Palestina 2006: os cadáveres polos chans, os ánimos polas nubes. AGUSTÍN VELLOSO (mundoarabe.org)

Mundoarabe.org, 14/07/2006 Acaba de chegarme unha nova mensaxe dun lector de rebelion.org, esta vez con boa vontade, é dicir, non para acosarme polos meus artigos sobre Palestina, coma se insultos e prexuizos bastasen para anular argumentos; nin para defender a Israel, coma se ademais de dispoñer de novísimos tanques Merkava Mk4 con canón de 120 milímetros e preto de 400 cazabombarderos F-16, que lle fan ser o país que máis avións deste tipo ten en todo o mundo con diferenza, coa excepción do fabricante, Estados Unidos, necesitase a axuda de modernos Robin Hoods ao revés, cuxo peculiar sentido da xustiza lévalles a preferir ao agresor en lugar da vítima.

Di o comunicante: "Sen dúbida, a salvaxe opresión á que somete Israel ao pobo palestino, os asasinatos selectivos ou peor aínda, os asasinatos indiscriminados de civís, de nenos ou familias enteiras, o terrorismo de Estado..., xustifican físicamente a existencia dunha resposta armada contra Israel. En certo xeito pode considerarse a resposta lóxica e ata xusta ás atrocidades de Israel. Pero non por iso é a resposta correcta ou boa, se temos como fin a solución do conflito, a vida dos palestinos (máis aló da vinganza)."

Velaquí un alma cándida, isto é, unha persoa tanto sen malicia como pouco advertida. A súa falta de doblez faille pensar que por parte de Israel hai xogo sucio, que a cousa non debe de ser como a pintan os medios de comunicación. A súa boa disposición cara aos nenos e familias que menciona anímalle ata a considerar a defensa destas "en certo xeito lóxica e ata xusta". Ao mesmo tempo, con todo, non cre que a resposta armada sexa "correcta ou boa"

Así que respóndolle: É sencillamente xusto que a vítima -calquera vítima- responda con violencia á violencia do agresor. Isto é evidente no caso de Palestina, no que se aprecia en que lado está o Dereito no conflito, obsérvase a desproporción de forzas entre un e outro, que é tan esaxerada, e se se ten en conta que a violencia israelí prolóngase e incrementa -ante a indiferenza xeral dos que por lei terían que actuar, é dicir, Nacións Unidas- durante xeracións e non ten viso de acabar.

Chega un momento -non agora, fai moitos anos que chegou- en que resulta absurdo discutir unha e outra vez sobre o problema palestino. Todo foi dito: a lei internacional é inequívoca en canto á ilegalidad das accións israelís. Todo foi visto: os miles de mortos, de presos, o roubo da terra, o campo de concentración máis grande do mundo, a prohibición do retorno dos refuxiados palestinos ás súas casas, os nenos feitos pedazos nas súas camas e as súas nais enterradas polos escombros das casas que derruban as escavadoras...

Ao mesmo tempo todo foi xustificado e interpretado por Israel e os seus cómplices, principal pero non exclusivamente os gobernos de Estados Unidos e a Unión Europea, ademais de países árabes comparsas, para que a evidencia anterior non calara entre persoas como a que me escribe. O terror de Estado faise pasar por medidas duras, o asasinato por ataque selectivo, a agresión por dereito á defensa, o proceso de paz por violación grave dos dereitos humanos, etc., etc. Xunto co derramamiento de sangue desprezouse por completo toda lei escrita e toda idea comúnmente aceptada sobre a dignidade do ser humano.

Como diálogo cunha persoa de boa vontade non insisto nas razóns anteriores, mil veces publicadas e que asumo comparte comigo, aínda que lle advirto sobre a diferenza que existe entre os nosos pensamentos: O fin do conflito, aínda que a primeira vista parece desexable, como escribe, non ha de estar por encima da xustiza. É o logro desta o que levará á paz, pero a paz por si mesma non é suficiente nin desexable, xa que as ditaduras e a opresión manteñen a paz, pero a paz dos cemiterios e os cárceres. En Occidente adóitase preferir a paz, xa que esta é indolora para os seus habitantes, aínda que non para os palestinos. A paz é máis fácil de "vender" entre os que non sofren os seus "efectos colaterales" que entre os que (mal) viven nunha prisión a mercé de carceleros inmunes ao sufrimento alleo.

De xeito parecido, a cuestión da vinganza vea de forma distinta un observador que unha vítima e, de novo, aínda que é desexable que non se produza, está máis legitimado e mellor cualificado este que aquel para resolvela. Un dos efectos da propaganda sionista e filo-sionista camuflada é que en Europa e Estados Unidos non se comprende, non xa a tremenda inxustiza que se impón ao pobo palestino, senón o padecimiento persoal de quen viu a súa casa demolida, os seus pais e irmáns esnaquizados por unha bomba e o seu futuro para sempre nunha prisión de 35 quilómetros de longo por 10 de ancho.

