-JOSÉ Mª IPARRAGUIRRE-

NERE ETORRERA LUR MAITERA                             JAUNGOIKOA ETA ARBOLA

Hara nun diran mendi maiteak,                                        Biba, biba, biba euskera

Hara nun diran zelaiak,                                                   Jaungoikoa ta arbola!

Baserri eder zuri-zuriak,                                                  Fueristak gera, eta izango,

Iturri eta ibaiak.                                                               mundua mundu den artean,

Hendaian nago zoraurikan,                                               senimendu hau bizirik dago

Zabal-zabalik begiak.                                                       betiko Euskalherrian.

Hara España! Lur hoberikan                                             Naiz eri izan gure arima

Ez du Europa guziak!                                                      gaude soseguz bakean;

                                                                                      ikusiko da gure arbola

Gero pozik, bai, Donostiara,                                             zutik eunene batean.

Okendoarren lurrera :

Zeru polit hau utzi beharra,                                         Arren! Ez, bada, galdu esperantza

Nere anaiak, hau pena!                                                     gerturatzen da eguna;

Irutxuloeta maitagarria,                                                     nazioen liga edo aliantza

Loretokia zu zera,                                                            da ikusiko deguna.

Veneziaren grazi guziak                                                   Orduan, gora Kriston legea,

Gaur Donostian badira.                                                     errespeazen degula,

                                                                                      bai euskaldunen borondatea

Oh! Euskaleherri eder maitea,                                           ta errien anaitasuna.

Hara hemen zure semea!

Bere lurrari muin egitera

Beste gabe etorria.

Zuregatikan emano nuke

Pozik,bai, nere bizia;

Beti zuretzat, hil artaraino,

Gorputz ta anima guztia.

 

GERNIKAKO ARBOLA

Gernikako arbola 
da bedeinkatua,
euskaldunen artean
 guztiz maitatua.
Eman ta zabal zazu 
munduan frutua!
Adoratzen zaitugu, 
arbola santua!

Mila urte inguru da
esaten dutela
Jainkoak jarri zuela
Gernikako arbola.
Zaude bada zutikan,
orain da denbora!
Eroritzen bazera
arras galdu gera.

Ez zera eroriko,
arbola maitea,
baldin portatzen bada
Bizkaiko Juntea;
laurok hartuko degu
zurekin partea
pakean bizi dedin
euskaldun jendea.

Betiko bizi dedin 
Jaunari eskatzeko
jarri gaitezen denok
laster belauniko
eta biotzetikan
eskatu ezkero
arbola biziko da
orain eta gero.

Erregutu deiogun

Jaungoiko Jaunari

Pakea emateko

orain eta beti:

Eman indarra ere

zerorren lurrari,

eta bendezioa

 Euskalherriari