos que ten o seu sistema: corenta millóns de pobres, diferencias de clases cada vez máis agudizadas, seguridade social privada que deixa a grande parte da sua povoación sen os mínimos direitos sanitários, violencia, uso xeneralizado de armas... O estado é incapaz de ofrecer aos seus cidadáns nada que estes non podan conseguir polo seus própios medios.
Televisión-lixo, comido-lixo, encino-lixo, vida-lixo... non é difícil non chegar á conclusión de que camiñan cara un imperio-lixo.
O Catrina, xunto co 11-S e o fracaso de Irak, é a grande demostración visual do colapso do império americano.
Se o 11-S deixou en tráxico ridículo a súa tan "perfeita" seguridade destapando a ineficácia absoluta dos seus servizos segredos, a súa CIA e o seu FBI.
A guerra de Irak mostrou a incapacidade total do seu poder militar tecnoloxicamente sofisticadísimo, capaz de gañar unha guerra a distancia, con un exército totalmente inútil para converter a aniquilación do inimigo en vitória.
A catástrofe do Catrina veu a mostrar que internamente a situación do império americano fai augas por todas partes. A desaparición case total do estado antes , durante e despois do furacán, a inoperancia do pouco que del funcionou, o abandono de millóns de persoas á sua sorte, a incapacidade mesmo para organizar o tráfico, repartir auga ou enterrar aos mortos durante a catástrofe, fixeron parecer como exemplos de bo funcionamento a países africanos do terceiro mundo.
E no que se refire á economía , a proba clave, é xa máis débil que a europea. E respeito á que será a grande poténcia do futuro, China, a sua situación é reveladora. China vende grande cantidade de mercancias aos EE.UU. levándo-a a acumular grande cantidade de dólares. A continuación emprésta-llos a “cambio” de bonos do tesouro. O endebedamento con China é asombroso. Se hoxe China decidira cortar os préstamos que lles fan, Estados Unidos tería unha crise económica aguda. Mentres, a UE aumentou as exportacións a China en máis do doble nos últimos 5 anos.
E a Índia, o Sureste Asiático, Brasil... móven-se imparábeis.
É só cuestión de tempo, pero a conta atrás hai bastante que comezou para o Imperio Americano.
Utopía Foro
EDITORIAL Nº 1
A MEMORIA HISTÓRICA TEN QUE CONDUCIR A UNHA XUSTICIA HISTÓRICA:
A RESTITUCIÓN DO SISTEMA LEGAL DERROCADO POLO POLO GOLPE DE ESTADO DO XERAL FRANCO
A actual monarquía española non é a restitución do sistema legal vixente anterior ao golpe de estado do 36, se non a evolución do franquismo.
O triunfo dos partidos republicanos no 31 conduciu á supresión democrática da monarquia e a sua expulsión do estado español.
É o xeral golpista Franco é quen decide restaurar a monarquia borbónica e escolle a Juan Carlos para reinar. Esta restauración decidida por un feixista violou á decisión democrática votada polo pobo español que votou libre e mayoritariamente pola expulsión da monarquía e a instauración da república no 1931.
Este golpista feixista, aliado de Hitler e Musolini, é quen durante os negros anos da súa ditadura, protexe, cuida, forma, educa, dirixe e planifica o futuro de Juan Carlos.
É Franco quen decide que Juan Carlos sexa o heredeiro no que se restaure a monarquia. É Juan Carlos quen permanece ao lado do ditador mentres na sua "amada España" a tortura, as detecións, a falta de liberdades democráticas, os asasinatos en comisarías, os xuízos sumarísimos, as penas de morte... son práticas diárias, sistemáticas
e reiteradas. O entón príncipe e hoxe rei paladín das "liberdades", asistiu a todos esas atrocidades asintindo co seu siléncio cúmplice ou co seu apoio solidário ao ditador que o acolleu baixo a sua protección.
Son as cortes franquistas quen coroan rei a Juan Carlos.
Son as cortes franquistas, por orde do xeral golpista, quen restauran a monarquia borbónica.
Son as cortes franquistas quen escollen a un chefe do movimento feixista chamado Adolfo Suárez para que convenza á socialdemocracia do PSOE e do PCE, asi como aos nacionalismo de direitas, de que aceiten a evolución do franquismo cara unha monarquia parlamentária como ÚNICA OPCIÓN de futuro para o estado español.
O invento da "transición" é o método utilizado polo franquismo para pasar dunha ditadura feixista a unha monarquia parlamentária sen que pagasen polos seus crimes os responsábeis de subverter a orde constitucional e de manter durante corenta anos unha ditadura criminal.
Os mesmo franquismo que corenta años atrás os ilegalizou, confiscou os seus bens, torturou, asasinou , fixo desaparecer, exilou... é quen lle ofrece ao PSOE, o PCE, e oas nacionalistan de direitas, a legalidade. E estes aceitan a AMNESIA HISTÓRICA da transición, ou o que é o mesmo: esquecerse de todos os crimes da dictadura, e deixar na impunidade a todos aqueles que tiveron responsabilidade en ela.