Tras 40 anos de ocupación militar ¿Canto máis ten que sufrir un palestino para poder vingarse do asasino da súa familia, do ladrón da súa terra, da súa torturador e para acabar coa ocupación a xuízo dos "pacifistas" e os "demócratas" europeos e estadounidenses?
Pregúntolle isto ao meu comunicante porque escribe que "os atentados dos mártires non solucionarán o conflito, senón ao contrario, agrávano ao permitirlle a Israel usalos para xustificar as súas accións e seguir masacrando ao pobo palestino. Non pode culparse aos palestinos oprimidos de levar a cabo acciones terroristas que o última instancia prexudícanlles máis a eles que aos seus inimigos, xa que desde nenos sentiron a violencia e a brutal opresión da ocupación israelí. Os mártires son tamén vítimas, sen dúbida (aínda que na miña opinión persoal, o asasinato de civís israelís, calquera asasinato indiscriminado, non ten xustificación moral algunha)".

Entendo que a xustificación moral das operacións de martirio é un asunto de difícil tratamento e o da súa eficacia case o mesmo. Mentres chégase a unha conclusión sobre ambas, ocórrelleme que é precisamente a falta de operacións ben executadas e nun número suficientemente considerable, o que explica o seu relativo escaso éxito.

Con outras palabras e precisamente seguindo a lóxica israelí: o goberno de Israel pode permitir unas poucas operacións palestinas porque sabe que nunca alterarán o statu quo. Se os mártires fosen capaces de impoñer un alto prezo á opresión israelí, o goberno veríase forzado a negociar. Rápidamente: é a escaseza de operacións a que prexudica á causa palestina.

Ademais, é preciso ter en conta dúas cuestións. En primeiro lugar os sionistas nunca necesitaron escusas para levar adiante o seu plan xenocida contra os palestinos. A historia mostra que non é que os palestinos "dean motivos a Israel para usar a violencia", senón que a violencia é inherente ao proxecto sionista, a ocupación é a violencia. O resto, unha vez máis, é o efecto pernicioso da propaganda.

En segundo lugar, convencido de que non fai falta ser un estudioso do conflito palestino, senón principalmente pensar con sentido común e sentir con humanidade, hai que saber que os palestinos -como calquera outra vítima- teñen como primeiro obxectivo salvar as súas vidas e protexerse como mellor poidan ante a enormidad da violencia á que son sometidos. Hoxe, 50 anos logo dunha historia de masacres e 50 anos logo da Declaración Universal de Dereitos Humanos, cabo dubidar moito de que os observadores bienintencionados teñan algo que dicir, desde a súa seguridade e confort, achega de como aqueles teñen que eludir as bombas lanzadas desde cazabombarderos sobre os superpoblados barrios da cidade de Gaza.

Non señor, fai tempo que os palestinos non están interesados no que opinan os occidentais, aínda que aprecian a solidariedade, como faría calquera na súa situación. Fai tempo que os palestinos non prestan atención ao Secretario Xeral da ONU, nin ao da Liga Árabe, nin sequera a Abu Mazen. Os palestinos pensan exclusivamente en se os seus fillos volverán a casa sans e salvos da rúa, rezan para que non caian doentes pois non dispoñerán de diñeiro nin de medicinas para atendelos, aspiran a que ocorra algo que lles rescate do marasmo.

Con outras palabras: son vítimas de grandes padecimientos, pero non son parvos e desde logo non son nin máis nin menos seres humanos que o meu comunicante. Por iso non significa nada para eles a súa reflexión: "Tirar pedras contra un tanque israelí pode ser a resposta lóxica, innata, natural, do pobo palestino oprimido, pero ¿de verdade cre que axudará a asegurar un futuro mellor para o pobo palestino" e, non é seica ese o obxectivo ao que habemos de encamiñar os nosos pasos, máis aló da vinganza. A violencia, insisto, non é solución senón efecto e causa á vez do conflito, e en consecuencia, é un erro. ¿Non é un tanto irresponsable motivala e enxalzala?"

Nestes momentos de morte e destrución as preguntas hanas de facer os palestinos aos observadores e non ao revés: ¿que vas facer ti para que os meus fillos non sexan asasinados desde o aire por avións de combate israelís e para que os meus irmáns non permanezan durante anos sen xuízo nos cárceres israelís? ¿Que contribución á causa dos dereitos humanos e a paz en Palestina van facer os "pacifistas" e "demócratas" do mundo occidental?

En algo, con todo, estamos de acordo: non é tirando pedras contra os tanques como se resolve o problema palestino. Fai falta algo máis que pedras, ¿quizais o meu preocupado comunicante ten xa na súa man unha mina antitanque para ofrecer aos resistentes ou quizais está xa el mesmo camiño de Jenín e de Yabalia para cavar un refuxio anti-aéreo?

Se fáltanlle ideas sobre como axudar aos palestinos, o Jeque Nasrallah tenas moi adecuadas, moi oportunas e moi reconfortantes para as vítimas e para os que non confían moito na democracia indolora para eles mesmos e inútil para os demais.