A pesar desa conspiración de siléncio selada entre os golpistas do 36 e os traidores do 76, os mortos seguen desenterrándose nas cunetas, seguen descobrindo-se fosas comuns, e os familiares das vítimas, publican esquelas co nome dos asasinos.
A pesar do pacto de desmemória que foi a "transición", o pobo desenterra aos seus mortos, pede as revisión e anulación dos xuízos do franquismo, que se xulgue aos responsábeis dos crimes da ditadura, e se aparte da vida política a todos aquilos que participaron dunha ou outra forma en ela.
Os asinantes do PACTO DE AMNESIA HISTÓRICA creron que o tempo conseguiria facer esquecer ao pobo a imensa inxustiza que subpuxo esa "LEI DE PONTO FINAL" chamada "transición".
Lonxe diso o pobo lembra, busca a verdade cada vez con maior intensidade. Pouco a pouco, o que eran pequenos indicios de rebelión contra o siléncio vanse convertendo nun clamor que ameaza con desenterrar ás vítimas e enterrar nunha fosa de vergoña aos asasinos e aos que co seu siléncio se voltaron os seus cúmplices. Como unha ferida infectada que se tratou de ocultar baixo a tiriña da "transición" que ao final non logrou outra cousa que demorar a auténtica cura, prolongar o dor e facer mais dificultoso o remédio. Sen que nengun partido ou sindicato os apoie, a pesar de que os partidos e sindicatos tratan de disuadilos, cada vez mais persoas, exixen o esclarecimento do ocorrido, exixen coñecer a verdade do ocorrido, exixen coñecer aos responsábeis do ocorrido.
"A MEMÓRIA HISTÓRICA" se converteu en tema de debate diário. É polo que agora, os mesmos que venderon a dignidade dun pobo coa moeda do esquecimento, tratan de se pór á cabeza desa loita.
O PSOE nun acto de desvergoña increibel declara o "ano da memória histórica", como declara o "ano da auga" ou o "ano da paella". Trata de que con catro actos deseñados e catro palabriñas de perdón esqueza-se o tema. O PCE coa máscara de IU monta o teatriño de "exixir " ao PSOE que vaia un pouquiño mais alá. Agora ven con esa hipocresía, eles, o PCE, que foron os case únicos responsábeis de que a ditadura franquista pudese reconvertirse en monarquia borbónica sen pagar nengun prezo.
Por outra parte a direita, cada vez mais extrema, trata de apagar o incéndio utilizando aos incendiarios que ten en nómina: unha lexión de xornalistas sen escrúpulos dispostos a enfangarlo todo para que non se note a sua merda, un sen número de meios de comunicación cuspindo bilis sen cesar como O Mundo ou a COPE, unha caterva de seudo historiadores dispostos a revisar mesmo a idade de Fraga para demostrar que na transición ainda non nacera.
Poden voltar a pechar a ferida sen curar, pero voltará a supurar e somente conseguirán que dentro de non moito tempo estoupe con maior virulencia.
- A DEMOCRACIA VERDADEIRA COMENZARÁ CANDO SE RESTITUA A LEGALIDADE DA II REPÚBLICA
- A DEMOCRACIA VERDADEIRA COMENZARÁ CANDO SE DESENTERRE O ÚLTIMO A SASINADO POLO FRANQUISMO
- A DEMOCRACIA VERDADEIRA COMENZARÁ CANDO SE FAGAN PÚBLICAS AS RESPONSABILIDADES E SE XULGUE A TODOS OS MILITARES, XUICES, POLICIAS, E "AUTORIDADES CIVIS" QUE EXERCERON COMO TAIS DURANTE TODO O TEMPO QUE DUROU A DITADURA FRANQUISTA
- A DEMOCRACIA VERDADEIRA COMENZARÁ CANDO A IGREXA CATÓLICA ESPAÑOLA PIDA PERDÓN POR O SEU APOIO TOTAL E OSTENTOSO A O RÉXIMEN CRIMINAL DE FRANCO AO QUE PASEO BAIXO PALIO E DEU COBERTURA MORAL, E POLA SÚA PARTICIPACIÓN COMO CLARO ELEMENTO DE REPRESIÓN CONTRA O POBO
- A DEMOCRACIA VERDADEIRA COMENZARÁ CANDO SE RESTITUAN OS BENS E A HONRA, E SE REVISEN E ANULEN TODOS OS XUÍZOS POLÍTICOS DESDE O DIA DO GOLPE MILITAR ATÉ HOXE
- NON HABERÁ PAZ VERDADEIRA ATÉ QUE DESAPAREZAN TODOS OS SÍMBOLOS, NOMES E MONUMENTOS QUE FAGAN REFERÉNCIA A FRANQUISMO
- NON HABERÁ PAZ VERDADEIRA ATÉ QUE O POBO COÑEZA O NOME E A IMAXE DE TODOS, TODOS, OS HOMES E MULLERES QUEN DERON A VIDA, FORON DESAPARECIDOS, SOFRERON TORTURA E CÁRCEL POR DEFENDER A LEGALIDADE DEMOCRÁTICA DA II REPÚBLICA E POR DEVOLVER AS LIBERDADES AO POBO
Utopía Foro -Vigo 2006
